Eenpersoons-vakantie

Ik heb zomaar een weekje vrij genomen.
Terwijl de media in coronatijd overliepen van de ideeën en initiatieven tegen de verveling, maakten mijn collega’s en ik overuren. Een aantal luistertijdschriften die we maken, kan niet op de gewone manier worden opgenomen, met een studiotechnicus, twee voorlezers en een regisseur. Dus verzinnen we allerlei creatieve oplossingen om het anders te doen. En nieuwe manieren uitproberen kost extra tijd. Niks verveling!

Maar deze week zag ik mijn kans schoon. Twee deadlines achter de rug en even geen tijdsdruk.
Van helemaal niks doen word ik niet zo blij, dus ik heb bedacht dat ik nu eindelijk maar eens het foto-kookboek ga samenstellen dat ik al een tijd van plan ben. Ik heb van een stuk of 30 favoriete gerechten foto’s verzameld. Gemaakt tijdens en na het koken/bakken. Die zoek ik nu bij elkaar met de recepten. Met een programma om fotoboeken samen te stellen, maak ik op elke bladzijde een collage van foto’s en de tekst van het recept. 

Op maandag ga ik fanatiek aan de slag. Op dinsdagmorgen belt mijn baas waarom ik niet verschijn in de teams-vergadering.
“Ik heb vakantie.”
“O, natuurlijk! Dat was ik vergeten.”
Ja, dat krijg je als iedereen thuis werkt. Dan valt het niet op als iemand afwezig is. Ik laat m’n collega’s lekker vergaderen en ga nog even verder met m’n fotoboek. Maar het weer is veel te zomers om de hele dag binnen te zitten. Ik fiets een stuk, ik ga een uurtje onkruid trekken en ’s avonds bak ik een cake.

Op woensdag ben ik jarig. Ik maak het fotoboek af en word dan door mijn zoon geroepen om te komen lunchen. Hij heeft broodjes in de oven gezet, zet koffie en heeft zelfs kaas voor me op tafel gezet (hij haat kaas). Op mijn telefoon staan een heleboel felicitaties en lieve berichtjes. Op tafel ligt het kadootje van mijn collega’s dat gisteren bezorgd is. ’s Avonds laten we eten bezorgen en zitten tot laat buiten met een glaasje bubbels.

Van mijn  dochter kreeg ik het boek “Tuinieren voor de geest.” Het is geschreven door een psychologe en gaat over ‘hoe tuinieren onze innerlijke wereld beïnvloedt’. Steeds als ik er een stukje in lees, krijg ik zo’n zin om in de tuin bezig te gaan, dat het lezen niet erg opschiet.
Mijn weekje vakantie is bijna om. Morgen vier ik m’n verjaardag klein en coronaproof. En over een week krijg ik met de post nog een nagekomen, zelf verzorgd kadootje: mijn eigen kookboek.

Warme ketels, koel biertje

Op de dag dat we terugkomen van vakantie (vanuit de Eifel), zit Nederland middenin een hittegolf. De heetste plek in het land is Arcen, en laten we daar nou net naartoe gaan voor een rondleiding bij de Hertog Jan brouwerij!

Bier is een aantrekkelijk product als het zo warm is, maar voordat er een koel biertje voor je op tafel staat, komt er eerst nog wat meer hitte aan te pas. Aan het begin van de rondleiding worden we gewaarschuwd: we gaan het nog flink warm krijgen onderweg. Daarom krijgt iedereen meteen een bekertje van het zuivere bronwater dat gebruikt wordt om het bier mee te brouwen. Ook mogen we flesjes water meenemen die op een grote tafel klaarstaan.

Dan begint onze gids, Peter, te vertellen over gerst, dat gekiemd wordt en dan gedroogd, zodat mout ontstaat. In een aantal bakken zien we de verschillende soorten mout, voor blond of donker bier. Hier gaat later water bij en ontstaat een beslag, waarin zetmeel omgezet wordt in suiker. Is dat gebeurd, dan wordt de boel gefilterd en krijgen we wort.

