Reuzenbovist

“Ik heb een reuzenbovist gevonden.”
H. komt terug van de Gamma, waar hij een nieuwe kettingzaag heeft gekocht. Terwijl hij het ding uitpakt, vertelt hij waar de eetbare bal staat. Reuzenbovisten zien eruit als een witte voetbal en zijn niet te verwarren met andere, misschien giftige paddenstoelen. Je komt ze niet elke dag tegen en we besluiten het ding te gaan oogsten.

Een uurtje later fietsen we er naartoe. Gelukkig heeft er nog niemand een schop tegen gegeven. Deze reuzenbovist is van ons! Je kunt zo’n ding niet lang bewaren en we passen meteen ons eetplan aan.

Wat doe je met zo’n mega-champignon met een doorsnee van ca. 15 centimeter? We snijden hem in plakken van ongeveer een cm. dik. Die gaan eerst even door een badje van geklutst ei met sojasaus, dan door de paneermeel en daarna in de koekenpan. Over de gebakken plakken kruimelen we wat geitenkaas.

Met z’n tweeën hebben we genoeg aan de reuzenbovist, met daarbij bietjes uit de oven die ik vrijdag uit de voedselboomgaard heb meegenomen. Mmmm, er gaat niets boven een maaltijd met zelf geplukte ingrediënten! Het glas wijn dat we erbij drinken is dan weer gewoon uit een gekochte fles. Maar het smaakt er prima bij.
Proost. 

Teamuitje

Sinds Corona hangt onze afdeling een beetje als los zand aan elkaar. A. en ik vinden het hoog tijd voor een afdelingsuitje om weer wat meer teamgevoel te krijgen. We verzinnen allerlei mogelijkheden om iets te gaan doen wat iedereen leuk vindt en komen uit op een kookworkshop. Maar dat blijkt onhaalbaar met ons budget. Ik denk aan vroegere kookfeestjes bij ons thuis en stel voor om H. te vragen of hij bij ons thuis een kookmiddag wil leiden. Hij accepteert de uitdaging en het plan staat vast.

Op dinsdagmiddag om half twee komen we na een ochtend werken met z’n allen naar ons blauwe huis, waar H. ons opwacht met een korte PowerPointpresentatie: ‘Koken zonder sterren’. In drie tweetallen krijgen we concrete opdrachten. Groep 1 gaat sapjes persen en op twee manieren garnalen bereiden. Groep 2 maakt crêmesoep en een dessert van sorbetijs en gevulde cannoli’s; groep 3 bakt brood en maakt asperges Benedict en kibbeling.

Het is een uitgebreid menu, dat best bewerkelijk is. H. had me de plannen laten zien en ik was een beetje bezorgd over de haalbaarheid. Maar behalve dat het een beetje woekeren is met beschikbare schalen en kommen, is de planning strak en loopt het behoorlijk volgens schema. Ik ben groep 2 samen met maatje T. We hebben het druk met het sorbetijs dat elk half uur geroerd moet worden, en intussen maken we de cannoli-vulling en de crêmesoep.

Aan de grote tafel maakt groep 1 lawaai met de sapmachine. Wortelsap, bietensap, komkommersap, appelsap; er verschijnen steeds meer kannen met kleurige, gezonde drankjes. Groep 3 heeft al gauw twee sodabroden in de oven staan en dan worden er asperges geschild en een grote kabeljauw in stukjes gesneden. Om half vijf komt iedereen om de tafel met sapjes heen zitten en gaan we allerlei combinaties uitproberen. A. en ik hebben een quiz gemaakt, waar we zowaar ook nog tijd voor hebben.

Dan dient ieder tweetal z’n eigen gerechten op. Voor de vegetariër zijn er vis-vervangers en voor de ‘moeilijke eter’ blijven alle mogelijke alternatieven in de koelkast omdat ie (bijna) alles lekker blijkt te vinden. Tussen de gangen door wassen we snel borden en kommetjes af, anders moet er wel érg veel servies uit de kast komen. Als we eindelijk aan het citroen-ijs toe zijn (dat steeds om het half uur geroerd moest blijven worden), kan dat er nog maar met moeite bij. De bonbons voor bij de koffie blijven in hun doosje zitten.

