Verrassingsoverval

Voor het eerst in lange tijd komen onze vrienden P. en H. eten. Sinds Corona in ons leven kwam, zijn zij erg voorzichtig omdat P. tot de risicogroep hoort. Nu wij allebei twee prikken gehad hebben en zij samen drie, durfde ik ze uit te nodigen om m’n verjaardag te komen vieren. Niet op 17 juni, een bloedhete donderdag, maar een dag later. Iets koeler en de opmaat naar het weekend.

Na de nachtelijke regen zetten we de deuren tegen elkaar open en voelt de ochtend lekker fris. In de middag beginnen we met het klaarmaken van allerlei lekkere kleine gerechten en als onze gasten rond vijf uur op de fiets aankomen, gaan we op het terras een cocktail drinken. Een stevige regenbui jaagt ons naar binnen, waar we even later ook eten.

In de vroege avond kunnen we weer naar buiten. Net als wij houden P. en H. van bordspellen en we halen Wingspan tevoorschijn. De hele mikmak spreiden we op tafel uit. Vogelkaarten, speelborden, voedselfiches, dobbelstenen, eieren… het ziet er gezellig uit. We leggen zo’n beetje de spelregels uit en beginnen aan de eerste ronde.

Ineens klinken er twee vrolijke stemmen vanaf de hoek van het huis.
‘Hartelijk Gefeliciteerd!’ Het zijn mijn broer en schoonzus uit Den Ilp (Noord-Holland). Onverwacht komen ze langs om me een mooie bak met vetplantjes te brengen. Ik ben verbaasd en blij verrast, maar vraag me wel even af hoe leuk dit voor onze vrienden is. Maar daar hoef ik me geen zorgen over te maken.

‘Nee joh, we zijn meteen weer weg!’ zegt m’n schoonzus T. als ik ze koffie aanbied. ‘We moesten hier in de buurt zijn om iets op te halen. Ik had nog zitten vissen toen ik je gisteren belde, of jullie wel thuis zouden zijn en zo.’ Intussen is mijn broer al in gesprek geraakt met motorjournalist P.  Die twee blijken allebei ooit bij hetzelfde heftruck-bedrijf gewerkt te hebben. En ze zijn allebei grote praters.
T. rolt met haar ogen. ‘Geef me toch maar een glas water,’ zegt ze, ‘want dit kan wel iets langer duren dan ik dacht.’

Een half uur later gaan ze weer. Mijn broer met het door P. geschreven boek over motortechniek onder z’n arm. Gesigneerd en wel. Leuk, zo’n verrassingsoverval!
Het spel heeft geduldig op ons gewacht. We spelen verder tot diep in de nacht.

Lunchfeestje

Een groot feest zat er dit jaar alwéér niet in, maar E. vierde haar verjaardag toch uitgebreid en behoorlijk feestelijk. Helemaal volgens de regels was het niet, maar van de drie vriendinnen met wie ze een weekend in een huisje verbleef was er alvast één coronaproof, want besmet geweest.
De filmpjes die ze me stuurde zagen er gezellig uit, vooral de laatste, waarin ze met z’n vieren woest door de kamer dansten, compleet met (zelf meegebrachte) discolamp.
Na het weekend had ze zomaar een paar dagen vrij genomen. Op de verjaardag zelf kwam één vriendin voor een gezellig avondje film met een wijntje en de dag erna waren wij aan de beurt om het samen met haar te vieren.

Deze keer keurig volgens de regels kwam ze naar ons toe. Ze bracht twee grote dozen mee met een super-de-luxe lunch (officieel was het een high tea) voor drie personen, die we met z’n vieren lang niet op konden. Eerst liet ze ons het cadeau zien dat we haar hebben gegeven. Kostbaar in alle opzichten. De kleine, gouden sieraden die ze van haar beide oma’s heeft geërfd lagen al jaren ongedragen in een laadje en ze wilde ze laten omsmelten tot een ring die ze wél zou dragen. Een zegelring met de letters van hun voornamen. Wij vonden dat een mooi, symbolisch cadeau dat we best wilden betalen. De ring was mooi op tijd klaar en ze had hem aan. Met sierlijke letters was er D-G in gegraveerd.
‘Dolce & Gabana’ zei H. plagerig.
‘Nou ja!’ riep E. verbluft, ‘En ik was nog zó aan het nadenken over de volgorde en of daar ook rare associaties bij konden horen.’
Ach, je kunt je slechtere associaties voorstellen.

