Wandelen of fietsen

Ruim vijftien kilometer is de route die we wandelen. Met veel heuvels en dalen, dus dat telt extra. Iets over de helft houden we een pauze bij het pannenkoekenrestaurant. Vanwege corona (arme horeca) mogen ze niet echt open zijn, maar er is een loket waar je iets kunt bestellen en er staan een paar bankjes waar we kunnen zitten.

Met koffie voor H. en warme chocomel voor mij lopen we naar een van de banken. Even aarzelen we, want de bank is behoorlijk nat. H. gaat op de leuning zitten en ik maak aanstalten om eerst mijn jas uit te trekken en op de bank te leggen.

‘Je mag hem hiermee wel even droogmaken, dat hebben we zelf ook gedaan!’ klinkt het achter me. Twee mannen zitten iets verderop en de ene gooit me een shirt toe. Ik gebruik het dankbaar om het hout mee af te drogen en gooi het dan terug.
‘Lopen jullie ook een route?’ vragen ze. En dan vertellen ze dat ze aan het trainen zijn voor een wandelroute van 100 kilometer. In drie dagen dan wel.
‘Oh, in drie dagen,’ zegt H. ‘Dan is het wel te doen.’

Als we na de koffie en chocomel weer op pad zijn, vertel ik H. dat ik dat echt te veel zou vinden. Drie dagen achter elkaar meer dan 30 kilometer lopen.
‘Als je maar genoeg traint, went dat wel,’ vindt hij. Maar daar ga ik dus niet aan beginnen.
Lopend gebruik je meer spieren dan als je fietst. Het is ook beter voor je botten, als je osteoporose hebt, zoals ik. Maar ik vind fietsen fijner.
‘Eigenlijk ben ik te lui voor lange wandelingen,’ vertel ik H. terwijl we door de blubber een helling op ploeteren. Maar we maken deze wandeling toch maar af. Na drie uur en een kwartier zijn we terug op de parkeerplaats waar we vertrokken. En dan voel ik al m’n spieren.

’s Avonds bestuderen we de kaart van Nederland. Eind maart willen we een lang weekend naar Rotterdam. We gaan er op de fiets naartoe en nu gaan we kijken welke route we nemen en hoe lang we daarover doen. Misschien nemen we vanaf Schiedam de waterbus, dan kunnen we het in één dag doen, want van hier tot Schiedam is het ongeveer 100 kilometer.
Een stevig dagje fietsen, maar gelukkig hoeven we het niet te lopen. Want 100 km. lopen vind ik echt veel te veel.

Bomen planten

Er staat een grote vrachtwagen op de weg vlak voor de ingang van de Waalgaard. Ik zie dat er een paar perenbomen met kluit op staan. Die zijn dus verkocht en worden nu opgehaald. Dat is goed, want deze perenboomgaard is bezig omgevormd te worden tot een voedselbos.
Voorzichtig begin ik langs de lange, lage laadbak te fietsen over het smalle stukje weg dat er over is. Maar dan begint de vrachtwagen te rijden en blijf ik staan. Ik zie de chauffeur in de spiegel, dus hij moet mij ook kunnen zien, maar ik weet niet zeker of hij oplet en ben bang mezelf klem te rijden.

Gelukkig rijdt hij alleen maar een paar meter vooruit. Daarna gaat het portier vóór me open en stapt er een man uit. Hij slaat de deur weer dicht, loopt er langs en kijkt om naar mij.
‘Rij maar door hoor. Je kunt er zo wel langs met je fiets. Sorry, we zijn hier bomen aan het opladen.’
Ik rij er langs en een paar meter verderop stap ik weer af om door een modderige afrit met m’n fiets naar het parkeerterreintje te hobbelen. Ik kan nog net voor de kleine machine langs die een boom met ingepakte kluit naar de vrachtwagen rijdt.

Nog voordat ik ook maar iets gedaan heb, zitten m’n schoenen onder de natte klei. Het is 1 uur en de ochtendploeg vrijwilligers is bezig af te ronden. Vers bloed is welkom en ik kan samen met M. aan de slag. Nieuwe bomen planten. Vlak bij de ingang staan een paar honderd (schat ik) jonge boompjes in clusters bij elkaar gebonden. Elke soort heeft een label met de naam en een nummer. De nummers corresponderen met nummers aan bamboestokjes die op de plaats staan waar de bomen moeten komen.

