Verhuizing

Ke-doenk. Als we in het gehuurde busje over de verkeersdrempels in onze wijk rijden, voelen we goed hoe hoog die eigenlijk zijn. De opgerolde, nieuwe matras achterin rolt eenzaam heen en weer. Behalve een gereedschapskist en wat zakken met bewaarspullen ligt er verder niets meer in. Gisteren vertrokken we met een busje vol dozen naar Amsterdam, waar onze dochter samen met een vriendin een huisje gevonden heeft aan de Hoofdweg.

 In een leeg huis kwamen we binnen. Behalve de spullen die we zelf meenamen, staat er nu nog zo’n ingepakte verzameling van de vriendin en een aantal nieuw aangeschafte meubels die we voor het grootste deel gisteravond in elkaar hebben gezet.

s’Avonds om half twaalf legden we de lattenbodems in het nieuwe bed van E. en daarna konden we gaan slapen. Wij mochten logeren in de slaapkamer van haar huisgenote, die samen met haar vader een deel van haar huisraad was komen brengen. Ze waren weer vertrokken en zouden morgen met versterking terugkomen.

Na een dag in- en uitladen, sjouwen, bouwen, Ikea door, Gamma door en daarna meubels in elkaar puzzelen en schroeven, sliepen we als een blok. Om halfnegen schrokken we wakker van E., die aanklopte. Er moest nog één kastje in elkaar en dan zouden we proberen om de kamer een beetje vrij te maken voor de volgende lading dozen en andere spullen van vriendin S. Toen ze samen met haar ouders binnenkwam, waren we de keuken aan het schrobben.

Helpen verhuizen vind ik geen straf. Het heeft iets heel knus om met z’n allen druk bezig te zijn en dan midden in de wanorde om een geïmproviseerd tafeltje heen broodjes te eten. Van een dienblad, omdat de borden nog niet teruggevonden zijn. Niet lang na die bouwvakkerslunch vertrekken wij met het bijna lege verhuisbusje.

Thuis zetten we de spullen binnen die we mee terug hebben gebracht en we leveren het busje in bij de verhuurder in Nijmegen. Dan rollen we de nieuwe matras uit en leggen dat op het kale bed in de bijna lege kamer boven. Nu ik nog in de verhuismodus ben, haal ik meteen een stofzuiger door die kamer en zoek beddengoed bij elkaar. Zo kan er straks iemand bivakkeren.

Wie? Nou, E. moet nog een paar dagen in Nijmegen werken en daarom komt ze overmorgen bij ons logeren voor drie dagen.

Gezellig.

Wat zijn we trendy: ons zelfstandige kind komt weer thuis wonen.

Er staat een bankstel in de kamer.

Heel normaal, zou je zeggen, maar dit staat rechtop tegen de muur, met een stapel dozen ernaast. Het zijn de laatste restjes van een verhuizing.

Afgelopen weekend is mijn dochter na vijf jaar zelfstandig wonen teruggekomen in het ouderlijk huis. De planning is dat het voor ongeveer een half jaar zal zijn.

De spullen van een eigen appartementje gaan natuurlijk niet op haar kamer hier in huis passen. Een deel ervan moet opgeslagen worden. Maar in eerste instantie is alles hier neergezet, want de verhuizing moest in één dag voor elkaar zijn.

Dat ging zo: Vrijdagmorgen

8 u. Vertrek van Beuningen naar Den Haag – met man en zoon (ik rij).

9.45 aankomst (best vlot voor een doordeweekse dag naar de randstad, toch?)

10.00 u. Huurbusje ophalen

10.15 tot 12.00 u. sjouwen sjouwen sjouwen, alles in het busje.

12.30 u. De mannen rijden met het verhuisbusje naar Beuningen, waar alles uitgeladen wordt. H. komt alleen terug. Intussen poetsen de vrouwen het lege huis. Een absoluut cliché, maar er waren een aantal praktische redenen voor deze verdeling, die te maken hadden met rijbevoegdheid voor busjes en een arm waarmee niet zwaar getild kan worden.

16.00 u. Het busje is weer in Den Haag en kan weer ingeleverd worden.

17.00 u. Controle namens de huisbaas.

Hier is E. de hele dag bang voor geweest. “Als ze het maar schoon genoeg vindt. Ze is zó precies! En als het niet goed is, krijg ik m’n borg van 600 euro niet terug.”

Vandaar dat haar appartement nu blinkend schoon is. Van het hoge plafond tot en met de plinten! (jammer, geen fotootje van gemaakt) De precieze mevrouw kijkt kort rond, knikt vriendelijk en zegt dat het in orde is.

Nu hebben we een etentje verdiend.

Daarna rijden we weer naar Beuningen. Deze keer met E. aan het stuur, die zelf geen auto heeft, en graag haar rijvaardigheid een beetje in stand houdt.  In ons huis staat de kamer vol. Bankstel, dozen, uit elkaar geschroefde kasten, vuilniszakken, tassen, koffers, matras. We dragen alleen het hoognodige naar boven; het matras. Verder laten we de boel de boel.

Maar zaterdag werken we hard om het huis weer leefbaar te maken. We krijgen boven verwachting veel spullen weggewerkt. Met passen en meten weet H. zelfs de kasten in de schuur onder te brengen.  

Maar die bank. Hij is wel groot, maar we hadden samen berekend  hoe hij toch in haar kamer zou passen. Waar we niet op gerekend hadden, was dat het onmogelijk was om het ding de trap op te krijgen.

Dus staat ie nu rechtop tegen de muur in de kamer. Wachtend tot zich via Marktplaats een nieuwe eigenaar meldt. Best een mooie bank. Vooral met veel kussens er op is ie heel gezellig.  Voor 130 euro mag je hem komen halen.