zondag 18 juni 2017

Berovers van niks

E

“Hier is het.”
Ik ken deze plek in het centrum Nijmegen wel, maar dit is zo’n hoekje waar je nooit echt hoeft te zijn. Het lijkt op een fietsenstalling en het ruikt naar benzine. Links in de open ruimte is een loketje, waar H. zonder aarzelen naartoe loopt.
Nog voordat er iets gezegd is, weet ik wat de verrassing voor mijn verjaardag is. We gaan met z’n vieren naar een escaperoom. Ik had er geen geheim van gemaakt dat ik dat leuk zou vinden en nu hebben ze het voor me geregeld. Leuk.

Achter het meisje dat ons uitleg zal geven, lopen we een smal trappetje af. Ze vertelt iets over samenwerken, hints en alarmknoppen en dan kunnen we beginnen. Al onze spullen gaan in een kluisje en alleen gewapend met leesbrillen en ons verstand gaan we een klein, donker kamertje in. Achter ons gaat de deur op slot.

Vanaf een scherm begint een man ons toe te spreken: we hebben een uur de tijd om een casino te beroven. Het zwaarst beveiligde casino van Las Vegas.
Vanuit het piepkleine startkamertje kunnen we even later een deur door naar een grotere, schemerige ruimte waar we uit moeten zoeken hoe nu verder. Er moeten sloten geopend worden, we moeten tussen laserstralen door, we komen speelkaarten, gokautomaten en drankkasten tegen. We zetten grote geldbedragen in op de speeltafel en moeten een kluis kraken.

Het uur is veel te snel voorbij.
Zoon J. is nog het handigst in het doorzien van puzzels. Hij kent een aantal principes uit de gamewereld. Maar onervaren als we zijn in escaperooms, blijken we als viertal toch berovers van niks. Ondanks de hints krijgen we de klus bij lange na niet op tijd geklaard.
Leuk is het wel. Ik hou wel van dit soort cadeautjes!

En de verrassingsdag is nog niet afgelopen, want ze hebben ook een etentje voor me geregeld in een leuk restaurantje waar ik nog nooit eerder was geweest. De Sjalot heet het en het is een vriendelijke plek met lekker eten.
Volgend jaar misschien weer een wat groter feest, maar over deze kleinschalige, gezellige verjaardag ben ik heel tevreden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Nat

De eerste keer vond ik het nogal griezelig. Het gebeurde ’s morgens, op weg naar m’n werk. Ik naderde een rood verkeerslicht, remde af en ze...