Kerstsfeer

Als het aan mijn huisgenoten lag, was er zelfs tijdens de kerstdagen nergens in huis een kersttak, kaarsje of ander sfeerdingetje te vinden. Maar ik heb juist in deze donkere maand ernstig de behoefte om het huis te versieren. Dus fiets ik op zaterdag door de regen naar het winkelcentrum. Ik heb in een la een bloemenbon gevonden die daar al een tijd ligt en daarmee wil ik een leuk kerststukje kopen. 

Ik dwaal door de bloemenwinkel en bekijk wat er staat. Veel van de kerststukjes vind ik niet mooi.  Sprieterig, of met veel glim- en glitter en weinig groen. Eén stuk dat ik wel mooi vindt, kost bijna vijftig euro. Dat vind ik een beetje te veel van het goede. Ik maak een foto van een grote, glazen vaas waar wat takken en een amaryllis in gestoken zijn. Dat kan ik zelf ook.

Uiteindelijk vind ik een stukje dat ik mooi vind en dat bijna dertig euro kost. Een tientje bijbetalen en dan voelt het toch als een koopje. Alleen blijkt mijn overtuiging dat dit een fleurop-winkel is niet te kloppen. Ze nemen de bon niet aan. Ik aarzel even, maar koop het dan toch.

Weer thuis zet ik het kerststuk midden op de grote tafel, waar ik verder alles weghaal wat zich er al wonend heeft opgestapeld. Dan zet ik de driedelige nepkerstboom in elkaar en begin aan de klus om de lampjes te ontwarren en mooi over de boom te verdelen. H. zit op de bank op z’n iPad te scrollen en steekt natuurlijk geen vinger uit. Voor hem hoeft het allemaal niet.

Op zo’n donkere dag als vandaag zijn de lichtjes in de boom de hele dag duidelijk te zien. Maar als ik tegen de avond met een boek in een hoekje zit, vind ik het echt knus zo. De boom, kaarsen op tafel en in een hoekje een grote, glazen vaas met kersttakken en nog meer lichtjes. En H. mag dan nog zo onverschillig zijn over deze zaken; als hij na een klusje buiten de kamer in komt, kijkt hij even rond en geeft toe dat het er toch wel heel gezellig uitziet.  

Kerst met dieren

Meestal komt mijn broer met z’n gezin bij ons met kerst. We hebben wat meer ruimte en H. vindt het leuk om een uitgebreid kerstdiner te maken. Maar dit jaar is er een zieke (schoon)moeder die ze niet alleen willen laten, dus zijn we uitgenodigd in De Ilp. 

We trekken zorgvuldig niet-al-te-nette kleding aan en op advies van m’n schoonzus oude schoenen. “Ons pad is één en al prut”, appt ze, “dus nette schoenen zijn kansloos.” Na die waarschuwing valt het pad niet eens tegen. We doen het tuinhek netjes achter ons dicht zodat er geen huisdieren de weg op kunnen rennen en stappen om de blubberigste stukken heen naar de deur. In de hal zetten we onze schoenen bij de verzameling die er al staat en gaan op sokken de kamer in.

 Zodra ik op de bank ga zitten, vlijt 40 kilo hond zich tegen me aan. Charlie komt gezellig  bij me zitten en probeert mijn gezicht te likken. Tegenover me heeft zoon J. een piepklein monster op schoot dat veel weg heeft van een Gremlin. Het is een van de twee jonge naaktkatjes. Aandoenlijk lelijk. 

Dochter E. mag niet meer stoppen met het aaien van twee chihuahua’s. Zodra ze niet meer aait, trekken ze met hun kleine pootjes haar handen weer naar zich toe. Ook voor de familie zelf zijn er nog genoeg dieren over. Een paar pluizige katten wandelen van de een naar de ander, mijn broer heeft een derde, kouwelijke chihuahua onder z’n vest en in de hal zwabbert nog een kleine, dikke hond tussen de schoenen door. Alleen neefje M. heeft niks op schoot. Hij zit in een hoekje te gamen, maar zal ons later de jonge baardagamen laten zien in zijn terrarium.

Onze oude schoenen komen weer van pas als we een wandeling maken over allerlei kleine paadjes in de omgeving. Het is prima wandelweer en het is lekker om een tijdje buiten te zijn. Terug bij het huis bekijken we de veestapel: sinds dit jaar heeft mijn broer een paar zeboe’s, kleine koeien. Een verzameling cavia’s woont al langer in de schuur en buiten protesteren een paar ganzen luidkeels tegen zoveel vreemd volk op het erf.  

Binnen is mijn schoonzus T. intussen in de weer met een heleboel lekkere hapjes, die nauwelijks op de tafel passen. Als we echt niks meer op kunnen, gaan de restjes naar de schuur en doen we een vraag- en antwoordspel, waarbij T. en ik jammerlijk verliezen. We kunnen het hebben.

Dan is het tijd om terug te gaan naar ons huis. Zonder dieren, maar wel met allebei onze kinderen, want de tweede kerstdag vieren we met z’n vieren.