Om half 11 zijn we klaar met eten en napraten. Iedereen vertrekt naar huis. We hebben veel geleerd en geproefd en lekker samengewerkt. Het teamgevoel was er wel. En we houden het zeker nog even in stand: volgende week gaan de bonbons mee naar kantoor.

Mmm, pizza

Zondagmiddag en ik heb nog een stukje pizza over van gisteren. Lekker als lunch!

Sinds vorig jaar kerst ken ik het geheim van een goede pizzabodem. Geïnspireerd door een verkeerd bezorgd kerstpakket met daarin de ingrediënten voor een pizza plus een online workshop, kwam ik erachter dat het belangrijkste onderdeel toch het kneden is. Tien minuten stevig kneden en het eigengemaakte deeg rijst als een tierelier. Zelfs bij een kamertemperatuur van minder dan 18 graden!
Het is wel zaak om niet op het laatste nippertje te bedenken dat je pizza wilt eten. Doe je dat wel, dan is bestellen een betere optie. Maar zelf maken vind ik lekkerder, is goedkoper en volgens mij ook gezonder. En je weet precies wat er wel en niet in gaat.

Dus stond ik gisteren in de keuken een deegje te kneden. Ik moet daarbij vaak denken aan mijn ouders, die jarenlang zelf hun brood bakten. Mijn vader deed het kneedwerk en daar hoorde bij dat de homp deeg af en toe flink op het granieten aanrecht werd gesmeten. Als je dat goed doet, geeft dat een harde klap. Ik vind het in geen enkel recept terug, maar het is te leuk om te laten, dus in navolging van pa, smijt ik m’n deeg ook altijd een paar keer met een klap neer.

Na een minuut of tien verdeel ik het deeg in drie stukken die ik elk in een ingevette kom leg met een doek erover. Eerst meng ik in twee van de delen nog wat venkelzaad. H. en ik vinden dat lekker, maar zoon J. kan het niet waarderen. Als het een paar uur gestaan heeft, zijn de bolletjes deeg onderin de kommen uitgedijd tot aan de rand. Dan druk ik het op twee bakplaten uit tot pizzabodems waar de tomatensaus, ui, paprika en kaas over gaan - en voor m’n huisgenoten salami. Soms ook andere dingen, net wat er in de groentela ligt.

Intussen staat de oven op de hoogste stand voor te verwarmen. Ook belangrijk voor een goed resultaat: op z’n heetst. Dan is het ook zó klaar.
En jawel, de pizza’s waren weer heerlijk. Vandaag geniet ik nog een keer van dat overgebleven stukje. Mmmmmm.

Mario é Luigi

'Pakje voor jullie.’
De bezorger geeft me een rechthoekig, niet erg groot pakketje, dat verrassend zwaar aanvoelt. Wie heeft er iets besteld? Ons adres staat er op en de achternaam van H., maar de voorletters kloppen niet. Zoon J. doet zijn bestellingen wegens privacy-redenen altijd op fantasienamen.
Ik leg het op tafel en vergeet het. Een paar uur later heeft H. het opengemaakt en vind ik het pakketje terug in de koelkast.

De koelkast? Jawel, het blijkt de ingrediënten te bevatten voor een pizza-workshop. Bovenop een papier met een stuk of wat QR codes. Geen informatie over afzender, reden, tijdstip of wat dan ook. We vragen ons van wie het pakket kan komen, of het soms voor iemand anders bedoeld is, maar het adres is echt dat van ons: straat, huisnummer én postcode. Maar wel verkeerde initialen…

Nieuwsgierig bekijk ik het papier met QR codes. Zou het soms een geraffineerde truck zijn van hackers? Lijkt me sterk, maar voor alle zekerheid google ik eerst Mario e Luigi, het restaurant waar de spullen vandaan komen. Dat bestaat en biedt inderdaad pizza-internet-workshops aan. Ik waag het erop. De eerste code leidt naar een youtubefilmpje waarin ‘Luigi’ ons welkom heet. Niets over de gelegenheid of de afzender.

De volgende codes zijn van vervolgfilmpjes. Het maken van de bodem, het voorbakken van de bodem, het beleggen, het afbakken en er is ook nog een Italiaanse playlist. We besluiten vrijdagavond dan maar pizza te maken.

