Nattigheid

De bushalte is net om de hoek, aan de overkant. Ik loop langs een huis in aanbouw en omdat het voetpad blubberig is en half versperd door bouwmateriaal, wijk ik uit naar de autoweg. Er zijn mannen op het half afgebouwde dak in de weer met platen isolatiemateriaal. Een windvlaag krijgt zo’n plaat te makken en zwiept hem over het voetpad. Het is licht spul, maar ik ben toch blij dat ik daar niet loop.
Er begint een fijne miezerregen te vallen, maar ik ben al te dicht bij de bushalte om mijn paraplu nog uit m’n tas te vissen. In het kleine bushok staan twee mensen. Eén seconde overweeg ik toch nog de paraplu, maar dan stap ik tussen de twee in onder het afdak. Regen maakt de persoonlijke-ruimte tolerantie groter.

Aan de andere kant van de weg loopt een man naar de bouw. Hij heeft nette, zwarte puntschoenen aan en stapt daarmee zorgvuldig over een modderige grasstrook en daarna met een hupje over een plas. Het is een grappig gezicht. Ik kijk opzij of mijn medewachtenden het ook zien, maar ze zijn allebei verdiept in hun smartphone. De man verdwijnt achter een bouwkeet, maar is even later terug. Weer zoekt hij zorgvuldig de droge plekken waar hij z’n nette schoenen kan neerzetten.
Ik kijk hoe hij met een grote stap het zompige gras overwint. Na nog een hupje kijkt hij op en ziet me kijken. Hij lacht een beetje gegeneerd en ik kan een brede glimlach niet onderdrukken.
Even later rijdt hij voorbij in een grote BMW. De ruitenwissers aan, want het regent nu echt.
Dan komt de bus. In mijn kraag gedoken loop ik de zes stappen van het bushokje naar de stoeprand. Precies waar de deuren van de bus opengaan, ligt een grote plas. Met een voorzichtige, grote stap ontwijk ik die bij het instappen, zodat mijn schoenen droog blijven.

Lekkage en uitgestelde festivals

Bevrijdingsdag, 5 mei.

Bij de buurman hangt de vlag vrolijk te wapperen; gisteren hing hij nog halfstok. Na de serieuze herdenkingsdag mogen we vandaag feest vieren. Eerlijk gezegd denk ik maar weinig aan de oorlog en de bevrijding vandaag. Ik ga met H. naar de stad en ik wil schoenen kopen.

Er staat een wonderlijk warme zuidenwind en we lopen in shirtjes met korte mouwen. Wél met een regenjas en een paraplu in de tas, want er is regen voorspeld.

We gaan verschillende schoenenwinkels in en uit en steeds als we weer buiten komen is de lucht iets donkerder grijs. In de vijfde winkel vind ik wat ik zoek. Tijdens het afrekenen hoor ik mijn telefoon. Even later zie ik dat ik een gemiste oproep heb van de dakdekker.

Die heb ik gisteren gebeld omdat we een hardnekkige lekkage hebben, die na twee reparaties nog steeds niet opgelost blijkt te zijn. Gisteren hebben we maar weer een bak bij de achterdeur gezet om de druppels op te vangen. Ik probeer terug te bellen, maar krijg de voicemail.

Buiten begint het nu te regenen. H. steekt een paraplu op en ik trek mijn regenjas aan. De wind is nog steeds warm, maar waait nu flarden regen in ons gezicht. Verderop in de straat gaan we naar binnen bij Bakker Bart, waar ik een broodje koop. Het is druk bij de bakker en het wordt nog veel drukker als ineens allerlei voorbijgangers naar binnen schieten omdat het plotseling begint te hozen. Lacherig staan we op elkaar gepakt te kijken hoe er een reclamebord voor het raam langs vliegt en dan nog wat stukken plastic.

Als het weer wat rustiger wordt, wagen we ons naar buiten om een straat verder naar de ingang van de overdekte passage te gaan. Halverwege barst de regen weer los en in de drie minuten die we nog moeten lopen, worden we flink nat. Natuurlijk heeft de dakdekker net in die hoosbui nog een keer gebeld en ik probeer weer om hem terug te bellen. Voicemail.

Een half uur later belt ie nog een keer en deze keer neem ik op tijd op. “Je zit toch niet op een dak?” vraag ik en hij zegt dat ie gelukkig net op tijd binnen was. “Lekt het nú?” vraagt hij, want het is een rottig hoekje dat bij een bepaalde windrichting lekkage oplevert. Dat kan ik vanuit de stad niet zien en voordat we weg gingen was het droog. Hij belooft me om nóg een keer langs te komen om te kijken hoe dit probleem opgelost moet worden.

De zon is definitief verdwenen en we zullen door de regen naar de auto terug moeten lopen. Tegen de wind in, die nu toch wel een stuk kouder is geworden. Even buiten het centrum zien we een groepje mensen achter een legertruck aan lopen. Een bevrijdingstocht. Wat zijn het er weinig. Zou het door het weer komen of leeft het gewoon niet meer zo?

Op de autoradio horen we dat op verschillende plaatsen bevrijdingsfestivals zijn uitgesteld vanwege het weer. Maar straks als de buien overgewaaid zijn, zal op de meeste plaatsen alles toch door kunnen gaan. ‘In het hele land worden 14 bevrijdingsfestivals gehouden, waar stilgestaan wordt bij het einde van de Tweede Wereldoorlog zeventig jaar geleden. Naar verwachting komen er zo’n 900.000 bezoekers op af.’ Horen we op het nieuws.

Negenhonderdduizend. Dat is wat anders dan dat zielige groepje dat we net door Nijmegen zagen lopen. Zouden ze echt allemaal komen om stil te staan bij de bevrijding?