Elke stap in het proces gebeurt in een andere, enorme ketel. Vier van die glimmende ketels staan in de volgende ruimte, waar we door een smalle gang naartoe zijn geklommen. Het is er inderdaad nog iets tropischer dan buiten en we zijn blij met onze flesjes water. In de volgende ruimte is het brouwproces ver genoeg gevorderd om te gaan proeven. Er wordt vandaag Grand Prestige gebrouwen, dat nog verder moet rijpen, maar ook in dit stadium al prima smaakt.

Nog meer trapjes en gangetjes, een ruimte waar verschillende lichtere biersoorten geproefd mogen worden en waar Peter trots wijst op de houten tonnen waar op dit moment een experiment in plaatsvindt: bier in voormalige bourbon-vaten. Verderop zien we hoe de Grand Prestige gebotteld wordt en tenslotte is er de kelder waar dit luxe bier na jaren liggen bijna port blijkt te worden, aldus onze gids. Ook dat mag geproefd worden (ik ben geen liefhebber).

Aan het eind van de rondleiding krijgen we een elegant bierglas kado en een vierkante munt voor een consumptie op het terras aan de overkant. Zelfs hier onder de grote kastanjebomen is het heet. Op een tafeltje staan bekertjes en flessen water waar je gratis van mag nemen. 
Na al het proeven binnen, houden we het nu maar even alcoholvrij, want we moeten ook nog naar huis. Nog drie kwartier rijden en dan zijn we echt terug van vakantie. En die hele rondrit door België, Frankrijk en de (Duitse) Eiffel is niet zo warm geweest als nu in Nederland. Nogal bijzonder.

Vertrek

 

 

Broeken shirts, kado’s
Slippers, slipjes, schoenen
plus een makkelijke broek
En een muskietennet

 

Pleisters, zonnebrand
telefoonoplader
Hempjes en een omslagdoek
Een zonneklep of pet

 

Scheermes, nagelschaar
Vestje, warme sokken
Handdoek en een spannend boek
en kaarten voor de pret

 

Alles ingepakt?
Kunnen we nu gaan?
NEE
Ik moet nog checken
Of het gas is uitgedaan

 

Weekje vakantie

We hebben allebei een weekje vrij en in die week willen we van alles.

Om te beginnen moeten er een fiets en een basgitaar naar zoonlief in Leiden en daar knopen we dan een extra dagje Leiden aan vast, want daar is wel het een en ander te doen. Er zijn veel musea om te bezoeken, een botanische tuin (waar we we kort geleden nog zijn geweest), maar er zijn ook twee werkende molens waar je kunt kijken en er is een boekenzolder ‘tegen de boekenloosheid’. Je kunt in Leiden een muurgedichtenwandeling maken, een oude wagenmakerij bezoeken en er zijn regelmatig jamsessies in café “De Twee Spieghels”.

Wat we van al die dingen gaan doen, weten we nog niet, maar we hebben al wel een hotelletje geboekt, want we kunnen het J. niet aandoen om onderdak te vragen in zijn bescheiden studentenkamer.

Een dagje Amsterdam overwegen we ook, want daar woont de vriend die de bekleding van onze oude, afgedankte stoelen een nieuw leven moet gaan geven in de vorm van een paar nieuwe krukken. We aarzelen nog om een afspraak met hem te maken, want er moet ook het één en ander in en om ons eigen huis gebeuren.

De muur van de wc gaat een ander kleurtje krijgen. Vanmorgen hebben we bij de Gamma verf uitgezocht en gekocht. En de tuin staat in dit vroege voorjaar te roepen om een heleboel activiteit.

Toen we van de Gamma terugkwamen deden we even een rondje tuin. Tussen de dode staken van veel planten komt het groen al onstuitbaar de grond uit. Struiken hebben dikke knoppen en planten die normaal in de winter afsterven, hebben die nu triomfantelijk overleefd. Op kale stengels komen groene nieuwe blaadjes. Maar wacht even, die kale stengels moeten eigenlijk afgeknipt, anders wordt het zo’n uit z’n krachten gegroeid zooitje. Kortom, veel te doen in onze tuin.