Het uitpakken en uitstallen van de lunch was een feestje op zich en toen alles op tafel stond en de mimosacocktail was ingeschonken (sinaasappelsap met champagne) ging het alleen nog maar over hoe lekker het was, wat het lekkerst was of wat misschien toch nóg lekkerder.
Zó vier je een verjaardag in coronatijd.
Alleen weer zo jammer dat er bij het afscheid geen sprake was van een stevige knuffel. Hopelijk duurt het niet tot haar volgende verjaardag voordat dat weer kan.

Corona-verjaardag

Zaterdag is J. jarig. Hij woont vanaf eind maart bij ons vanwege het corona-beleid.
“Wat wil je doen met je verjaardag?” vroeg ik hem een tijdje geleden en hij zei dat ie in elk geval eten wilde bestellen.
Ja, meestal gaan we met verjaardagen uit eten, dus bestellen is op dit moment een logische optie.
En hij ging bellen met zijn zus of ze ondanks de corona langs wilde komen.
Dat wilde ze, maar dan wel volgens de anderhalve-meter-regels. Geen probleem, we hebben een tafel van twee meter lang, dus die is wel corona-proof in te richten.

Hoewel onze smaken zeer verschillen, is er een maaltijd waar iedereen blij van wordt: sushi.

We laten een mooie hoeveelheid sushi bezorgen en zetten alles feestelijk op tafel.
Ik zit aan het hoofd van de tafel tegenover mijn dochter, twee meter van me af. We zwaaien naar elkaar en ik roep in school-Engels: Can you pass the salt, please?
Dan toosten we met een glaasje sake op de jarige en eten bijna alles op. Er blijft net genoeg over voor een na-de-verjaardag-lunch van J.

Voor de avond heeft hij een aangepast corona-programma bedacht.
We spelen een teken-en-raad-spel waarbij iedereen op z’n eigen telefoon tekenopdrachtjes krijgt, die daarna op een groter scherm (de teevee) te zien zijn. Nu moeten we raden wat alles voorstelt en zijn er punten te halen.
Het is een hilarisch spel waarbij veel gelachen wordt. En ondanks de afstand die we met E. bewaren, voelt het heel erg samen.

Tegen tienen vertrekt ze weer naar Amsterdam.
Geen omhelzing, geen zoen. Ze loopt met haar spulletjes de deur uit en we zwaaien haar na.
“Vonden jullie het leuk?” vraagt de jarige overbodig en wij knikken heel hard. Het was een hele gezellige verjaardag!  

Kleinschalig feestje

Om kwart voor twee gaat de telefoon. M’n neef staat op het station in Nijmegen en ik heb beloofd hem op te halen. Een kwartiertje later stapt ie in. Drie zoenen: gefeliciteerd! We gaan m’n verjaardag vieren vandaag. Het wordt een bijzonder, piepklein feestje, want M. is vandaag de enige gast.

Twee weken geleden plaatste ik een open uitnodiging in de neven- en nichtengroep op facebook. Verschillende mensen vonden het een leuk idee, maar … vakantie, werk, afspraken. Juni is een drukke maand. Alleen M. schreef meteen dat hij de uitdaging wel aan wilde gaan; “dat wil zeggen de reis-uitdaging, als niet-automobilist.”
De neven- en nichtengroep is best groot. Mijn moeder kwam uit een gezin van negen. Als kind zag ik een aantal van hen regelmatig, maar dat is lang geleden. Via de facebookgroep is er sinds een paar jaar weer contact en in 2016 hadden we zowaar een reünie. Daar sprak ik mijn neef M., die ik me van vroeger herinnerde als baby en van wie ik eigenlijk alleen maar wist van welke tante en oom hij “er eentje was” en dat hij ooit een zwaar auto-ongeluk had overleefd. En nu komt ie dus op mijn verjaardag.

