zondag 8 september 2013

Nieuwe looptechniek


Mijn dochter staat me vierkant uit te lachen. “Weet je waar het op lijkt mam? Op zo’n spastische jongen die ik wel eens in Den Haag zie lopen.” Ongenadig haalt ze haar i-phone tevoorschijn om een filmpje van me te maken.
Ik probeer een nieuwe looptechniek onder de knie te krijgen. Na zeven weken twee krukken tegelijk vooruit zetten en dan mijn gewicht naar voren brengen, moet het nu anders. Als voorbereiding op het lopen met nog maar één kruk moeten ze nu om-de-beurt. Heel natuurlijk eigenlijk, net als bij een ontspannen wandeling: je zet je rechterbeen vooruit en zwaait tegelijk je linkerarm naar voren en andersom. Maar mijn lijf is die ontspannen wandeling helemaal vergeten.
Vanmiddag liet de fysiotherapeut zien hoe het moest. “Simpel”, zei m’n brein, maar ik kreeg het niet voor elkaar. Hardnekkig kwam kruk rechts steeds te hulp als ik leunend op kruk links de griezelige stap op mijn ‘verkeerde’ been wilde zetten.
Nu ik het opnieuw probeer, voel ik mezelf zwalken en ik snap waarom mijn dochter moet lachen. Het voelt ook idioot. Ik lach met haar mee en dan lukt het helemáál niet meer. Samen kijken we naar het filmpje.
“Ik zal het maar niet op youtube zetten hè.” Zegt ze pesterig en dan wist ze het gelukkig.

Na een goeie nacht slapen, pak ik met frisse moed mijn krukken en hé, ineens heb ik de slag te pakken. Ik loop. Met één kruk per stap en zonder als een dronkeman heen en weer te zwaaien. “Kijk, nu lukt het!” Mijn man is precies verbaasd en bewonderend genoeg over deze plotselinge vooruitgang. Vijf keer loop ik de hele kamer door. Dan laat ik me zuchtend op een stoel zakken. Au!

Dacht ik vorige week dat het een makkie zou worden? Dit is zwaarder dan ik had gedacht. Maar ik kom er wel. Stug blijven oefenen, dan wordt het vanzelf weer normaal om gedachteloos ergens heen te lopen

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

To test or not to test

Eén streepje. Geen corona dus. Voor de vierde keer deze week gooi ik na een negatieve test een pakketje afval in de prullenbak. Oké, het zij...