zaterdag 12 april 2014

Afbouwen

Zes… zeven… ik kijk opzij naar het vierkante gewicht dat bij elke tel een millimeter lager komt. Bij tien hoor ik een zacht tikje waardoor ik weet dat ie helemaal beneden is. Het betekent dat ik m’n knie weer wat hoger heb opgetrokken dan vorige week.  Het kost veel oefening en het gaat met millimeters tegelijk, maar sinds een paar weken ben ik nu toch zo ver dat ik mijn sokken kan aantrekken zonder me in bochten te wringen.
En nu ik dat voor elkaar heb, vraag ik mijn fysiotherapeute of we het over m’n einddoelen kunnen hebben. Terwijl ik op de loopband loop, vertelt ze me wat er nog verbeterd kan worden en een kilometer later stellen we een lijst op met oefeningen die ik thuis kan doen. We spreken af dat we nog een paar wekelijkse sessies doen en daarna gaan we serieus afbouwen.


Nog een paar weken, dan doe ik het weer allemaal zelf. Dan kom ik niet meer elke week naar de praktijk in de verbouwde boerderij. Ik zal het niet missen. Behalve misschien het apparaat met de gewichten, die me met hun tikje steeds lieten weten dat ik weer een millimeter winst gemaakt had. Genoeg millimeters nu. Ik strik mijn schoenen zonder blikken of blozen. Daar geniet ik nu nog elke dag van. Maar het duurt niet lang meer of mijn kunstheup is totaal ingeburgerd. (Een paspoort heeft ie al, voor het geval ik ergens door een douanepoortje moet) Nog even doorzetten, dan leg ik gedachteloos mijn been in m’n nek. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Nat

De eerste keer vond ik het nogal griezelig. Het gebeurde ’s morgens, op weg naar m’n werk. Ik naderde een rood verkeerslicht, remde af en ze...