Twee zakjes met deeg zijn er. Volgens de aanwijzingen strooien we semolina (klinkt veel mooier dan griesmeel, wat het gewoon is) op het aanrecht, laten het zachte deeg er op glijden en H. laat het aan mij over om het met de hand uit te duwen tot een ronde bodem, die dan in de koekenpan moet worden voorgebakken. Dan gaat er tomatensaus over, salami voor H., kaaskorrels (volgens het filmpje mozzarella) en verder is er nog een zakje parmezaan en zou er pesto moeten zijn, die ontbreekt. Geeft niet, dat hebben we wel in huis.

Op eigen initiatief gaat er nog ui, paprika en bij mij olijven bij en dan moet de echte Italiaanse pizza nog een minuut of zeven in de oven.  
Het worden twee verrassend lekkere pizza’s.
Wat het verhaal achter het pakket ook mag zijn, we hebben er plezier van. Het is alleen te hopen dat er niet ergens in de buurt iemand met dezelfde achternaam tevergeefs op z’n pizza-pakket zit te wachten.

Supergezond

“Asjeblieft. Fijne dag verder!”
De pakketbezorger zet een groot pak net over de drempel van de hal. Ik weet meteen wat het is.
H. is van de keukenmachines. In onze keukenkastjes wordt veel plaats ingenomen door een rookpan, een pastamachine, een mandoline (=groentesnijder), een staafmixer, een gewone mixer… Op het aanrecht staat een royale keukenmachine, in de schuur een ijspannetje, een rollergrill en een gourmet-stel. De broodmachine, die we nooit gebruiken, mocht ik gelukkig verkopen via Marktplaats.

Mijn voorwaarde voor deze nieuwe aankoop was dan ook dat er eerst ruimte voor gemaakt moest worden. Dat heeft H. beloofd, maar nu het monster in de hal staat, is het nog niet gebeurd.
In het pak zit een slowjuicer en H. is er echt blij mee. Ik heb nog mijn reserves, maar het lijkt me ook wel weer leuk om allerlei verse sapjes te maken.

Dus gaan we in de namiddag naar het park, waar talloze fruitbomen staan met rijpe appeltjes en peren die niemand wil hebben. De slowjuicer verwerkt ze moeiteloos en ’s avonds  hebben we een liter vers appelsap en een liter vers perensap. Lekker.

In het weekend pakken we het serieus aan. H doet inkopen en komt met allerlei groenten thuis waar je sap van kunt persen. We gaan in verschillende combinaties uitproberen wat lekker is.
Na schoonmaken, schillen en snijden duwen we alles in hapklare brokken in de mond van de machine. Behalve sap, komt er op een andere plek de pulp uit van bieten, spinazie, wortels, bleekselderij en nog een paar groenten.

Met negen glazen groentesap in allerlei kleuren gaan we experimenteren. Beetje wortel, beetje biet, wat tomaat…mmm,  niet gek! H. gaat voor de groene sapjes: spinazie, komkommer, bleekselderij. En perensap erbij om het zoeter te maken.
Het schoonmaken van de slowjuicer en al het gebruikte serviesgoed is een flinke klus. Dus stiekem vraag  ik me af of we dit nieuwe speeltje echt wel regelmatig gaan gebruiken. Maar dít experiment was in elk geval heel geslaagd. En natuurlijk Supergezond.

 

 

Stampen en wrijven tot de hele keuken geurt

Ik koop heus wel eens een diepvriespizza als het zo uitkomt, maar over het algemeen ben ik niet zo’n fan van kant-en-klaar voedsel. Waarom zou je bijvoorbeeld gesneden sla kopen of gesneden champignons… er gaat een hoop vitamine verloren en het is een karweitje van niks om het zelf te snijden. Met alle pakjes en zakjes in de supermarkt zou je haast vergeten hoe voedsel groeit.

Ook van kant-en-klare kruidenmixen word ik niet enthousiast. Je gebruikt altijd maar een beetje van wat er in een verpakking zit en ons ‘kruidenkastje’ puilde op een gegeven moment uit van de potjes, zakjes en bakjes met tacokruiden, mexicaanse mix, cajunmix, grillkruiden, kipkruiden enzovoort.
Behalve dat het vervelend is dat de mixen vaak zo lang blijven liggen dat ze hun kleur en smaak verliezen, vraag ik me af wat er eigenlijk in zit. Zijn dat niet gewoon kruiden die ook in mijn kastje staan?

