zondag 31 januari 2016

Oranje Bank


Het waait hard, maar alles wat we nu tegen de wind in fietsen, gaat straks op de terugweg lekker makkelijk. Bij station Dukenburg zetten we onze fietsen tussen een paar honderd andere op slot en we steken over naar de ingang van het overdekte winkelcentrum. Het oranje van het ING-bankfiliaal spettert ons meteen tegemoet. Mijn zoon heeft wat vragen over zijn rekening en we lopen samen naar binnen.

‘Wat een verspilling van ruimte’, mompelt hij terwijl we over de parketvloer naar achteren lopen. Inderdaad is het hier behoorlijk ruim opgezet. Behalve twee pinautomaten en een groot oranje ei met daarin een informatiescherm is het voorste deel van de ruimte leeg. Ergens in het midden staat een grote, oranje bank waar ik op ga zitten terwijl J. naar een balie loopt. Hij kan kiezen tussen de loketten ‘service’ en ‘vragen en antwoorden’. Op goed geluk kiest hij ‘vragen en antwoorden’, waar hij meteen aan de beurt is.

Een medewerker komt uit een geheime deur en kijkt me vragend aan. Kan hij iets voor me doen? Ik glimlach en gebaar naar mijn zoon verderop. De man wijst heen en weer van J. naar mij, knikt begrijpend en gaat achter de balie iets vaags doen tot er een jong stel binnenkomt dat wél iets van hem nodig heeft.


Ik wacht en bekijk de balzaal om me heen. De achterwand is bijna helemaal bedekt door een grote, rustgevende foto met veel water en lucht.  Tussen mijn bank en de foto staat een tafel waar nog meer wachtenden kunnen plaatsnemen. Voor de echt serieuze gesprekken over lenen, beleggen, verzekeren, pensioenen en hypotheken zijn er twee afgesloten kantoorruimtes. Allebei met een druk behang waarop blauwe kolibries met roze en oranje vleugels tussen esdoornbladen met gouden randjes rondfladderen. In het ene kantoor vliegen de vogeltjes tegen een bruine achtergrond, in het andere is de achtergrond lichtgroen. Op dit moment worden er geen hypotheken of verzekeringen afgesloten.

Na tien minuten zie ik J. opstaan en zijn rugtas om doen. Het stel aan het andere loket is ook net klaar. We lopen langs het ei en de pinautomaten de open schuifdeuren uit. Ik draai me nog even om om een fotootje te maken. Een bankfiliaal anno 2016, waar je naartoe kunt om dingen waar je online niet uitkomt aan echte mensen te vragen. Een grote, lege ruimte met twee medewerkers achter de lange balie. Hoe lang zou zoiets nog blijven bestaan?

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

To test or not to test

Eén streepje. Geen corona dus. Voor de vierde keer deze week gooi ik na een negatieve test een pakketje afval in de prullenbak. Oké, het zij...