Vierdaagse

Het regent. Na vier ongenadig warme dagen zet ik vanmorgen de deuren tegen elkaar open om de heerlijk koele lucht binnen te laten. Ik ben blij met de regen, maar denk ook aan de vierdaagselopers die vandaag hun laatste wandeldag hebben.
Niet dat de lopers die deze week bij ons logeren zich door een buitje laten weerhouden. Maar het binnenkomen vanmiddag op de Nijmeegse Via Gladiola is een stuk feestelijker zonder regen.

Vorig jaar hebben we ze gemist vanwege een blessure, maar nu zijn ze er weer: de vader en dochter die al voor het achtste jaar vanuit ons huis de vierdaagse lopen. Langer dan alle andere lopers die we ooit in huis hadden. En hoewel we het ook over heel veel andere dingen hebben dan het wandelen, heb ik in de loop van de jaren heel wat vierdaagse-ervaring verzameld zonder ook maar een dag mee te lopen.

Dag 1.
De Wedren, de Waalbrug
Wat gaat dat lopen goed
Je maakt je kilometers
En bent vol goede moed
Van Arnhem gaat het dansend
Naar Elst en daar voorbij
Je ziet al haast de Waalbrug,
maar
die komt niet dichterbij
Een lange lange lange dijk
Nog ruim een uur te gaan
Maar dan mag je gaan zitten
Dag één is nu gedaan.

Dag 2.
De wekker, zo vroeg al
Je rekt en strekt en zucht
Maar even later loop je
Weer in de buitenlucht
Het is de dag van Wychen
Van Vennen en natuur
In Balgoij, Niftrik, Woezik
Daar juichen ze vol vuur
Muziek langs vele wegen
En roze overal
Voordat je aan je blaren denkt
Is daar de finish al.

Dag3.
Weer opstaan, je wilt niet
Je spieren zijn zo stijf
Straks moet je zeven heuvels
Met dat stramme lijf
Het is de dag van Groesbeek
Misschien de mooiste dag
Het leger eert de doden
Een traantje pinken mag
Je klimt en daalt manmoedig
Door Milsbeek en door Mook
En haal je deze derde dag
Dan lukt de vierde ook.

Dag 4.
Eén dag nog, de laatste
En dan is het voorbij
je sleept je naar de Wedren
De vierde keer op rij
In Cuijk ligt de pontonbrug
Daar moet je over gaan
En dan het allermooiste
Hier heb je ’t voor gedaan:
Op Via Gladiola
Al ben je uitgeteld
word je door rijen mensen
Toegejuicht als held

(www.appelpitgedichten.nl)

Schoenen föhnen

“Nou, ik geloof dat ik m’n schoenen nu maar verder ga föhnen.”
De derde vierdaagsedag van dit jaar was vooral erg nat. Met twee lopers in huis heb je dat goed in de gaten. Ze vragen oude kranten om in hun schoenen te stoppen, maar zoveel vocht krijgen die in één nachtje niet afgevoerd. De föhn moet er aan te pas komen.
De vader-met-dochter die we onderdak bieden, komen al voor de vijfde keer logeren in de vierdaagseweek. Inmiddels zijn het vrienden geworden. We vinden het leuk om ze vier dagen lang in de watten te leggen. Een goed bed en lekker eten, koffie en thee, maar ook even meefietsen naar de blarenpost, ’s avonds naar het vierdaagsejournaal kijken en gezellig nog een beetje praten. Het ontbijt zetten we ’s avonds klaar; om vier uur (of nog eerder) opstaan gaat iets te ver. Maar we zorgen wel voor een grote schaal met fruit, ontbijtkoek, allerlei meeneem-koekjes, verschillende soorten brood en ingrediënten voor koffie en thee.

Als ze laat in de middag thuiskomen, zie je de veertig kilometer in hun benen zitten. Vooral als er na een half uurtje zitten besloten wordt om te gaan douchen, gaat het opstaan stroef en het lopen strompelend. Maar klagen doen ze niet, onze lopers. Zelfs na een dag regen hebben ze opgewekte verhalen. Over mooie stukken in de route, gekke mensen onderweg en burgemeesters die ze een hand hebben gegeven.
Na vier dagen en 160 kilometer komen ze met glimmende vierdaagsekruisjes, gladiolen en ophalende familieleden binnen. Dat zijn intussen ook geen onbekenden meer voor ons. Met z’n allen sluiten we de week af met een etentje bij de Chinees. Lopend buffet. Misschien toch niet zo’n goed idee, bedenken we als onze wandelaars op hun zere voeten met hun bord langs de gerechten lopen. Maar elk aanbod om iets voor ze te halen, slaan ze af, de bikkels. Trots gaan we naast ze aan tafel zitten. Ze hebben het weer gered, ónze lopers. We heffen het glas: Proost, op de volgende Vierdaagse!

Niks

De eerste week van mijn vakantie is om. Een week gevuld met huisgenoten, boodschappen, avondjes de stad in, koken, wassen en veel gezelligheid. Onze vierdaagselopers hebben glansrijk hun onderscheidingen gehaald en beweren ruimhartig dat dat mede dankzij hun goede gastadres is gebeurd. Dat geloof ik natuurlijk graag. We hebben ze met felicitaties en zoenen opgewacht en met nog meer zoenen hebben we ze vrijdagavond uitgezwaaid.