Een tijdje geleden besloot ik dat het genoeg was met de mixen. Ik wilde iets klaarmaken waar ik seasoning mix voor nodig had. Dat kun je kopen in kleine zakjes, maar toen ik op het zakje keek wat de ingrediënten waren, bleken het stuk voor stuk dingen te zijn die ik al in huis had. Vanaf dat moment maak ik mijn kruidenmixen zelf. Ik heb ontdekt dat er op de site Tallsay goede recepten te vinden zijn en het is echt leuk om zo’n mengsel te maken.

Vanmiddag haalde ik de zware, gietijzeren vijzel tevoorschijn om curry madras te maken. Er gaat korianderzaad in, komijnzaad, zwarte peperkorrels en nog tien andere ingrediënten. Een minuut of tien ben ik bezig de zaden en korrels fijn te stampen en te wrijven en het gaat steeds lekkerder ruiken in de keuken. Behalve dat het goedkoper en lekkerder is dan een gekochte mix, geeft het veel meer voldoening om het zelf te maken.

In mijn kruidenkastje is het nog steeds een zooitje; ik sta liever als een heks mijn kruidenmengsels te brouwen dan die kast netjes op te ruimen en schoon te maken. Maar op een goeie dag kieper ik in één keer alle kant-en-klaar potjes in de vuilnisbak. Die gaan we toch niet meer gebruiken.

Worstenbroodjes en de tafel van zes

 

We zijn de hele middag buiten geweest en nu gaan we worstenbroodjes maken. Het deeg is gerezen en het gehakt gekruid. De twee kinderen in het gezelschap mogen de gehaktworstjes in het deeg rollen. Het is gezellig in de keuken.

Als de moeder van de kinderen op haar horloge kijkt, schrikt ze een beetje. Het is al best laat en morgen moeten ze weer naar school. ‘En eigenlijk moeten jullie nog even de tafels oefenen vanavond. Daar komt zo ook weer niks van terecht.’
Tafels kunnen natuurlijk altijd. Vooral als je met zes personen worstenbroodjes gaat eten. We maken er zestien en de jongste wil alvast graag weten hoeveel hij er straks mag opeten.
‘Eerst de tafels’, zegt H. ‘Welke tafel kun je voor ons opzeggen?’
Het wordt de tafel van twee, die er vlekkeloos uit komt.
‘En nu die van vijf’, zegt H.
‘Krijg ik voor elke tafel die goed gaat een worstenbroodje?’ vraagt de jongen hongerig.
‘Nou… er is wel een maximum’
De tafel van vijf wordt opgezegd, en dan die van zeven, waarbij grote zus sneller is.
Geërgerd kijkt hij opzij naar haar. ‘Nou-hou’
‘Geeft niks’, zegt H., ‘nou jij.’
Weer wil hij weten of hij daar een worstenbroodje mee scoort.
Zijn moeder kijkt bedenkelijk bij zijn hebzucht; ik moet lachen. ‘Hoeveel worstenbroodjes hebben we gemaakt?’ vraag ik hem.
Hij telt: zestien.
‘Oké. Stel nou, dat we H. wegsturen. Dan zijn wij nog met z’n vijven. Als we alle vijf drie broodjes willen, hebben we er dan genoeg?’
Zo zijn we een tijdje bezig met berekeningen over broodjes en eters, terwijl in de oven de bewuste worstenbroodjes beginnen te geuren.

Even later zitten we aan tafel. We eten allemaal twee worstenbroodjes en de jongen houdt goed in de gaten wat er nog op de schaal ligt. ‘Ik mag er drie’, zegt hij voor alle zekerheid terwijl hij in z’n tweede hapt.

‘Jij mag er drie.’ Zegt H. ‘Dat heb ik je beloofd.’
En hij pakt alvast de schaal; daar liggen nog vier broodjes op.
‘Wie hebben er al een derde genomen?’ vraagt H. verbaasd.
‘Niemand. Er waren er zestien hè,’ zeg ik. ‘Dus niet voor iedereen drie.’
We zien aan zijn gezicht dat hij zich verrekend had en lachen hem hartelijk uit.
‘Zeg jij de tafel van zes maar eens op!’
De kinderen helpen hem een beetje. Nu weten ze meteen waarom het zo handig is om de tafels uit je hoofd te kennen.