Een feestje met één gast doet me denken aan een verhaal van Toon Tellegen. Maar waar de dieren in zijn verhalen ongemakkelijk bij elkaar zitten, hoef ik me met M. geen moment af te vragen waar we het eens over zullen hebben. Hij heeft zóveel te vertellen, dat ik hem na een uur onderbreek om hem te herinneren aan de afspraak dat we zouden gaan roeien: een VIP-rondleiding door de Beuningse vaarten.

Praten kan in een boot ook. Dat doen we. En we stoppen regelmatig voor een foto, want M. is een enthousiast fotograaf. Voor hem is dit een onbekende wereld en ik vind het leuk om alles te laten zien. De fuut die onderduikt en op een heel andere plek weer boven komt, de zwaan die koninklijk dichterbij komt voor een portretfoto, de meerkoet met een jonkie dat pas net uit z’n ei is, en alle mooie bruggetjes en eilandjes.

Als we terugkomen, is het al tegen vijven. H. heeft beloofd om voor ons te koken en terwijl wij kijken of de foto’s goed gelukt zijn, gaat hij aan de slag met pizzadeeg. We eten met z’n vieren, want zoon J. is ook thuis. Lekkere pizza, lekkere tiramisu en een kop koffie toe. En ineens moeten we ons haasten voor de trein van 8.43 u. Ik breng m’n neef weer naar het station. In de auto terug zit ik te glimlachen. Toen ik een open uitnodiging deed voor een verjaardagsfeestje, had ik me een ander resultaat voorgesteld. Maar deze middag op het water was helemaal oké!

Verrassing

Zondagmiddag half 2.

Ik begin een beetje zenuwachtig te worden. Wat nou als één van de onverwachte gasten te vroeg komt? Dan wordt het improviseren, want een plan B is er niet.
Maar het gaat perfect: om kwart voor twee belt de buurvrouw aan. Of H. asjeblieft even kan komen helpen in het huis twee straten verderop, waar ze binnenkort heen gaat verhuizen. Altijd bereid om te helpen stapt hij met z’n hele gereedschapskist op de fiets.

Zodra hij de hoek om is, schuiven we de keukentafel aan de kant en zetten er een statafel voor in de plaats. Dertig champagneglazen komen netjes in het gelid naast de feestelijke flessen die ik snel te voorschijn heb gehaald. Een enorme taart komt er naast.
Intussen zijn de eerste gasten binnen. Twee collega’s, een broer en schoonzus en een ver vriendenstel helpen met slingers, flessen frisdrank en foto’s van de jarige op alle deuren.

Om kwart over twee (precies volgens plan) ziet één van de collega’s door het keukenraam dat H. er aan komt fietsen. Verbaasd komt hij even later binnen. ‘Ik dacht al dat ik jou voor het raam zag’, zegt hij tegen de jongen. ‘Maar dat kón helemaal niet… ‘

‘Och’, lacht de onverwachte gast, ‘ik was toevallig in de buurt’

H. kijkt rond naar de anderen en ziet dan buiten nog een collega aankomen.

‘Héééé, jij óók!?’ roept hij als hij de deur snel open doet. Het kwartier er na valt hij van de ene verbazing in de andere. Zijn broers en schoonzussen had hij verwacht op dit verjaardagsfeestje, maar dat er dertig mensen uit alle hoeken van zijn bestaan komen om hem te feliciteren, had hij niet aan zien komen.

H. is een dankbaar ‘slachtoffer’ voor een verrassingsfeest. Van alle stiekeme voorbereidingen heeft hij helemaal niets gemerkt. En bij elke nieuwe surprisegast is hij opnieuw blij verrast. Hij heeft een geweldige middag en we genieten met z’n allen mee.

Als ’s avonds iedereen naar huis is, blijft hij maar zeggen hoe leuk het was en dat hij echt geen flauw vermoeden had. Wij, zijn gezin, lachen hem uit om zijn argeloosheid. Of zijn we misschien gewoon hele goeie bedriegers?