Ook de rijen in de boomgaard zijn genummerd. Rij 7 staat nog vol perenbomen, maar van deze zijn de meeste zijtakken afgezaagd. Zo is er ruimte gemaakt om de nieuwelingen er tussen te zetten en blijft er ook nog een deel perenoogst voor het komende jaar. De nieuwe boompjes brengen de variatie die een voedselbos moet hebben. Ik herken niet veel namen, maar zie dat er in elk geval pruimenbomen tussen zitten en waarschijnlijk appelbomen.

Samen sjouwen we de boompjes naar de goede plek. Daarna komt de stevige klus om ze te planten. Met de hand moeten er kuilen in de zware klei gegraven worden. Diep en wijd genoeg voor de wortels. Boom erin en de aarde terug scheppen en aandrukken. Sommige wortelkluiten zijn maar klein, voor anderen is een flinke kuil nodig. We werken tot vier uur door en dan hebben we, samen met nog een paar andere vrijwilligers, de klus voor vandaag af. Een stuk of tien boompjes heb ik geplant en ik voel m’n rug.

Maar ik voel me ook tevreden. De bomen die we vandaag geplant hebben zullen misschien deze zomer al vruchten dragen. En anders zeker volgend jaar. Ik kan niet wachten om te zien hoe ze groen worden en dan in bloei komen. In de voedselbos. Ik hou van dat concept.

Badkamer make-over

Soms kijken we naar het tv-programma ‘Weer verliefd op je huis’. Het is best leuk om te zien hoe een interieur waar de bewoners niet tevreden over zijn, door stylisten helemaal wordt veranderd. En dan altijd zo dat diezelfde bewoners er helemaal blij van worden.

Maar als we ons dan voorstellen hoe ons eigen huis onder handen genomen zou worden, weten we dat we nooit of te nimmer aan zo’n programma mee zouden willen doen. Behalve dat je vooral spullen binnen zou krijgen van de sponsoren van het programma (overal worden bijvoorbeeld stalen deuren met glas ingezet) zijn we allebei erg van de duurzame spullen. Dingen die nog goed zijn, gooi je niet weg. Vandaar dat in ons huis niet elke paar jaar het hele interieur vernieuwd wordt.

Zo hebben we in grote lijnen nog steeds dezelfde badkamer als toen we hier kwamen wonen. Met gewone, vierkante witte tegeltjes aan de muur, met zo’n sierrandje op schouderhoogte wat volgens mij nergens meer ingezet wordt. Maar badkamers zijn altijd vochtig en af en toe moet er opgetreden worden tegen oprukkende schimmelplekken.

H. moppert al een tijdje over de steeds zwarter wordende voegen tussen de tegels en ik stel voor om hem dit weekend te helpen die randjes met schimmelwerend spul te bewerken. Het is een hele operatie. Op donderdag worden wanden en plafond door H. ingesprayed met verdund bleekmiddel (niet erg duurzaam, oké, maar dit doen we maar héél af en toe)’. Vrijdag gaan we gewapend met een dun kwastje de badkamer in en beginnen ieder aan een andere tegelwand.

Zorgvuldig schilderen we alle voegen over met het witte spul. Natuurlijk gaat mijn bakje een keer per ongeluk om en zitten mijn kleren onder de witte vlekken. We zijn de hele vrijdagmiddag bezig en zaterdag ook nog een paar uur. En al die tijd kan er niemand douchen, poetsen we tanden voor een tegelwand in plaats van een spiegel en staat alles wat normaal in de badkamer op plankjes staat op de grond in de gang.

Maar nu is het klaar. En ik zal niet zeggen dat ik weer verliefd op onze badkamer ben, maar het is er weer fris en schoon en zo kunnen we er voorlopig weer mee vooruit.

Eén januari

De eerste dag van het jaar is altijd zo’n langzame dag waarop alles nog op gang moet komen. Je staat laat op, je hoeft meestal niet zoveel, je eet nog eens een overgebleven oliebol, hangt wat rond. Omdat het zeldzaam mooi weer is besluiten H. en ik om een eind te gaan fietsen. Over de dijk naar Deest en ‘binnendoor’ terug. We zijn niet de enigen die op dit idee kwamen. Vooral op de dijk komen we andere fietsers tegen, maar vooral veel wandelaars.

