Zingen

Na een seizoen zingen met vier vrouwen hebben we dit jaar weer genoeg deelnemers bij elkaar voor een groter projectkoor. Twee keer hebben we nu geoefend en het is heerlijk.
Een vrouwenkwartet is leuk, maar nu we weer het volle geluid van een gemengd koor hebben, merken we alle vier dat we de mannenstemmen toch wel misten.
En, heel praktisch, met zo’n grotere groep kun je het betalen om elke repetitie met een dirigent te werken. Met z’n vieren oefenden we twee op de drie keer zelfstandig.
Op het repertoire staat een tango van Piazolla: Verano Porteño. Een instrumentaal stuk dat we a capella op klanken zingen. Het is ingewikkeld, maar omdat iedereen thuis stevig oefent (dat is tenminste de bedoeling) begint het in de tweede repetitie al een beetje vorm te krijgen.
We oefenen bloedig op de schurende dissonanten en als dat stuk goed gaat, doen we het voor de lol nog twee keer. Dan komt er een stukje schmieren waar de alten zich vol overgave uitleven. Klinkt nergens naar, maar het is wel even lekker. Voor we het weten is het al tijd voor een korte pauze, en dan pakken we nog even een paar makkelijke nummers bij de kop.
Blij constateren we dat we al na twee avonden als een samenhangend koor beginnen te klinken. Mooi!
De avond is zo om. Het huiswerk wordt opgegeven en de stoelen weggezet. Over twee weken zingen we weer. En in juni treden we op. Spannend, maar met deze groep heb ik er alle vertrouwen in.