dinsdag 5 mei 2015

Lekkage en uitgestelde festivals

Bevrijdingsdag, 5 mei.
Bij de buurman hangt de vlag vrolijk te wapperen; gisteren hing hij nog halfstok. Na de serieuze herdenkingsdag mogen we vandaag feest vieren. Eerlijk gezegd denk ik maar weinig aan de oorlog en de bevrijding vandaag. Ik ga met H. naar de stad en ik wil schoenen kopen.
Er staat een wonderlijk warme zuidenwind en we lopen in shirtjes met korte mouwen. Wél met een regenjas en een paraplu in de tas, want er is regen voorspeld.

We gaan verschillende schoenenwinkels in en uit en steeds als we weer buiten komen is de lucht iets donkerder grijs. In de vijfde winkel vind ik wat ik zoek. Tijdens het afrekenen hoor ik mijn telefoon. Even later zie ik dat ik een gemiste oproep heb van de dakdekker.
Die heb ik gisteren gebeld omdat we een hardnekkige lekkage hebben, die na twee reparaties nog steeds niet opgelost blijkt te zijn. Gisteren hebben we maar weer een bak bij de achterdeur gezet om de druppels op te vangen. Ik probeer terug te bellen, maar krijg de voicemail.

Buiten begint het nu te regenen. H. steekt een paraplu op en ik trek mijn regenjas aan. De wind is nog steeds warm, maar waait nu flarden regen in ons gezicht. Verderop in de straat gaan we naar binnen bij Bakker Bart, waar ik een broodje koop. Het is druk bij de bakker en het wordt nog veel drukker als ineens allerlei voorbijgangers naar binnen schieten omdat het plotseling begint te hozen. Lacherig staan we op elkaar gepakt te kijken hoe er een reclamebord voor het raam langs vliegt en dan nog wat stukken plastic.
Als het weer wat rustiger wordt, wagen we ons naar buiten om een straat verder naar de ingang van de overdekte passage te gaan. Halverwege barst de regen weer los en in de drie minuten die we nog moeten lopen, worden we flink nat. Natuurlijk heeft de dakdekker net in die hoosbui nog een keer gebeld en ik probeer weer om hem terug te bellen. Voicemail.
Een half uur later belt ie nog een keer en deze keer neem ik op tijd op. “Je zit toch niet op een dak?” vraag ik en hij zegt dat ie gelukkig net op tijd binnen was. “Lekt het nú?” vraagt hij, want het is een rottig hoekje dat bij een bepaalde windrichting lekkage oplevert. Dat kan ik vanuit de stad niet zien en voordat we weg gingen was het droog. Hij belooft me om nóg een keer langs te komen om te kijken hoe dit probleem opgelost moet worden.

De zon is definitief verdwenen en we zullen door de regen naar de auto terug moeten lopen. Tegen de wind in, die nu toch wel een stuk kouder is geworden. Even buiten het centrum zien we een groepje mensen achter een legertruck aan lopen. Een bevrijdingstocht. Wat zijn het er weinig. Zou het door het weer komen of leeft het gewoon niet meer zo?
Op de autoradio horen we dat op verschillende plaatsen bevrijdingsfestivals zijn uitgesteld vanwege het weer. Maar straks als de buien overgewaaid zijn, zal op de meeste plaatsen alles toch door kunnen gaan. ‘In het hele land worden 14 bevrijdingsfestivals gehouden, waar stilgestaan wordt bij het einde van de Tweede Wereldoorlog zeventig jaar geleden. Naar verwachting komen er zo’n 900.000 bezoekers op af.’ Horen we op het nieuws.
Negenhonderdduizend. Dat is wat anders dan dat zielige groepje dat we net door Nijmegen zagen lopen. Zouden ze echt allemaal komen om stil te staan bij de bevrijding?


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Nat

De eerste keer vond ik het nogal griezelig. Het gebeurde ’s morgens, op weg naar m’n werk. Ik naderde een rood verkeerslicht, remde af en ze...