woensdag 28 augustus 2013

Opdrukken

Opdrukken heb ik nooit gekund. Voor het sjouwen van zware spullen heb ik altijd hulp ingeroepen. De gedachte aan trainen met gewichten (nou ja, gewichtjes) is wel eens bij me opgekomen, maar eigenlijk vond ik het wel best. Ik was tevreden met een behoorlijke conditie door hardlopen en fietsen.

Mijn gebrek aan spierkracht wreekt zich nu ik me met krukken vooruit moet slepen. De eerste week had ik zo veel spierpijn in mijn schouderbladen dat ik bang was voor een peesontsteking. Maar alles went en heel langzaam bouw ik op. Eerst kwam ik niet verder dan het toilet en terug. Daarna kwamen er hink-wandelingetjes naar het achterterras bij. Pas na een paar weken durfde ik het aan om echt de straat op te gaan. Tot de hoek en terug. Een stukje van niets, maar ik voelde m’n schouders en ook de rechterarm die ik begin dit jaar brak.
Een week geleden ‘liep’ ik een echt blokje om. Omdat ik wel eens wilde weten hoe ver dat eigenlijk was, zette ik mijn hardloop-app ‘runkeeper’ aan.
Driehonderdveertig meter…in twintig minuten!

Teleurstellend? Wel als je het vergelijkt met de afstanden en tijden van voordat ik mijn heup brak. Maar als je bedenkt dat ik me voor elk stapje min of meer moet opdrukken, is het toch niet gek. Opdrukken heb ik nooit gekund. Het lijkt me niet slim om het in deze omstandigheden te proberen, maar het zou me niet verbazen als mijn armen er nu wél sterk genoeg voor zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Nat

De eerste keer vond ik het nogal griezelig. Het gebeurde ’s morgens, op weg naar m’n werk. Ik naderde een rood verkeerslicht, remde af en ze...