We zitten op de vierde rij te wachten tot het concert begint. Polderklanken heet het en we zullen koorwerken van Nederlandse componisten horen. Op het programma staan bij de uitvoerenden behalve het koor ook een cellist en een acteur.
Die acteur is meteen al aanwezig, zien we. Hij wandelt heen en weer in z’n ouderwetse, geruite colbertje en kijkt af en toe het publiek in. Op het podium staat links een grote, rieten mand. Op het achterdoek is, hoog boven de vloer, een wolkenlucht te zien. Aan de kleuren zie je dat het een oude foto is. Een stukje voor de achterwand en die foto hangen touwen met zandzakken eraan. Achter de touwen loopt hij, de acteur.
Het licht dimt en de man komt naar voren, tot het randje van het podium. Daar kijkt hij een minuut lang zwijgend over onze hoofden heen de verte in en opeens citeert hij met gedragen stem een paar regels tekst over de lucht.
“Mooi hè,” zegt hij dan tegen ons, het publiek. En hij begint te vertellen over de eerste ballonvaarders uit de achttiende en negentiende eeuw.
Hij vertelt beeldend, alsof hij daar als toeschouwer aanwezig is bij een van de eerste ballonvaarten, tussen het volk dat is uitgelopen om het spektakel te zien. Je voelt zijn opwinding over de fantastische gedachte om hoog op te kunnen stijgen, ver van alle aardse drukte. “Stel je voor … die stilte daar. Geen postkantoor, geen telegraaf…”
Achter hem is het koor opgekomen: Capella Amsterdam. Als hij stopt met praten, herhalen ze zingend zijn laatste zin en zingen dan verder. Het hele eerste deel van het concert gaat over de luchtvaartpioniers.
De Opstijging, een theatraal werk voor koor en acteur.
Het werkt goed. Je krijgt echt mee hoe bijzonder het was dat er mensen de lucht in gingen, in een mandje onder een enorme luchtballon. Tijdens het laatste lied worden er filmbeelden geprojecteerd die dat gevoel nog eens benadrukken.
Na de pauze horen we andere werken, waarvan één met de celliste. Hetzelfde koor klinkt nu heel anders. Ze kunnen veel, deze zangers. Ik vind het mooi, maar niets haalt het meer bij de opstijging van het eerste deel. Bijzonder. Ik denk dat ik voortaan bij elke luchtballon die ik over zie komen aan dit concert zal moeten denken.
zondag 15 november 2026
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
De lucht in
We zitten op de vierde rij te wachten tot het concert begint. Polderklanken heet het en we zullen koorwerken van Nederlandse componisten hor...
-
Er ligt een klein, hemelsblauw eitje in de tuin. Helemaal gaaf ligt het op een onbegroeid stukje grond. Mijn eerste opwelling is, het op e...
-
Het is ongeveer 10 kilometer fietsen naar Sanguin en voor alle zekerheid doe ik een regenjas aan. Als ik er bijna ben, begint het zachtjes...
-
Mijn zoon krijgt zijn bul. We schrikken een beetje van de datum want het is kort dag en voor ons allebei een onhandige dag om vrij te nem...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten