Kleine dingen

Wat je vroeger in de kerk hoorde, krijg je nu voorgeschoteld op websites die zich bezighouden met mindfulness. ‘Wees dankbaar voor de kleine dingen.’ In tijden van corona is het in elk geval een mooie spreuk. En het grappige is, dat je het genieten van kleine dingen juist door die corona soms ineens in de schoot geworpen krijgt:

Een paar weken geleden fietste ik met H. een stuk langs de Maas. Onderweg kwamen we een café tegen dat natuurlijk officieel gesloten was, maar wel een loket had voor ‘coffee to go’. Naast het loket was een ruim terras waar wij - en op gepaste afstand meer fietsers en wandelaars – onze meeneemkoffie op konden drinken, die niet in een kartonnen beker zat, maar in een echt stenen kopje.

Of dit alles volgens de regels was weet ik eigenlijk niet, maar het voelde helemaal als ‘een terrasje pakken’, en toch helemaal veilig. Tegelijk doodgewoon en heel bijzonder. Iets kleins om geweldig van te genieten.

De boodschap van Rutte was ook deze week weer dat er niet veel meer kan en mag dan de afgelopen weken. Het enige lichtpuntje dat hij kon geven, was dat de avondklok van negen naar tien uur gaat. Mijn dochter is er blij mee. Het betekent net iets meer tijd om na het werk met een vriendin af te spreken.

Kleine dingen dus, die we zijn gaan waarderen. Alsof Covid ons heeft ondergedompeld in mindfulness.

    

Stemmen

Het stembureau is deze keer niet in de school op de hoek, maar er is een ruimere locatie gevonden: de scouting blokhut, een kleine kilometer verderop.
Ik dacht een hele tijd dat ik een zwevende kiezer was, maar achteraf wist ik eigenlijk twee weken geleden al wat, of liever gezegd op wie ik ging stemmen. Die ene stem, druppel op een gloeiende plaat, voelt soms een beetje zinloos, maar wij mógen in elk geval stemmen. Dus dat moet je dan doen, vind ik.

’s Middags om een uur of drie fiets ik naar de blokhut. Ik hoop dat het niet al te druk is, want het is geen weer om lang buiten in de rij te staan. De rij is vooral lang door de ruime afstand die mensen van elkaar houden. 

Bij de deur staat een man naast een tafeltje met daarop een fles handgel. Steeds als hij iemand binnen laat, schuifelt de rij een paar meter verder. In het begin lijkt het alsof er alleen mensen naar binnen gaan, maar na enige tijd komen er uit een volgende deur toch ook stemmers terug. Ze moeten tussen de rij wachtenden door en ik bedenk dat ze dat beter andersom hadden kunnen organiseren.

Ik hoorde van een collega dat ze erg lang moest wachten omdat er bij haar in het stembureau iemand weigerde om een mondkapje te dragen. Hier is iedereen even braaf en ik hoop maar dat dat betekent dat er geen corona-ontkenners bij zijn die op Forum stemmen.
Na een minuut of tien ben ik aan de beurt om mijn handen te desinfecteren en nog een minuut later mag ik naar binnen. Ik ken de blokhut van jaren geleden, toen zoon J. bij de welpen zat. In de smalle gang met een toilet en een keukentje ernaast, sluit ik op anderhalve meter aan - en in de grote ruimte waar op de muren een jungle geschilderd is, worden even later stempas en ID gecontroleerd. Dan krijg ik het grote vel met alle lijsten aangereikt. Weer een tafel verderop mag ik een rood potlood pakken en ten slotte zijn er de afgeschotte hokjes om in het geheim één rondje in te kleuren.
Ik doe het zonder te aarzelen.
Het opgevouwen papier gaat in de stembus.
Al deze handelingen worden door iedereen plechtig verricht. Er wordt niet meer gezegd dan nodig is. Dit is duidelijk een ernstige zaak.
Als ik de tweede deur uitkom en op mijn beurt tussen de nieuwe wachtenden door wandel, zie ik dat de rij nu een stuk langer is. Onderweg begint het zachtjes te miezeren en als ik binnen ben, zie ik door het raam dat het nu echt regent.