Als we na ons rondje een kop koffie hebben gedronken, neemt H. een snoeischaar en gaat aan de slag. Ik sta erbij te kijken en constateer dat er niet zo veel is dat ik in dit stadium kan doen. Ik mag dan met m’n nieuwe heup alweer een aardig eindje kunnen wandelen en een nog groter eind fietsen; het bukken is nog steeds een uitdaging. En bij deze klus moet er veel gebukt worden.

Jammer dan, maar ik besluit niet bij de pakken neer te gaan zitten. Binnen hebben we nog een grote, houten kast die uitpuilt van oude, je-weet-nooit-wat-je-hier-nog-mee-kunt spullen. Die moet nodig eens uitgemest worden. En voor de meeste planken hoef ik niet door de knieën.

We gaan ons echt niet vervelen in deze vakantieweek. Geen van beiden.

Alleen

Vijf dagen heb ik het rijk alleen. Man en zoon zijn op mannenvakantie.
Maandagochtend zwaaien ze mij uit, want ik ben het eerst weg: een dagje naar Rotterdam met E. Shoppen en naar de bioscoop. ’s Avonds kom ik in een leeg huis thuis.
Ik moet er even aan wennen, maar het heeft zo z’n voordelen om alleen te zijn.

Ik hoef met niemand rekening te houden.
Niemand vraagt me om iets te doen of om een antwoord als mijn boek net spannend is. Niemand zit voor de t.v. te zappen langs allerlei stomme programma’s.
Niemand (behalve ikzelf) gooit z’n troep op de bank waar ik wil zitten.
Niemand vraagt me om asjeblieft op te houden met zingen.

Dinsdag ga ik varen met een vriendin.
Woensdag komt de buurvrouw (rechts) vragen of ik de komende tijd de post op de trap wil leggen. De familie gaat drie weken naar Amerika en drie weken post in de hal is een al te duidelijk signaal voor notoire inbrekers. Ik beloof het en wens haar een fijne vakantie.
Donderdag worden er twee logeerkonijnen gebracht met gebruiksaanwijzing. Hun baasjes zijn drie weken naar Frankrijk.
Donderdagmiddag staat m’n buurmeisje (links) voor de deur om te vragen of we misschien voor de cavia’s willen zorgen, want ze gaan twee weken naar Spanje.

Ineens begin ik me een beetje eenzaam te voelen.
Als het buiten donker begint te worden neem ik een glas wijn en trek de gordijnen dicht. Voor het eerst gaat de televisie aan. Nog één nachtje slapen, dan komen mijn mannen weer thuis. Toch wel fijn.

Niks

De eerste week van mijn vakantie is om. Een week gevuld met huisgenoten, boodschappen, avondjes de stad in, koken, wassen en veel gezelligheid. Onze vierdaagselopers hebben glansrijk hun onderscheidingen gehaald en beweren ruimhartig dat dat mede dankzij hun goede gastadres is gebeurd. Dat geloof ik natuurlijk graag. We hebben ze met felicitaties en zoenen opgewacht en met nog meer zoenen hebben we ze vrijdagavond uitgezwaaid.

En nu, voordat we een weekje op vakantie gaan, hebben we een heel weekend niks.
Geen verplichtingen, nauwelijks boodschappen want er is nog van alles, nergens heen, geen tijdschema’s, niemand onder de douche als je heet water wilt pakken en zelfs het weer doet mee, want het is niet warm en ook niet koud.
Zomaar een paar uur lezen.
Een computerspelletje doen.
Een beetje in de tuin prutten. Die is wel een beetje droog , maar we hoeven niet te gaan sproeien, want het begint net zachtjes te regenen.
Heerlijk, zoveel niets.

Maar te lang moet dat niet duren. Dus het is goed dat er vanavond weer iets begint te moeten: onze koffers pakken, want morgen gaan we al vroeg op pad voor een korte fietsvakantie. Elke dag zo’n vijftig kilometer en daar tussendoor zo veel mogelijk zien van de mooie Belgische plaatsen waar we door komen. En niet te vergeten ’s avonds alle soorten trappist proeven. Dat wordt een pittig weekje dus. Maar eerst geniet ik deze middag nog even van het laatste stukje niks.