Een spectaculair toetje

“Ik wil graag het toetje verzorgen!” zegt mijn dochter. Ze is voor de kerst een paar dagen bij ons en op eerste kerstdag eten we thuis. Met z’n vieren, want haar broer is er ook.
“Er kan eigenlijk van alles in, maar het gaat vooral om de presentatie.”
Ze legt uit wat ze wil maken; ze heeft het gezien op instagram en het is best spectaculair. Je smelt au bain-marie een flink stuk donkere chocolade, daar rol je voorzichtig één kant van een opgeblazen ballon door. Dat laat je goed afkoelen en als je dan de ballon doorprikt, heb je een dunne, ronde kom van chocola.
Maar dan komt het: die kom of stolp zet je óver het toetje heen – dat bijvoorbeeld uit tropisch fruit bestaat. Voor het opdienen maak je een warme chocoladesaus door weer een stuk chocola au bain-marie te smelten en er wat slagroom door te roeren. Dit giet je óver de chocoladebol, waardoor die over het fruit heen ‘instort’.
Het klinkt geweldig.

Op eerste kerstdag vraagt ze me om bij dit bewerkelijke toetje te helpen. We blazen vier ballonnen op en gaan aan de slag met pannetjes en chocola. Al gauw begint de hele keuken heerlijk naar gesmolten chocolade te ruiken. E. zet een bakblik klaar met bakpapier en daar lepelen we de donkerbruine smurrie op. Nu moeten daar voorzichtig de ballonnen doorgehaald worden om een chocoladen helm te krijgen. Met een steelpan met water in m’n ene hand en een lepel in de andere, sta ik naast haar om te kijken of het lukt.
PANG
De eerste ballon is bijna klaar als ie spontaan uit elkaar klapt. De chocoladespetters vliegen in het rond.
“Oooh …. de keuken….”
Geschrokken kijken we elkaar aan en schieten meteen in de lach. Ik zie donkere chocoladesproeten op het gezicht van mijn dochter en zij ziet chocoladevegen op het mijne.
“Oh nee … onze kleren…..”

Een paar seconden staan we met onze handen in de lucht te kijken naar de ravage. Waar moeten we beginnen met opruimen? Dan besluiten we dat eerst de kleren in het water gezet moeten worden.
Even later zijn we aan het poetsen. Op de knieën de spetters van de vloer wrijven. Languit reiken naar het plafond, waar je beter niet aan de kleine, donkerbruine sproetjes kunt komen, want je veegt ze alleen maar groter. Met een scherp mesje de opgedroogde chocoladespatten van de muur schrapen… Na een uur ziet alles er weer toonbaar uit.
“Ik was er al bang voor,” zegt H., die niet vrolijk wordt van al die bruine spetters. “Ballonnen en hete chocola…”
“Had dat dan gezegd!” roepen wij.

We beginnen tamelijk laat aan het kerstdiner en sluiten het af met een heerlijk toetje. Tropisch fruit met ruige brokken donkere chocolade. Iets minder mooi dan de bedoeling was, maar spectaculair was het allemaal zeker.

Kerstdiner met hond

Er ligt een oor onder de bank! Ik loop met de stofzuiger door het huis om de kruimels van het kerstdiner op te zuigen. In de keuken, onder de grote eettafel door en tenslotte door de zithoek, waar ik onder de bank tegen iets aanstoot. Op m’n knieën buig ik voorover om te kijken wat er voor groots ligt en daar ligt een oor.

Ze hebben een hond, mijn broer en zijn gezin. Het is een Amerikaanse bully, een pitbull-achtige hond.  Nog jong dus hij zal nog een stuk groter worden, maar nu is het ook al een stevig beest. We wisten dat de hond mee zou komen, maar dat deze familie-avond zulke gevolgen zou hebben, had niemand voorzien.

 Ik haak het mondstuk van de stofzuiger voorzichtig achter het oor en trek het onder de bank uit. Het is een groot, gedroogd varkensoor. Eén van de lekkernijen die Charley’s baasjes voor haar hadden meegenomen. Om haar zoet te houden? Daar was helemaal geen verwensnoep voor nodig. Charley is de liefste hond die je je kunt voorstellen.

En nou is haar varkensoor hier onder de bank blijven liggen. Als een herinnering aan een gezellige Kerst met familie en hond. Over een paar weken krijgt ze het terug. Dan gaan we met z’n allen een weekendje naar Texel. Een idee dat plotseling opkwam en dat meteen is omgezet in een boeking. Nee, dat deze familie-avond dat gevolg zou hebben, hadden we niet voorzien.

Hoezo stress voor het Kerstdiner?

De dag voor Kerst en alle boodschappen zijn al gedaan. H. is naar een verjaardag en ik heb alle tijd om een beetje te knutselen. In de tuin is spontaan iets met dennentakken opgekomen. Een kerstboom kun je het niet noemen, want het is meer een slordige, magere struik. Deze zomer heb ik het ding laten staan met de bedoeling hem in deze tijd te verwerken tot kerststuk. En dat ga ik dus nu doen.