Inmiddels is de uitslag bekend. De grote lijnen zijn duidelijk, maar wat voor kabinet hiervan geboetseerd zal worden? We zullen zien.

Ornament

Wij wonen in een twee-onder-een-kap woning. Net als de andere huizen in onze straat, heeft het onze een rond lopend dak. Direct onder de boog van dat dak, zit op de zolderverdieping een groot raam, grenzend aan net zo’n raam van het buurhuis. Allebei een halve boog dus. Op de grens van deze ramen is, zeven meter boven de grond, een ornament aangebracht in de vorm van een langwerpig stuk hout.

Het is onbewerkt hardhout, bedoeld om met de jaren een verweerd, grijs patina te krijgen. Maar daar is onze overbuurman het niet mee eens. Hij heeft het hout jaren geleden al eens van de gevel geschroefd om het te schuren en te lakken en deze week krijgt het een nieuwe behandeling.

Dat heeft heel wat voeten in de aarde, want op zeven meter hoogte manipuleren met een zwaar ornament is geen kattenpis. Eerder in de week zagen we P. buiten voor zijn schuurdeur bezig met het gevaarte. Vandaag hangt hij het, met hulp van zijn zoon, terug

Vanuit ons keukenraam zien we hem aan het werk. Terdege voorbereid, met een klimtuig om en een rol touw in zijn handen, gaat hij de hoge ladder op die tegen de voorgevel staat. Hij zekert zichzelf door een muskethaak aan de metalen buis te klikken die langs de dakrand loopt. Ook aan het stuk hout is een touw vastgemaakt dat boven over de buis gaat en weer naar beneden, waar de zoon klaarstaat om het op te takelen.

Als P. boven in de juiste positie staat, gaat het ornament langzaam de lucht in. Daar moet het met twee zware bouten weer vastgezet worden. Gelukkig is onze overbuurman bijzonder handig en bovendien is hij een gecertificeerd bergbeklimmer. We kijken dan ook onbezorgd toe hoe hij deze heikele klus tot een goed einde brengt.

Terwijl hij bezig is, wordt de lucht donkerder en nog geen kwartier nadat de ladder aan de overkant is weggehaald, barst er een hagelbui los waarbij stevige windvlagen onze tuinstoelen omver blazen. Ondanks zijn ervaring in de bergen zal P. blij zijn dat hij nu niet op die ladder staat. Zijn houten sierbalk ziet er, als enige in de straat, weer als nieuw uit.

Lunchfeestje

Een groot feest zat er dit jaar alwéér niet in, maar E. vierde haar verjaardag toch uitgebreid en behoorlijk feestelijk. Helemaal volgens de regels was het niet, maar van de drie vriendinnen met wie ze een weekend in een huisje verbleef was er alvast één coronaproof, want besmet geweest.
De filmpjes die ze me stuurde zagen er gezellig uit, vooral de laatste, waarin ze met z’n vieren woest door de kamer dansten, compleet met (zelf meegebrachte) discolamp.
Na het weekend had ze zomaar een paar dagen vrij genomen. Op de verjaardag zelf kwam één vriendin voor een gezellig avondje film met een wijntje en de dag erna waren wij aan de beurt om het samen met haar te vieren.

Deze keer keurig volgens de regels kwam ze naar ons toe. Ze bracht twee grote dozen mee met een super-de-luxe lunch (officieel was het een high tea) voor drie personen, die we met z’n vieren lang niet op konden. Eerst liet ze ons het cadeau zien dat we haar hebben gegeven. Kostbaar in alle opzichten. De kleine, gouden sieraden die ze van haar beide oma’s heeft geërfd lagen al jaren ongedragen in een laadje en ze wilde ze laten omsmelten tot een ring die ze wél zou dragen. Een zegelring met de letters van hun voornamen. Wij vonden dat een mooi, symbolisch cadeau dat we best wilden betalen. De ring was mooi op tijd klaar en ze had hem aan. Met sierlijke letters was er D-G in gegraveerd.
‘Dolce & Gabana’ zei H. plagerig.
‘Nou ja!’ riep E. verbluft, ‘En ik was nog zó aan het nadenken over de volgorde en of daar ook rare associaties bij konden horen.’
Ach, je kunt je slechtere associaties voorstellen.