We hebben bij het aanbreken van het nieuwe jaar geen goede voornemens uitgesproken. Maar het plan om regelmatig te gaan of blijven wandelen en fietsen hangt altijd wel in de lucht. Hoe vaak ga ik niet met enige tegenzin een stuk lopen om onderweg te voelen hoe fijn het eigenlijk is om buiten te zijn. Ik verzin de voornemens van de groepjes wandelaars die we tegenkomen.

‘Dit jaar gaan we vaker iets met het hele gezin ondernemen.’
‘Dit jaar ga ik eindelijk beginnen met hardlopen.’
‘Dit jaar moeten we toch eens dat klompenpad doen, het schijnt een mooie wandeling te zijn.’
Sommige mensen zien er blij uit, anderen alsof ze straf hebben. Dat kan natuurlijk ook te maken hebben met het slaaptekort of de alcohol inname van de afgelopen nacht.

Als we op de terugweg zijn, worden we getrakteerd op een spectaculaire zonsondergang. Badend in een gouden licht bereiken we ons dorp en dan is het ineens een stuk kouder. En zo hoort het natuurlijk ook begin januari. Want dat hele warme weer is eigenlijk gewoon griezelig in de winter.
Maar aan het weer kun je niks doen, dus je kunt er maar beter van genieten. En dat klinkt bijna als een goed voornemen voor 2022. Toch nog eentje.

 

 

Jig Saw

Ineens bedachten we dat het best leuk zou zijn om een legpuzzel te maken. Eentje van duizend stukjes of zo. Lekker relaxte bezigheid in de kerstvakantie. Ik had nog een bol bon en ging online op zoek. Tussen de honderden puzzels vond ik een mooie van een oude wereldkaart die ik in het virtuele winkelwagentje bewaarde om aan H. te laten zien. Hij vond er niks aan.

Samen zochten we opnieuw. Nooit eerder hebben we samen een puzzel gekocht en onze smaak voor legpuzzels bleek nogal te verschillen. De wereld- en landkaarten die ik leuk vond, werden door H. afgekeurd. Hij was enthousiast over landschappen. En hoewel ik buiten erg van een mooi landschap kan genieten, vind ik plaatjes ervan meestal saai.

Schattige dierenplaatjes hoefden we allebei niet en ook over de Jan van Haasteren-platen waar de legpuzzelwereld vol mee zit waren we eensgezind: doe maar niet. Uiteindelijk vonden we een panoramalandschap dat ik zowaar mooi vond. De keus was gemaakt. Bestellen maar.
‘Hartelijk dank voor uw bestelling’,
‘uw bestelling wordt binnenkort verzonden’,
‘uw bestelling is onderweg’,
‘uw bestelling wordt maandag bezorgd tussen zo en zo laat’,
‘uw bestelling is bezorgd.’

Enkele dagen en vijf mailtjes later kunnen we gaan puzzelen. Het was echt lang geleden dat ik ooit een legpuzzel maakte en ik was vergeten hoe verslavend het is. En dat ik er best goed in ben. In twee dagen pasten we de duizend stukjes aan elkaar en daar was ons panoramalandschap. Languit op de grote tafel.

Hij mag er een paar dagen blijven liggen en dan gaat ie weer in z’n doos. Om later nog een keer te maken. Maar als je wilt mag je hem eerst wel een keertje lenen hoor. Bestellen wij intussen nog een andere. We ontdekken er vast nog wel eentje die we allebei mooi vinden.    

Mario é Luigi

'Pakje voor jullie.’
De bezorger geeft me een rechthoekig, niet erg groot pakketje, dat verrassend zwaar aanvoelt. Wie heeft er iets besteld? Ons adres staat er op en de achternaam van H., maar de voorletters kloppen niet. Zoon J. doet zijn bestellingen wegens privacy-redenen altijd op fantasienamen.
Ik leg het op tafel en vergeet het. Een paar uur later heeft H. het opengemaakt en vind ik het pakketje terug in de koelkast.

