Een werkdag

Het bedrijf waar ik werk gaat alles wat bewaard moet worden online opslaan. Dat spaart een hoop opslagruimte op allerlei schijven en het brengt een nieuwe manier van werken met zich mee waar iedereen erg aan moet wennen. Documenten waar je in werkt, staan niet meer op de bekende plekken, maar ergens in de cloud.

Je kunt ze openen op vier verschillende manieren, waarvan het niemand precies duidelijk is hoe die met elkaar in verband staan, wat het handigst is, en waar je documenten blijven als de computer ze automatisch opslaat. We zijn er nu een paar weken mee aan het worstelen en iedereen is echt van goede wil, maar omdat het systeem nog lijdt aan kinderziektes, lopen we voortdurend tegen problemen aan.

“Kun jíj je documenten openen?”
“Even kijken…. ja, ik kan overal gewoon bij.”
“Hm, ik krijg een rare melding.”
“O wacht, ik ook. Ik kan dit niet openen. En die ook niet. Ook een melding.”
“Dan moeten jullie resetten, want dan is er niet goed gesynchroniseerd. Heb ik vanmorgen ook al gedaan.”
“Weet jij hoe dat moet?”
Er moeten wat geheimzinnige codes worden ingevoerd en dan verschijnt er rechts onder in beeld een pop-up met de vrolijke melding dat er 523 documenten gesynchroniseerd worden, nee, 876, nee, 1247 …. Het getal loopt op tot een onwaarschijnlijke hoogte.
Wachten.
Koffie halen.
“Héé, het is gelukt. Nu kan ik overal weer bij.”

Ditzelfde scenario speelt zich drie dagen achter elkaar af. We vragen aan De Mensen Die Het Kunnen Weten of dat normaal is. Nee, dat synchroniseren zou gewoon vanzelf moeten gebeuren. Maar dat komt wel goed.

Op woensdagmorgen constateer ik dat een opgeslagen geluidsbestand verdwenen is. Een interview dat ik gisteren gemonteerd heb. Met een zucht open ik het ruwe interview dat er nog wel is en begin opnieuw aan de montage. Ik sla het voor de zekerheid op drie verschillende plekken op. Dan ga ik aan de slag met een artikel waarvoor ik gisteren achtergrondinformatie heb gezocht.  Ik ben een uurtje aan het schrijven en dan haal ik koffie. Als ik verder wil gaan, krijg ik het document niet meer geopend. Sterker, geen enkel document laat zich openen. Ja hoor. Er moet weer gesynchroniseerd worden.
Maar deze keer komen er allerlei nieuwe, onbekende pop-ups in beeld over documenten waarvan de synchronisatie vastloopt.

“Er is een storing,” horen we even later. “Hier heeft iedereen last van.”
Als twee koppen koffie later de storing is opgelost, blijkt het stuk waar ik net aan gewerkt heb verdwenen te zijn. Ik vind alleen de achtergrondinformatie terug.
Diep ademhalen.
Níet heel hard schreeuwen.
Níet mijn laptop uit het raam gooien.
Ik pak rustig mijn spullen in en ga naar huis.
Morgen met een schone lei beginnen. Maar wel snel, want dat stuk had eigenlijk vandaag af moeten zijn.
Een uitstekende oefening in zelfbeheersing, zo’n nieuw systeem.

De uitstraling van mijn werkplek

Ik hou van mijn werk. Vooral het maken van een kindertijdschrift op cd is iedere keer weer een leuke klus. Als inspiratie pas ik na iedere opname mijn bureaublad aan aan het volgende thema. De afgelopen vier weken startte mijn computer op met de afbeelding van een sterrenhemel vanwege het thema “Nacht”. De weken ervoor was het thema “Bazen” en had ik een plaatje gevonden van een I-love-my-boss t-shirt. Regelmatig maken langslopende collega’s opmerkingen over de gekke foto’s. Vooral het broodje poep van afgelopen oktober moest het ontgelden. Mijn bureau lag in die maand ook vol kinderboeken en artikelen over poep.
Ik geef toe dat sommige onderwerpen niet direct een representatief karakter hebben, maar over het algemeen vind ik het leuk als je aan een werkplek kunt zien waar iemand mee bezig is. Bij het maken van een kindertijdschrift hoort een vrolijke verzameling informatie in de vorm van boeken, (kinder)tijdschriften, losse blaadjes met ideeën en aantekeningen en de plaatjes op mijn bureaublad.

Op dit moment is mijn bureau leeg. Niet alleen omdat er juist een nieuw nummer van het tijdschrift is afgerond, maar ook omdat er verhuisd gaat worden. We gaan met de redactie naar boven, waar na een ingrijpende verbouwing een mooie, nieuwe kantoorruimte wacht. De nieuwe werkplekken zijn ruim en open. Geen tachtigerjarenbouw meer vol donkere hokjes met deuren, maar een transparant, modern geheel met veel glas, kleurige muren en vloeren en strakke, helderwitte bureaus.
Via een mail werd ons verzocht om de zorgvuldig aangebrachte uitstraling in de nieuwe ruimtes te respecteren en eraan bij te dragen. Namelijk door het toepassen van de “clean desk policy”. Geen stapels papier op je bureau laten liggen als je naar huis gaat. Geen fotootjes of andere persoonlijke dingetjes op je werkplek. Niets op de lage kasten plaatsen, zodat alles netjes en transparant blijft.

Als ik de mail lees, denk ik aan nieuwe, lege schriften. Je slaat zo’n maagdelijk schrift open en neemt je voor het mooi te houden. In je netste handschrift begin je te schrijven. Hier gaat niet gekladderd en doorgestreept worden. Langer dan een bladzijde duurt het meestal niet.
Ik probeer me voor te stellen hoe we straks aan onze lege, witte bureaus zitten en wat we dan met z’n allen uitstralen.
Een nieuw, schoon, transparant enthousiasme voor ons werk, het bedrijf en onze klanten.
Ach, misschien wordt het na verloop van tijd wat minder nieuw, schoon en transparant... maar het enthousiasme willen we houden; zeker weten.