Voorjaarsklaar

Het is een zonnige dag. Lekker weer om een stukje te fietsen, maar wel met handschoenen aan, want warm is het niet. Vannacht was het rond het vriespunt. Zo hoort het te zijn in februari. Maar volgens het weerbericht wordt het zondag weer 12 graden. Veel te warm voor de tijd van het jaar. Dat vertellen ze erbij en ik vraag me dan af hoe lang het duurt voordat zo’n warme februari niet meer als ‘te warm’ geldt. Volgens mij begint het voorjaar al jaren extreem vroeg.

Als ik terug ben van m’n fietstochtje wandel ik de achtertuin door. Ik spot een kleine, gele narcis en meer narcissen in de knop. Een paar pollen sneeuwklokjes  hebben zich door de hooiachtige resten van vaste planten heen geworsteld. Ik trek wat oude plantenslierten weg en heb er meteen spijt van dat ik niet eerst even tuinhandschoenen aan heb gedaan. Wapperend met stinkende handen maak ik het inspectierondje af. Verschillende struiken laten groene puntjes zien. In de bak viooltjes van vorig jaar bloeien al een paar rafelige pioniers. Ergens staat een polletje paarse krokussen.

Ik moet denken aan wat mijn collega A. vorige week vertelde: “vroeger werd ik altijd heel blij van bloeiende krokussen, maar nu bloeien ze zó vroeg, dat ik nog niet genoeg naar de lente verlangd heb. Het is gewoon nog niet koud genoeg geweest”. Ik snap wat ze bedoelt. Maar terwijl zij stiekem nog hoopt op een paar weken strenge vorst en schaatsplezier, omarm ik de voortekenen van het voorjaar. Ik buk me bij de knoppen van een groepje hyacinten en loop glimlachend langs nog meer bloeiende sneeuwklokjes…

Als ik klaar ben met m’n ronde weet ik het zeker. We moeten aan de slag. De tuin moet nodig voorjaarsklaar worden gemaakt.

Ruilen?

Het voorjaar rukt op. In de achtertuin staat plotseling een veldje lelietjes van dalen in knop. Yes! De vroege voorjaarsbloeiers zijn zo’n beetje uitgebloeid en nu komt overal nieuw groen uit de grond en aan de struiken. Ik maak een rondje achtertuin en ga dan koffie zetten.

Vanuit het keukenraam kijk ik naar het stukje tuin waar ik hardnekkig kruiden probeer te verbouwen. De bieslook doet het altijd goed en de rozemarijn is gewoon keihard de hele winter groen gebleven. Maar de salie ziet er tamelijk dood uit, net als de twee ronde struikjes tijm. Verder gebeurt er nog niet zo veel in m’n kruidentuintje.

Ik besluit naar het tuincentrum te fietsen om op zoek te gaan naar een nieuw salieplantje. En er staan nog wat andere kruiden op m’n verlanglijstje die ik misschien ook meteen mee kan nemen. Maar wat ik vind valt nogal tegen. Er is een bak met zielige groenteplantjes voor een euro per stuk: sla, omvallende bietenplantjes, andijvie en sprietige rucola. Er staan planten met trossen kleine tomaatjes en met paprika’s die je meteen al kunt oogsten, maar voor de acht euro’s die je daarvoor moet betalen, kun je heel wat tomaten en paprika’s bij Appie kopen. Salie is niet te vinden, net als de maggiplant die ik graag wilde. Wel potjes met beginnende basilicum, die twee keer zo duur zijn als de volgroeide basilicumplanten bij de groenteman. Dat is niet leuk meer.

Ik probeer mijn geluk een paar kilometer verderop, waar nóg een tuincentrum is. Daar hebben ze wél salie en ook een maggiplant. Ook hier is alles behoorlijk duur en ik hou het bij deze twee plantjes. Als ik ze even later in de tuin zet, graaf ik wat polletjes bieslook uit en zet ze in een potje. Verderop steekt een nieuw muntplantje de kop op, dat ik op die plek niet kan gebruiken. Als het wat groter is, zet ik hem ook in een potje. Kijk, en in het tuincentrum betaal je daar dan twee vijftig voor. Is er soms iemand die wil ruilen? Jij een potje bieslook en een munt, ik een paar tomatenplantjes of basilicum? Kom maar op.

