“Bent u op zoek naar iets speciaals?”
“Nee hoor, we kijken gewoon wat er is.”
Ze begint te vertellen hoe leuk het boek is waar ze me naar ziet kijken, vertelt dat een tweede boek voor de halve prijs gaat en prijst een rekenspel aan waarmee je de tafels kunt leren.
“Jij bent een goeie!” zegt H. tegen haar. “Je kunt zó als verkoopster gaan werken.”
Helaas voor haar kopen we niets. Niet bij haar tenminste.
Maar zo her en der komen we een hoop tegen wat we wél willen hebben.
Meestal laat ik me niet tot veel aankopen verleiden op koningsdag, maar vandaag gaan we allebei los, want ik heb tenslotte een boekenkastje aan de straat waar ik alles in kan zetten dat ik (na het lezen) kwijt wil. Ik koop ook een paar boeken waarvan ik vermoed dat ze grif uit het kastje meegenomen worden. Gewoon omdat dat leuk is.
Een tweede reden om naar boeken te speuren is een kastje bij een project van Vrijwillig Landschapsbeheer. We zijn met de vereniging bezig een informatietuin aan te leggen en daar hoort een kastje bij waarin een verzameling planten-, bomen- en vogelboeken niet misstaat. Met boeken die we voor een (soms halve) euro kunnen kopen, is die info-kast voor een habbekrats leuk gevuld.
Het kijken en kopen op een vrijmarkt levert een heleboel grappige, kleine gesprekjes op. Ergens vinden we een tuinboek waarvan de prijs ‘een vrijwillige bijdrage is’, want, zegt de eigenaar, “het is mooi als mensen blijven lezen, dus geef gewoon wat je wilt geven.”
We vertellen dat we het boek in een informatiekast gaan zetten en daar is hij enthousiast over.
Na twee uurtjes struinen hebben we alles gezien. Veertien boeken hebben we gescoord en een fijne, simpele fruitschaal die uit een kerstpakket komt van iemand die bij het Radboud-ziekenhuis werkt. (“We hebben er twee, en één is wel genoeg”)
Tijd voor koffie. Met iets lekkers erbij. Het is tenslotte een feestdag vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten