Moestuinbak (deel 3)

Al vanaf februari staan in de achtertuin twee moestuinbakken te wachten op een rijk groeiend en bloeiend assortiment groente en/of kruiden. Hm, het gaat nog niet helemaal zoals ik het me had voorgesteld…

De eerste actie was om in één van de bakken daslook en veldsla te zetten. Deze kwamen al vroeg op willekeurige plekken in de tuin op en voordat ze overgroeid zouden worden door allerlei vaste planten er omheen, verplaatste ik voorzichtig de kleine plantjes naar de bak. Dat werkte goed. Intussen kunnen we van allebei af en toe een portie knippen om door een gemengde salade te doen.

Zodra het volgens de verpakking mocht, zaaide ik een rij peterselie en een rij stengel-ui. De fijne zaadjes van de ui waaiden de bak door, maar de peterselie kwam in een redelijk nette rij op. Helaas bleken de kiemplantjes erg lekker voor een onbekende gast. Ze verdwenen geleidelijk, op twee na.

Een tijdje later mocht de spinazie gezaaid, gelijk met een rijtje sla en daarna stamslabonen. Vooral van de bonen verwachtte ik veel, want bonen en peulen zijn meestal makkelijke groeiers. Maar juist de bonen deden vrijwel niets, terwijl de spinazie nu echt op spinazie begint te lijken en de sla hoopvolle miniplantjes laat zien.

Bij het tuincentrum kochten we een peterselieplant en wat slaplantjes om het toch wat te laten lijken en ergens midden in een van de bakken kwam zomaar iets op wat een courgette, een pompoen of een komkommerplant moet zijn. Afgelopen nacht heeft een slak er de eerste voorzichtige hapjes van geproefd en ik probeer zijn vrienden af te schrikken met scherpe scherven.

Dat is de situatie van onze moestuinbakken begin mei. Het is nog niet om heel hard over te juichen, maar er kan nog van alles gebeuren. Bijvoorbeeld dat de bonen die ik nu onder beschermde omstandigheden opkweek straks in de bak alsnog een welige oogst opleveren. We blijven hopen.

 

Moestuinbak (deel 2)

Vorige week heeft H. twee houten bakken in elkaar gezet waar ik dit voorjaar groente en kruiden in wil laten groeien. Met de voorbereiding van dit moestuinplan ben ik afgelopen herfst al begonnen door onze twee compostvaten om te werken en alle bijna gecomposteerde inhoud, gemengd met afgevallen bladeren, in één vat bij elkaar te doen. Het is de bedoeling dat dat compost oplevert om de moestuintjes (voor een deel) te vullen.

We hebben de tweede mooie zaterdag op rij. H. gaat boodschappen doen en intussen ga ik met het compostvat in de weer. Ik schuif de klep aan de zijkant omhoog en wat er achter zit, ziet er goed uit. Door het gat schep ik de zwarte compost in een emmer, die til ik naar de achtertuin en leeg hem bovenop het laagje half vergaan blad dat op de kartonnen bodem van de twee moestuintjes ligt.

In het compostvat ontstaat een grot en na een stuk of twintig emmers verwacht ik dat elk moment de bovenste laag naar beneden kan storten. Maar er gebeurt iets anders. De hele bak kantelt en er komt een scheve bult compost tevoorschijn. Nu schept het een stuk makkelijker. Als ik de tweede bak half vol heb, is H. terug met de boodschappen. Hij komt helpen en nu gaat het ineens heel vlug.

Een half uurtje later is de hele zwarte bult weg geschept en veeg ik het pad schoon. Tenslotte kopen we nog een paar zakken fijnere compost voor het bovenste laagje en dan is het klaar. We staan een tijdje naar de bakken te kijken.
‘Dat hebben we mooi op tijd voor elkaar,’ zegt H. ‘Voor ons allebei een bak. Als ik je benen een beetje optrek, in de foetushouding, pas je er mooi in.’
Ik grinnik: ‘Je doet het goed. Deze week is er een sire reclame begonnen om mensen meer met elkaar over de dood te laten praten.’

Maar eigenlijk zijn de bakken natuurlijk juist bedoeld voor nieuw léven. Ik ga naar binnen om op internet informatie te gaan zoeken. Het volgende onderdeel van het project is een planning van wat er wanneer gezaaid en geplant gaat worden. Want dit was pas het begin.

Moestuinbak (deel 1)

Er is in onze tuin altijd wel iets te oogsten: bessen, bramen, appels, vorig jaar stond ergens een tomatenplant die talloze minitomaatjes afleverde, op verschillende plaatsen staan kruiden… Maar nu ben ik van plan om eens serieus en structureel aan de slag te gaan met een moestuinbak. Of liever gezegd twee moestuinbakken.

De plek heb ik al bedacht. In de achtertuin , half op en half naast het terras waar we bijna nooit zitten. Het stukje tuin daar is altijd een beetje rommelig. Al in het najaar heb ik de planten die er stonden weggetrokken en ik heb er een berg herfstbladeren neergegooid. In die berg staan wat potten met overwinterende stekjes van bessenstruiken en een kouwelijk minisparretje.

Begin februari komt met een zonnig, voorjaarsachtig weekend waarin we aan de slag gaan met het moestuinplan. Op zaterdag gaan H. en ik naar de gamma om hout te halen. Voor twee bakken van 80 bij 120 kunnen we toe met vier planken van twee meter. Bij de fietsenmaker mogen we een grote, kartonnen doos meenemen, waar we met gemak twee stukken van 80 bij 120 uit halen. Dat wordt de bodem.

’s Middags zaagt H. de planken op maat, ik help met het afmeten en schuren en daarna moet ik weg voor een afspraak. Als ik na een uurtje terug ben, staan er twee bakken in de achtertuin. Al het gereedschap is al netjes opgeruimd en het enige dat ik nog hoef te doen is tevreden de houten constructies bewonderen. De volgende klus is het vullen met compost. Maar intussen begint het donker te worden, dus dat gaat vandaag niet meer gebeuren.

Op zondag regent het de hele dag, dus deel twee van het moestuinproject stellen we nog even uit. Tijd genoeg, want zeker op zo’n koude, natte februaridag is het duidelijk dat het echte voorjaar nog even op zich laat wachten.