In de schuur vind ik een ring van oase die ik alvast in een bak water leg en dan ga ik met een snoeischaar naar buiten. Zonder pardon knip ik alle bruikbare takjes van de lelijke kerststruik, zodat ie nog veel lelijker wordt. Ik breng ook een bezoekje aan de rozemarijn, waarin ik iets voorzichtiger knip want die wil ik een beetje mooi houden. De klimop heeft decoratieve uitgebloeide bolletjes in de aanbieding en voor een beetje kleur (en geur) snij ik tenslotte sterretjes uit mandarijnenschillen.

Nu heb ik genoeg materiaal bij elkaar om een kerststuk te maken. Gezellig.

Maar ik ben nog niet klaar met m’n kerst Doe Het Zelf dag. We hebben ingrediënten in huis gehaald om dadelrollen te maken. Van die lekkere zoete caloriebommen waarvan je dunne plakjes snijdt om bij een kaasplankje te eten. Eerst kraak ik geduldig walnoten tot ik 100 gram blote noot heb. Daar gaan dadels, gedroogde abrikozen en nog wat dingetjes door. De dadels moeten in de keukenmachine tot een kleverige massa gehakseld worden en het is een heel geknoei om dat spul te verwerken. Als alle zoetigheden door elkaar gekneed zijn, ziet het tamelijk smerig uit. Ik rol er drie worstjes van, wat al een iets beter beeld oplevert, maar ik moet zeggen dat kleur en structuur nog steeds doen denken aan minder aantrekkelijke zaken. Dat maakt allemaal niet uit, want als je er een plakje van geproefd hebt, wil je meer! Alleen moet het eerst minstens 24 uur in de koelkast met rust gelaten worden, dus: afblijven.

 

Nu ben ik uitgeknutseld. Op een laag tafeltje staat het kerststukje naar manda- en rozemarijn te geuren en in de koelkast liggen drie dadelrollen te wachten tot ze gegeten mogen worden.
Stress voor het Kerstdiner? Integendeel, ik vind het heel rustgevend, zo’n middagje voor de Kerst.

Kapla

Ik had er over zitten denken om een bordspel tevoorschijn te halen.
Maar als m'n broer met zijn gezin binnen komt, slepen ze een paar grote dozen mee waar blankhouten plankjes in zitten. Onmiddellijk na de handjes en zoenen, wordt er zo'n doos op de grond leeggestort. 'Kapla' heten de plankjes, en de kinderen hebben met kerst nieuwe doosjes gekregen waar ze heel graag mee willen spelen.
Terwijl wij volwassenen met koffie in de weer zijn en bijpraten, zie ik mijn nichtje voortvarend een cirkel van Kaplablokken uitzetten. Tussen de blokjes laat ze steeds een stukje ruimte. Een tweede ring bovenop de eerste sluit de open stukjes. Haar kleinere broer bouwt ijverig mee. Na vier lagen hebben ze iets leuks bedacht. Broertje M. gaat binnen in de cirkel staan. Hij wordt ingebouwd.
Rechtop staat hij de bouw te bekijken, “Mama, kijk, ik ga in een kooi.” Pretogen boven z'n parmantige lichte overhemd en gilet.
Mijn nichtje trekt aan mijn mouw. “Wil je meedoen, anders gaat het te langzaam.” Ik kom op m'n knieen bij het bouwwerk zitten en help met het opsluiten van m'n kleine neef. Al gauw is de kooi van houten blokken tot zijn middel gegroeid. “Kijk mam!” roept de gevangene weer, “ik zit opgesloten”. Hij grinnikt en wiebelt en ik ben benieuwd of het gaat lukken zonder dat hij de losse blokken om stoot. Mijn zoon, de grote neef, komt ook meebouwen en nu gaat het hard. Enthousiast roept M. dat hij nu helemaal gaat verdwijnen. Hij steekt z'n armen in de lucht. Dan zijn de plankjes op.
En nu?
Grote zus heeft weer iets bedacht. Over het randje van de kooi geeft ze haar broertje een van de stevige dozen aan. Heel voorzichtig laat M. de doos zakken, zonder de blokken om hem heen te raken. We geven hem een applausje. Dan gaat ie, nog voorzichtiger, op de doos zitten.
We bedenken dat we nu kunnen proberen of we de blokkengevangenis van boven kunnen sluiten. Vlug breken we lagen af, waarbij per ongeluk af en toe een paar plankjes op het hoofd van M. vallen. “Au”, giechelt hij en schuift met z'n grote teen de gevallen plankjes voorzichtig naar buiten.
Dan maakt iemand een verkeerde beweging en er valt een gat onder in de kooi. Ademloos kijken we of de boel blijft staan. Na tien seconden beginnen we voorzichtig verder te bouwen, maar dat kan het bouwwerk niet meer hebben. De kleine gevangene wordt bedolven onder de blokjes en juicht dat ie weer vrij is!
Het opruimen van de plankjes gaat met net zo veel enthousiasme als het bouwen. En dan is het tijd geworden voor het kerstdiner. Voor dat onderdeel van het bezoek hebben de kinderen maar matig belangstelling. Daar doet niemand moeilijk over. Als het maar gezellig is. En dat is het. Een geslaagd familiebezoek op tweede kerstdag.