Held

Voorzichtig sta ik op.
Ben ik nog duizelig? Nee.
Langs de balie loop ik naar buiten, een halve liter lichter dan toen ik binnenkwam.
Na een pauze van pakweg zeventien jaar ben ik weer bloeddonor. Er is wel het een en ander veranderd: de bloedbank heet nu bijvoorbeeld Sanquin; ik moet naar een andere locatie; de regels voor aanmelding zijn nog wat strenger geworden en de afspraaktijden juist wat losser.
Wat hetzelfde gebleven is, is de vriendelijke sfeer.
Personeel dat je in de watten legt. Ben ik na m’n donatie een beetje wankel? Dan moet ik vooral rustig blijven zitten. Er wordt koffie voor me gehaald. En wil ik daar iets bij eten?
Als ik uit de ligstand omhoog gekomen ben, raden ze me aan om nog even rustig te gaan zitten in de ruimte verderop. Achter een tafel staat een dame bij wie ik meer koffie kan vragen. Of soep. Broodjes, koeken en snoepjes staan er voor het pakken.
Na twee broodjes kaas durf ik de tien kilometer fietsen naar huis wel weer aan. Op weg naar de uitgang lees ik op een poster de dankbare teksten van bloed-ontvangers. “Heel erg bedankt. Je hebt mijn leven gered.” en “Bloeddonoren, jullie zijn helden!”
Zes minuten in een balletje knijpen om een halve liter bloed uit mijn arm in een zakje te pompen. Als een prinses overeind geholpen worden en voorzien van opkikkers naar wens…
Zo eenvoudig is het om een held te zijn.