 

Feestelijk eten

Onze vriendin W. viert haar verjaardag met een kookfeestje.

Als we dan toch naar Amsterdam gaan, kunnen we eerst wel even bij mijn broer en zijn gezin langs. Zondag tegen twaalven doen we zijn hekje open, duwen wat honden opzij, lopen langs het huis naar achteren en ruiken rook. Mijn schoonzus kijkt op van de vlammetjes waar ze in pookt en roept dat we de nieuwe barbecue gaan proberen.

Als het vuur goed brandt, draagt ze allerlei lekkere dingen aan. Er gaan hamburgers, worstjes en kipvleugels op de barbecue en op tafel staan schaaltjes met fruit, komkommer en allerlei hapjes. We houden maat vanwege het kookfeestje, maar dat valt niet mee met al die lekkere dingetjes.

Het geeft niet dat er wat overblijft. Dat gaat naar de dieren. We lopen tussen kippen en kuikentjes door, klimmen over een hekje en komen op een lang stuk weidegrond. Er staan een paar kleine paarden en een veulentje. “Ruuudy!!” roept m’n schoonzus, “Bibbel!!” en twee zwarte varkens komen ons enthousiast tegemoet. De overgebleven stukken brood worden eerlijk verdeeld over paarden en varkens. De restjes komkommer en fruit gaan naar de kippen. We blijven nog even aaien en dan moeten we verder naar het volgende eetfeestje.

Dat begint gelukkig met een stevige wandeling rondom de Sloterplas. Na die kilometers kunnen we wel weer een maaltijd aan. Vooral als we die eerst nog zelf moeten koken.

De kok vertelt dat hij nog nooit eerder met een groep een vegetarische drie-gangen-maaltijd heeft gekookt. Maar W. wilde dat toch graag, want er zijn onder haar gasten verschillende vegetariërs. Ze had dus zelf wat recepten aangeleverd. Ze mag ook zelf het gezelschap verdelen in drie groepen van zeven. De kok deelt recepten uit en vertelt wat waar te vinden is. Dan mogen we het verder zelf gaan doen.

Mijn groep krijgt twee voorgerechten toegewezen en ik voeg me bij de subgroep ‘auberginerolletjes’. We zien dat het recept niet aan het aantal personen is aangepast en beginnen met rekenen. Dan verdelen we de taken. Twee mensen gaan aubergines in plakken snijden en grillen. Ik snij uien en meng die samen met groene kruiden door brokjes geitenkaas. Omdat er geen materieel is om echt te grillen, gaan de aubergineplakken  gewoon in de oven. Het ziet er lang zo mooi niet uit als op het plaatje. Om alles warm op de 21 borden te krijgen, moeten we met z’n vieren flink doorwerken. Met z’n tweeën maken we rolletjes, wat steeds moeilijker wordt als de mooiste plakken aubergine op zijn en de halve, gescheurde of te kleine exemplaren overblijven. De andere twee dragen borden af en aan, waar ze onze rolletjes op draperen met wat rucola. Het ziet er toch nog beter uit dan we hadden gedacht en het smaakt prima, net als alle andere gerechten. 

Onze groep van 21 doet alles zelf. Koken, opdienen, opeten. De volgende gang wordt gewoon op de borden van het voorgerecht geschept. Wie wijn wil, haalt een fles uit de keuken, waar tijdens het koken een voorraadje was klaargezet. Het officiële personeel heeft het druk met andere gasten.

Als we ook de laatste gang, warme tarte tatin, achter de kiezen hebben, stappen we al snel op, want de meeste mensen moeten nog een flink stuk rijden. Wij ook. Onderweg vertellen we elkaar hoe lekker het was en dat je dit ook makkelijk zelf kunt organiseren als je genoeg ruimte hebt en als niet alle gerechten gekookt of gebakken hoeven te worden. Een inspirerend smulfeestje dus. We waren er de hele weg letterlijk en figuurlijk vol van.