zondag 7 maart 2021

Lunchfeestje

Een groot feest zat er dit jaar alwéér niet in, maar E. vierde haar verjaardag toch uitgebreid en behoorlijk feestelijk. Helemaal volgens de regels was het niet, maar van de drie vriendinnen met wie ze een weekend in een huisje verbleef was er alvast één coronaproof, want besmet geweest.
De filmpjes die ze me stuurde zagen er gezellig uit, vooral de laatste, waarin ze met z’n vieren woest door de kamer dansten, compleet met (zelf meegebrachte) discolamp.
Na het weekend had ze zomaar een paar dagen vrij genomen. Op de verjaardag zelf kwam één vriendin voor een gezellig avondje film met een wijntje en de dag erna waren wij aan de beurt om het samen met haar te vieren.

Deze keer keurig volgens de regels kwam ze naar ons toe. Ze bracht twee grote dozen mee met een super-de-luxe lunch (officieel was het een high tea) voor drie personen, die we met z’n vieren lang niet op konden. Eerst liet ze ons het cadeau zien dat we haar hebben gegeven. Kostbaar in alle opzichten. De kleine, gouden sieraden die ze van haar beide oma’s heeft geërfd lagen al jaren ongedragen in een laadje en ze wilde ze laten omsmelten tot een ring die ze wél zou dragen. Een zegelring met de letters van hun voornamen. Wij vonden dat een mooi, symbolisch cadeau dat we best wilden betalen. De ring was mooi op tijd klaar en ze had hem aan. Met sierlijke letters was er D-G in gegraveerd.
‘Dolce & Gabana’ zei H. plagerig.
‘Nou ja!’ riep E. verbluft, ‘En ik was nog zó aan het nadenken over de volgorde en of daar ook rare associaties bij konden horen.’
Ach, je kunt je slechtere associaties voorstellen.


Het uitpakken en uitstallen van de lunch was een feestje op zich en toen alles op tafel stond en de mimosacocktail was ingeschonken (sinaasappelsap met champagne) ging het alleen nog maar over hoe lekker het was, wat het lekkerst was of wat misschien toch nóg lekkerder.
Zó vier je een verjaardag in coronatijd.
Alleen weer zo jammer dat er bij het afscheid geen sprake was van een stevige knuffel. Hopelijk duurt het niet tot haar volgende verjaardag voordat dat weer kan.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Nat

De eerste keer vond ik het nogal griezelig. Het gebeurde ’s morgens, op weg naar m’n werk. Ik naderde een rood verkeerslicht, remde af en ze...