De koelkast? Jawel, het blijkt de ingrediënten te bevatten voor een pizza-workshop. Bovenop een papier met een stuk of wat QR codes. Geen informatie over afzender, reden, tijdstip of wat dan ook. We vragen ons van wie het pakket kan komen, of het soms voor iemand anders bedoeld is, maar het adres is echt dat van ons: straat, huisnummer én postcode. Maar wel verkeerde initialen…

Nieuwsgierig bekijk ik het papier met QR codes. Zou het soms een geraffineerde truck zijn van hackers? Lijkt me sterk, maar voor alle zekerheid google ik eerst Mario e Luigi, het restaurant waar de spullen vandaan komen. Dat bestaat en biedt inderdaad pizza-internet-workshops aan. Ik waag het erop. De eerste code leidt naar een youtubefilmpje waarin ‘Luigi’ ons welkom heet. Niets over de gelegenheid of de afzender.

De volgende codes zijn van vervolgfilmpjes. Het maken van de bodem, het voorbakken van de bodem, het beleggen, het afbakken en er is ook nog een Italiaanse playlist. We besluiten vrijdagavond dan maar pizza te maken.

Twee zakjes met deeg zijn er. Volgens de aanwijzingen strooien we semolina (klinkt veel mooier dan griesmeel, wat het gewoon is) op het aanrecht, laten het zachte deeg er op glijden en H. laat het aan mij over om het met de hand uit te duwen tot een ronde bodem, die dan in de koekenpan moet worden voorgebakken. Dan gaat er tomatensaus over, salami voor H., kaaskorrels (volgens het filmpje mozzarella) en verder is er nog een zakje parmezaan en zou er pesto moeten zijn, die ontbreekt. Geeft niet, dat hebben we wel in huis.

Op eigen initiatief gaat er nog ui, paprika en bij mij olijven bij en dan moet de echte Italiaanse pizza nog een minuut of zeven in de oven.  
Het worden twee verrassend lekkere pizza’s.
Wat het verhaal achter het pakket ook mag zijn, we hebben er plezier van. Het is alleen te hopen dat er niet ergens in de buurt iemand met dezelfde achternaam tevergeefs op z’n pizza-pakket zit te wachten.

Kerstsfeer

Als het aan mijn huisgenoten lag, was er zelfs tijdens de kerstdagen nergens in huis een kersttak, kaarsje of ander sfeerdingetje te vinden. Maar ik heb juist in deze donkere maand ernstig de behoefte om het huis te versieren. Dus fiets ik op zaterdag door de regen naar het winkelcentrum. Ik heb in een la een bloemenbon gevonden die daar al een tijd ligt en daarmee wil ik een leuk kerststukje kopen. 

Ik dwaal door de bloemenwinkel en bekijk wat er staat. Veel van de kerststukjes vind ik niet mooi.  Sprieterig, of met veel glim- en glitter en weinig groen. Eén stuk dat ik wel mooi vindt, kost bijna vijftig euro. Dat vind ik een beetje te veel van het goede. Ik maak een foto van een grote, glazen vaas waar wat takken en een amaryllis in gestoken zijn. Dat kan ik zelf ook.

Uiteindelijk vind ik een stukje dat ik mooi vind en dat bijna dertig euro kost. Een tientje bijbetalen en dan voelt het toch als een koopje. Alleen blijkt mijn overtuiging dat dit een fleurop-winkel is niet te kloppen. Ze nemen de bon niet aan. Ik aarzel even, maar koop het dan toch.

Weer thuis zet ik het kerststuk midden op de grote tafel, waar ik verder alles weghaal wat zich er al wonend heeft opgestapeld. Dan zet ik de driedelige nepkerstboom in elkaar en begin aan de klus om de lampjes te ontwarren en mooi over de boom te verdelen. H. zit op de bank op z’n iPad te scrollen en steekt natuurlijk geen vinger uit. Voor hem hoeft het allemaal niet.

Op zo’n donkere dag als vandaag zijn de lichtjes in de boom de hele dag duidelijk te zien. Maar als ik tegen de avond met een boek in een hoekje zit, vind ik het echt knus zo. De boom, kaarsen op tafel en in een hoekje een grote, glazen vaas met kersttakken en nog meer lichtjes. En H. mag dan nog zo onverschillig zijn over deze zaken; als hij na een klusje buiten de kamer in komt, kijkt hij even rond en geeft toe dat het er toch wel heel gezellig uitziet.