Zes taarten en een pan soep

Zes (6!) taarten heeft mijn jarige lief uitgekozen om te gaan bakken. Aan mij vraagt hij om die lekkere linzensoep van laatst te maken voor als zijn broers en schoonzussen komen. Nog voordat hij aan zijn taarten begint, stamp ik in de gietijzeren vijzel een potje curry madras bij elkaar. Het begint meteen feestelijk te ruiken in de keuken.

Van alle kruiden die ik voor mijn mengsel gebruik, zet ik de potjes (of doosjes) meteen terug in de kast. Ik ben een nette kok en maak tijdens het koken of bakken altijd zo weinig mogelijk rommel.    

Zo niet H. Terwijl ik m’n kruidenmengsel van de vijzel in een glazen potje schep, wordt om me heen de tafel volgeplempt met kommen, bakblikken, meel, chocolade, rozijnen en allerlei heerlijkheden die je in taarten kunt verwerken. Ook het aanrecht staat in een mum van tijd vol. Aan die soep kan ik voorlopig niet beginnen. Maar dat geeft niet, die hoeft toch pas morgen gegeten te worden.

Als er één taart klaar is en er nog twee in de oven staan, neemt H. een pauze. De kruidengeur is nu vervangen door die van chocola en verse, warme boterkoek. Er is een stuk aanrecht voor me vrijgemaakt en ik ga mijn soep maken. Hmm, nu wint de geur van knoflook, uien en curry het weer.
Om vier uur ’s middags staat taart nummer vier in de oven. Nu wordt het spannend, want na vijven is de keuken geclaimd door E., die voor vanavond een verrassingsmaaltijd zal verzorgen. H. Maakt zich geen zorgen. “Nou ja,” zegt hij, terwijl hij de restjes gesmolten chocola uit een pannetje slikt. “Anders maak ik die laatste taart morgenochtend wel.”

Hoe dan ook, onze gasten zullen morgen niets tekort komen. En waarschijnlijk wij zelf de hele week daarna nog niet.

Worteltaart

“Waarom liggen er zo verschrikkelijk veel wortels in de koelkast?”

Ik hou met mijn ene hand een zak bospeen omhoog en met mijn andere een zak winterwortels. En dan ligt er ook nog een dikke losse wortel uit een vorige zak onderin de groentela.

“O sorry”, zegt E. “Dat is mijn schuld. Ik had wortelen gekocht omdat ik van de week mosselen wilde klaarmaken, alleen kon ik toen nergens mosselen vinden, dus werd het wat anders. En dat er nog een zak lag, had ik even niet gezien.”

Een keer wortelen eten is best, maar hoe werken we bijna twee kilo weg zonder dat het onze neus uit komt? We denken even na en ineens is er de ingeving om een worteltaart te maken.

E. gaat op zoek naar een recept waar zo veel mogelijk wortels in gaan en we schrijven de ingrediënten die we nog missen op een boodschappenlijstje.

Hebben we alles? Bloem, suiker, eieren, bakpoeder… nee, dát is er niet. Wel ‘baking soda’, maar is dat wel hetzelfde? Voor alle zekerheid zoek ik het op op internet en daar vind ik deze nuttige informatie:

Bakpoeder is een mengsel van zuiveringszout met citroen- of wijnsteenzuur.

Bakingsoda is gewoon zuiveringszout (of dubbelkoolzure soda). Om het als rijsmiddel goed te laten werken, moet je zelf nog zuur toevoegen.

We besluiten een halve citroen aan het recept toe te voegen. De schil en het sap daarvan zullen wel genoeg zuur inbrengen en aangezien citroenrasp vaak in cake gebruikt wordt, zal de smaak vast wel bij onze taart passen. Nu hebben we alles.

E. en ik zijn een goed taartenbakkersteam.

Terwijl zij de wortels schoonmaakt en fijn raspt, meng ik suiker, eieren en olie tot een ‘romig mengsel’ (dat klinkt altijd zo lekker!)  Zij raspt ook de citroen en maakt de walnoten fijn en intussen zeef ik bloem en vet een bakvorm in. Kortom, het loopt gesmeerd. Als het beslag klaar is, gaat het in de springvorm de oven in en wassen we de gebruikte spullen af.

Na een uur halen we een geurige taart te voorschijn, waar bijna een halve kilo wortelen in verwerkt is. Maar je hoeft echt geen groot liefhebber van de oranje groente te zijn om dit lekker te vinden. Worteltaart: Mmmmmmmm!