Lentegevoel

Ik weet het, het is pas februari. Maar dit weekend heb ik toch echt een lentegevoel.
Op zaterdag lokt de tuin. Ik haal voorzichtig allerlei oud blad en nieuw opkomend ongewenst groen weg rond de polletjes bloeiende sneeuwklokjes. Beetje compost er omheen… nu zie je ze veel beter. Ik kijk er door het raam naar als ik weer binnen ben en neurie blij een lenteliedje.

Op zondagmorgen schijnt de zon minstens zo uitbundig en we gaan naar buiten. Vanuit onze eigen voordeur maken we een wandeling van ruim twee uur. De wereld ziet er vrolijk uit als het zo zonnig is en op sommige plaatsen extra vrolijk doordat er nog wat carnaval nazingt. In een tuin die altijd al opvalt doordat ie volgepakt staat met allerlei beeldjes, is het nu helemaal een feestelijke boel. Ik kan het niet laten om er een foto van te maken.

Weer thuis zie ik op mijn i-pad dat er nog meer redenen zijn om vrolijk te worden van dit weer. De zonnepanelen op ons dak brengen deze week dagelijks tussen de 1 en 2 euro op. Dat lijkt misschien niet zo veel, maar stel je voor dat je elke dag 1,50 in een potje doet, dan heb je na een paar maanden al een aardig etentje bij elkaar gespaard. En het is nog niet eens voorjaar; er gaat nog veel meer zon komen!

Behalve de sneeuwklokjes in de tuin, zag ik al knoppen in de narcissen en staat ergens een verdwaalde hyacint op uitkomen. Sommige mensen blijven tot ver in maart hopen dat er genoeg ijs op sloten en plassen groeit om te kunnen schaatsen. Van mij hoeft het niet.
Weg met dat laagje ijs op de vijver ’s morgens. Afgelopen met krabben van de autoruiten. Eerder licht en later donker. Ik kan niet wachten tot het echt lente wordt!

Voorjaarstuin

Het is zaterdag 1 april en het weer haalt een geintje uit. De hele morgen is het druilerig en roepen de grauwe wolken dat het vandaag helemaal niks wordt buiten. Maar vroeg in de middag knipoogt de zon van achter zo’n wolk: “Gefopt! Het was maar een ochtendje!”
Ik loop de achtertuin in en bekijk de stand van zaken.De kleine pruimenboom staat volop in bloei. Er omheen maken de lelietjes van dalen dankbaar gebruik van de ruimte die ik voor ze heb gecreëerd door een heleboel kruipers weg te trekken.

Een enkele rode tulp is vanmorgen opengegaan. Ik ben geen groot liefhebber van tulpen in de tuin maar deze kreeg ik vorig jaar van een vertrekkende collega. Dat wil zeggen, ze deelde kleine zakjes uit met anonieme bollen. Ik heb ze een plekje gegeven en nu het tulpen blijken te zijn, vind ik ze leuk.
Langs de rand van het terras staat een rijtje brutale, paarse violen. Eerder stond er op die plek iets anders wat ik eigenlijk niet mooi vond. In het najaar besloot ik de boel onder te schoffelen en zette er als kleurig accent nog wat late viooltjes in. Ze bleven de hele winter door af en toe een bloem produceren en nu het lente is, drijven ze de spot met mijn idee dat ze daar maar even tijdelijk stonden.

De andere rand van het gras grenst aan een rommelig perkje onkruid, maar daar komt verandering in. Als ik het onkruid voorzichtig weghaal, zie je de stevige punten van de rij hosta’s die bezig zijn op te komen. Over een tijdje staat daar een overvloed van elegante, groene bladeren die je heel goed kunt gebruiken om kleine boeketjes mee af te maken.
Echt zonnig wordt het niet, maar het is een heerlijke middag om bezig te zijn in de tuin. Na een paar uur heb ik er even genoeg van en ga naar binnen. Een tijdje later betrekt het weer en begint het te regenen. Maar nu kijk ik er met plezier naar hoe het zachte buitje op de planten valt waar ik net mee bezig geweest ben. Die kunnen de regen goed gebruiken. En die zon komt morgen dan wel weer.