Dag van de Appeltaart.

Na het ontbijt zetten we op de keukentafel twee kommen klaar en daarnaast komt het kistje met lelijke appeltjes. Deze week hebben we de oogst van ons appelboompje binnengehaald: een krat vol kleine, gave appels en daarnaast een heleboel exemplaren met lelijke plekken, wormgaatjes of andere mankementen. Een paar kilo is al tot appelmoes verwerkt en nu gaan we taarten maken. Jawel, meervoud!

Eén gaat er vanavond mee naar Amsterdam met dochter E., die zeker weet dat haar collega’s er blij mee zullen zijn. De tweede gaan we in de loop van deze week met z’n drieën (vandaag nog met vier) vast wel op krijgen. De derde gaat voor een deel in de vriezer en voor een deel ga ik daar de dinsdagse vergadering op m’n werk mee opvrolijken.

Maar eerst moeten al die taarten nog even gebakken worden. Geduldig beginnen H. en ik de appeltjes schoon te maken. Van de grotere snijden we schijfjes, de kleinere en die waar veel afgesneden moet worden gaan in kleine blokjes. Halverwege ons monnikenwerk komt E. fris gedoucht naar beneden. Ze werpt een blik op de wormstekige appeltjes en biedt dan vlug aan om even kaneel te gaan halen in het dorp, want die hadden we niet meer in huis.

Een uurtje later staan er twee appeltaarten in de oven en de derde moet nog even wachten, want die past er niet meer bij. Het hele huis geurt naar appeltaart en het is duidelijk waar onze late lunch vandaag voornamelijk uit bestaat.

Misschien kunnen we over een week geen appeltaart meer zien, maar voorlopig vind ik het resultaat van deze dag er behoorlijk aantrekkelijk uitzien. Krijg je er trek van? Bedenk dan maar een smoesje om een dezer dagen toevallig even langs te komen. Maar bel wel even van te voren, misschien moet er eerst nog even iets uit de vriezer gehaald worden.

Spartaans appeltaartje

Er is nog wat deeg over van de groentetaart die ik gisteren maakte. Ik maak het tegenwoordig meestal zelf. Het is niet heel veel werk en het is lekkerder dan met de ingevroren plakjes hartige-taart-deeg van de supermarkt. Nadeel is wel, dat ik nu zelf zie hoe vét zo’n deegje eigenlijk is; er gaat een flinke kluit boter in. Maar misschien is het juist wel een voordeel; in het kant en klare deeg zit ongetwijfeld ook zo’n klont vet, maar dat eet je zonder dat je het doorhebt.

In elk geval is er deeg over en ik bedenk wat ik ermee kan doen. Een appeltaartje maken, besluit ik en begin meteen. Ik rol het uit tot een dunne plak, die op de bodem van een kleine springvorm gaat. Appel in blokjes, rozijnen erbij, wat suiker erdoor. De vulling bovenop de bodem en hup, de oven in. Op de gok laat ik hem er een half uur in staan en dan ziet ie er gaar genoeg uit.

Wie wil er een stukje Spartaanse appeltaart bij de koffie?
“Waarom Spartaans?”
“Er zit geen grammetje suiker in het deeg.”
“Door de vulling wel?”
“Ja, door de vulling wel.”
Toch schudt H. meteen wat extra poedersuiker over het warme stukje taart. Onzin, want ook zonder extra suiker is ie lekker. Maar ja, je bent een zoetbek of je bent het niet.


Niet gek, zo heb je een restje deeg, en zo heb je een warme appelpunt. En die móet ik hier natuurlijk even delen. Mmmmm.

Kadootje

Ons buurmeisje J. is in augustus jarig. Toen ze negen werd gaven we haar een roei-picknick kado. Samen met een vriendinnetje mee in de kano met een mand vol lekkere dingen. Het was een succes.
Toen ze tien werd kreeg ze een bon voor een “workshop appeltaart bakken”. Er zat niet meteen een datum aan vast, dus werd het kado een tijdje vergeten, daarna kwam het een tijdje slecht uit en uiteindelijk werd de afspraak gemaakt op zondag 11 april om twee uur.
Keurig op tijd stond ze voor de deur, terwijl wij nog net even een laatste restje afwas wegwerkten om de keuken workshopklaar te hebben.
Terwijl H. het recept met zijn leerling doornam, zette ik de ingrediënten op tafel om daarna verderop de krant te gaan lezen. Met een half oor volgde ik de werkzaamheden in de keuken en af en toe ging ik even kijken en een foto maken.
Vol overgave schilde J. één van de appels en sneed daarna de door H. geschilde rest in stukjes. Roeren, citroen uitpersen en kaneel schudden gebeurde met evenveel overgave en toen werd het echt leuk. Deeg maken in de keukenmachine en daarna uitrollen op een met meel bestoven aanrecht.
Een hele tijd werd er hard gewerkt in de keuken. Toen alles klaar was, mocht J. de taart in de oven zetten en deed ze haar grote keukenschort af. Zo.
Het volgende onderdeel was wachten. En dat kon ook buiten, want het was mooi weer. Ze huppelde naar haar eigen tuin om met haar zusje op de trampoline te gaan springen. Om kwart voor vijf zou de appeltaart gaar zijn en precies op tijd meldde J. zich. Er hing inmiddels een heerlijke geur in huis. Een paar minuten daarna liep de keukenprinses trots de deur uit met een prachtige, versgebakken appeltaart op een dienblad voor zich uit. H. escorteerde haar om de deur open te houden en bij haar eigen huis aan te bellen.
Tevreden kwam hij terug. Dat was een leuk kadootje om te krijgen, maar ook om te geven. Een half uurtje later kon iedereen dat beamen. We werden met z’n allen bij de buren uitgenodigd voor koffie met appeltaart. Hij was nog warm en erg lekker.
“Goed gelukt J. Wanneer kom je weer appeltaart bakken?”
“Volgende week!” lachte ze en kroop tevreden achter de computer om een spelletje te gaan doen.