Living statues

Op de buienradar ziet het er helemaal niet slecht uit. Zo tussen 1 uur en half drie zit er een flink gat in het dreigende witte wolkendek. Dat komt mooi uit, want om 1 uur begint het WK living statues in Arnhem, waar we heen willen. Als we rond kwart voor 1 wegrijden, regent het nog, maar met een beetje geluk is het droog als we in Arnhem zijn. Wel nemen we voor alle zekerheid paraplu’s mee.

En het is maar goed dat we die bij ons hebben, want droog is het beslist niet in de Arnhemse binnenstad. De levende standbeelden trekken zich daar weinig van aan. Stoïcijns staan ze op hun sokkels, een enkeling onder een afdakje, maar de meesten gewoon in de open lucht. Hun schmink moet wel heel watervast zijn. Vanaf de parkeergarage bij het station lopen we mee in een stoet van kleurige paraplu’s. Bij elk standbeeld vormt zich een groepje publiek, beleefd houden mensen hun paraplu wat hoger om niemand te prikken.

Bijna alle beelden reageren op het publiek als er geld wordt neergelegd. De een maakt een buiging, de ander wenkt de gever voor een hand of een kus. Kinderen schuifelen een beetje angstig naar voren om gauw een muntje in een bakje te gooien en lopen dan snel terug naar papa of mama. 150 beelden staan verspreid door de stad. Professionals, amateurs en kinderen. Het niveau is heel verschillend. Voor beelden met maskers en veel onbeweeglijke hulpstukken is het niet zo’n kunst om onbeweeglijk stil te staan. Maar er zijn er ook die hun eigen gezicht vertonen en waarvan je alleen aan de ogen ziet dat het een levend mens is.

Na anderhalf uur beginnen we het koud te krijgen. We gaan ergens koffie drinken waar het warm en droog is. Je moet toch wel een bikkel zijn om van 1 tot 5 uur in dit weer standbeeld te zijn. Nou ja, de deelnemers houden wel pauzes, maar toch. Als we na de koffie weer naar buiten gaan, is de druilregen veranderd in regen. We lopen wat sneller door en na een tijdje besluiten we dat het zo wel genoeg is, ook al hebben we niet alle beelden gezien. We gaan naar huis.
Dit was de laatste keer dat het WK living statues in Arnhem gehouden werd. Een groots, nat evenement, en wij waren erbij.

Wijchen staat stil

 

Ik zet mijn fiets op slot en loop het centrum van Wijchen in. Verderop staat een kleine menigte ergens naar te kijken en ik begrijp dat hier meteen al het eerste levende standbeeld staat van de 22 die vandaag meedoen. "Wijchen staat stil" heet het evenement dat hier vanmiddag plaatsvindt.

En inderdaad, er wordt veel stilgestaan. Het beeld dat ik als eerste tegenkom ziet eruit als een figuur die uit een boomstam groeit. Hoog boven het publiek gaat de stam over in een jas, die ook van hout lijkt te zijn. Daarboven een kale kop met felle ogen. Hij staat doodstil, maar ineens wenkt z'n houten vinger iemand uit het publiek. Een vrouw. Aarzelend komt ze dichterbij. Dan haalt het standbeeld traag een grote, houten ring uit zijn binnenzak die hij haar aanbiedt. Ze pakt de ring lachend aan, maar hij wil nu wel een zoen. Stijf buigt hij een eindje voorover met getuite lippen. Zij staat zoveel lager dat de zoen hem met geen mogelijkheid kan bereiken en met een boze frons neemt hij de ring terug. Het publiek grinnikt.

Een stukje verderop, op het marktplein, staat een hele installatie. Achter een grote lijst zitten de aardappeleters van Van Gogh om een tafel. De enige kleur in het donkergrijze tafereel komt van een schaal frieten. Eén van de doodstille eters beweegt af en toe om het publiek een frietje aan te bieden.
Zo heeft elk beeld z'n ingebouwde beweeg-momenten. Meestal gebeurt het als iemand geld in een bakje gooit. Dan volgt een dank-gebaar. Of soms iets heel anders, zoals bij de clown die bij elke ontvangen munt een truc met een snoepzakje doet, waar ineens een snoepje in verschijnt.

De rattenvanger van Hamelen staat zó stil dat ik lang blijf kijken. De Baron van Munchhausen is ook een overtuigend standbeeld, maar als er plotseling een kanonschot klinkt, beweegt hij wél; hij springt op de grote kanonskogel achter hem om daar weer in een beeld te veranderen. Langzaam loop ik door het drukke centrum langs alle voorstellingen. Hoewel de zon schijnt, is het flink koud en ik heb met de standbeelden te doen. Zíj moeten nog tot een uur of vijf blijven staan, terwijl ik weer na een uurtje rondwandelen weer op m'n fiets stap en me tegen de wind in warm trap.