En nu, voordat we een weekje op vakantie gaan, hebben we een heel weekend niks.
Geen verplichtingen, nauwelijks boodschappen want er is nog van alles, nergens heen, geen tijdschema’s, niemand onder de douche als je heet water wilt pakken en zelfs het weer doet mee, want het is niet warm en ook niet koud.
Zomaar een paar uur lezen.
Een computerspelletje doen.
Een beetje in de tuin prutten. Die is wel een beetje droog , maar we hoeven niet te gaan sproeien, want het begint net zachtjes te regenen.
Heerlijk, zoveel niets.

Maar te lang moet dat niet duren. Dus het is goed dat er vanavond weer iets begint te moeten: onze koffers pakken, want morgen gaan we al vroeg op pad voor een korte fietsvakantie. Elke dag zo’n vijftig kilometer en daar tussendoor zo veel mogelijk zien van de mooie Belgische plaatsen waar we door komen. En niet te vergeten ’s avonds alle soorten trappist proeven. Dat wordt een pittig weekje dus. Maar eerst geniet ik deze middag nog even van het laatste stukje niks.

Logies

Dinsdagmiddag.
Zouden ze het vandaag gehaald hebben, onze vierdaagsegasten? Veertig kilometer lopen op een dag dat de mussen van het dak vallen. Vanmorgen in alle vroegte zijn ze vol goede moed vertrokken. Niet dat ik er bij was. Om drie uur opstaan gaat me wat te ver. Ik beperk me tot het klaarzetten van een aantrekkelijk ontbijtbuffet, een grote schaal ingrediënten voor een lunchpakket en een peptalk-brief.
Twee gasten hebben we dit jaar maar. Ze zijn al een paar keer eerder geweest en zodra ze binnenkwamen voelde het weer vertrouwd.
Gisteren was mijn vuurdoop als gastvrouw/chefkok. De afgelopen jaren leefde H. zich uit in de vierdaagseweek met veelgangenmenu’s en spannende recepten. Ik hou het eenvoudiger.
Maispannekoekjes aten we gisteren, en een salade met gerookte kip, druiven, walnoten en olijven. Als toetje dikke, zwarte kersen met slagroom en een klein bavarois-gebakje. Klinkt goed toch?
Niet alleen de twee lopers moeten gevoed worden, ook mijn werkende gezin: H. en zoon J. werken overdag, E. ’s avonds. De nachten zijn dan ook tamelijk onrustig. Er wordt naar bed gegaan tussen elf en twaalf, rond twee komt e. thuis en een uur later staat de eerste lichting al weer op. Zo sluipen er de hele nacht door mensen de badkamer in en uit en kraken de trappen voorzichtig als er iemand op of juist neer moet. Vanmiddag komt er nog een vriendje bij, dus het wordt nog voller en gezelliger.
Voor vandaag en morgen zijn de boodschappen binnen. Ik heb er echt zin in om een lekkere maaltijd klaar te maken voor een stel hongerige mensen. Nu maar hopen dat iedereen de tropische warmte goed doorstaat.

Vierdaagse

De Nijmeegse Vierdaagse is losgebarsten.
Ruim vierduizend wandelaars liepen gisteren de eerste van hun vier porties kilometers: dertig, veertig of vijftig. Vier van hen logeren bij ons in Beuningen. Al jaren stellen wij tijdens de vierdaagseweek ons huis open voor wandelaars. Meestal vier zijn het er, die we vol pension bieden en naar de finish troetelen.
Dit jaar zijn het geen onbekenden via de Nijmeegse VVV. Nee, deze kennen we al, van eerder en van iets heel anders. Een vader met dochter en een moeder met dochter.
Maandag kwamen ze aan met hun koffers, hun wandelschoenen, waterflesjes, pleisters en goede moed. We begroetten elkaar hartelijk en ze waren meteen weer thuis in ons huis.

De eerste maaltijd aan de lange tafel ging het gesprek wonderlijk genoeg vooral over schaatsen. Maar dinsdag ging het natuurlijk over "De dag van Elst". De lange dijk, waarvoor iedere loper wordt gewaarschuwd; zeven kilometer lang zie je Nijmegen liggen en je komt maar niet dichterbij. De warmte: er wordt gezegd dat er tien mensen zijn flauwgevallen, waarvan één gereanimeerd moest worden. Zou het waar zijn? We verifiëren het op teletekst en daar staat het echt. De rare figuren: hebben jullie ook die vrouw op naaldhakken gezien die meeliep? Ze liep heel langzaam maar ze schijnt het elk jaar zo te doen en ze haalt het ook nog. En al die militairen; zo veel verschillende nationaliteiten!

Na het eten worden de voeten geinspecteerd. Iemand gaat naar de rode kruis-post om beginnende blaren te laten bezweren. De vertrektijden voor morgen worden doorgenomen, wekkers worden gezet. Al vroeg liggen de gasten in hun bedden. Wij komen in actie: de afwas moet weggewerkt worden en de ontbijttafel gedekt. In het midden een grote schaal met bananen, appels, kiwi's, mueslirepen, koek en broodzakjes. We troetelen graag, maar om half vier opstaan gaat ons te ver. Wel komt er een verse pep-talk brief te liggen:

" Goedemorgen!
Wat zal deze dag brengen?
Zon en regen, veel kilometers en heel veel enthousiaste toeschouwers, waaronder wij.
Officieel de dag van Wijchen maar voor jullie natuurlijk de dag van Beuningen.
Vanmiddag zijn jullie op de helft. Wij geloven erin!
Veel succes en heel veel plezier vandaag."

En net als ieder jaar zijn we ervan overtuigd dat onze lopers vrijdag allemaal hun vierdaagsekruisje halen.