Het uitpakken en uitstallen van de lunch was een feestje op zich en toen alles op tafel stond en de mimosacocktail was ingeschonken (sinaasappelsap met champagne) ging het alleen nog maar over hoe lekker het was, wat het lekkerst was of wat misschien toch nóg lekkerder.
Zó vier je een verjaardag in coronatijd.
Alleen weer zo jammer dat er bij het afscheid geen sprake was van een stevige knuffel. Hopelijk duurt het niet tot haar volgende verjaardag voordat dat weer kan.

Voedsel pakken

‘Jij bent aan de beurt.’
‘Ik denk dat ik maar eens eieren ga leggen. Ja, drie eieren en ik mag er nog één extra omdat ik een treurduif heb.’
We spelen met z’n drieën Wingspan, het bordspel met vogels dat dit jaar niet alleen bij ons populair is. Het kostte even tijd om het in de vingers te krijgen, maar inmiddels hoeven we niet meer steeds de spelregels er bij te pakken.

J. is de beste strateeg. Tot nu toe heeft ie steeds gewonnen. Maar omdat je ook en beetje geluk moet hebben met de vogelkaarten die je trekt, hoop ik hem ooit te verslaan.
‘Kunnen we zo even stoppen?’ vraagt J., ‘Dan kan ik even voedsel pakken.’
In het spel bestaat het voedsel uit graan, bessen, rupsen, vissen of muizen. In de pauze is de keus gelukkig uitgebreid met chips en nootjes. Kauwend op een knapperig chipje laat ik even later mijn gestreepte bosuil op jacht gaan. Helaas, de prooi is te groot voor hem, dus de jacht levert niets op.

Na vier rondes tellen we de punten en jawel: J. heeft niet alleen de meeste en duurste vogels op z’n speelbord, maar ook de meeste eieren en hij krijgt de meeste bonuspunten. Als we alle onderdelen van het spel weer zorgvuldig opgeruimd hebben, is het tegen tienen. Ik wil nog wel een keer spelen maar ben helaas de enige. Misschien moet ik toch maar eens de ‘automa’ variant gaan uitproberen; daarmee kun je Wingspan in je eentje spelen. Hoe dan ook, het is een leuk spel. Met dit soort activiteiten komen we de coronacrisis wel door.

Leuke laarsjes

De bel gaat.
‘Asjeblieft hoor, pakje voor jullie.’
De pakketbezorger van post.nl is een aardige, rustige man. Hij staat regelmatig voor de deur met een pakje en groet altijd vriendelijk.
Maar er zijn er meer. Minder geduldige bezorgers soms, die niet wachten tot de deur van het slot gedraaid is, maar zodra ze iemand horen het pakje voor de deur zetten.
Of er klinkt alleen maar een bonk als het om een brievenbuspakketje gaat.

Meestal is het voor m’n huisgenoten. Ik bestel niet zo vaak online, maar nu heb ik een paar leuke, lage laarsjes gezien die ik wil hebben. Duidelijke foto’s, een reeks enthousiaste reviews. Ik aarzelde maar even voor ik ze bestelde en geld overmaakte. Twee weken geleden.
Maar wat er aan pakketjes bij ons wordt afgeleverd, geen schoenen.

‘Op welke site heb je ze besteld?’ vraagt H. als ik opmerk dat het wel erg lang duurt.
Ik zoek het terug.
‘Bootsies.nl. Kijk, geinige laarsjes, en allemaal positieve reacties van kopers.’
Als ik nog even verder zoek, zie ik op een website over reviews dat bootsies.nl een onbetrouwbare site is.
‘Schoenen betaald, nooit meer iets gehoord.’
‘Het zijn oplichters, ik heb mijn bestelde schoenen nooit ontvangen.’

O-oh, daar heb ik me toch mooi laten bedonderen. Die leuke laarsjes kan ik dus wel op m’n buik schrijven. Via een contactformulier informeer ik voor alle zekerheid wanneer ik mijn bestelling kan verwachten, maar eerlijk gezegd zou het me zeer verbazen als ik nog iets van deze website hoor.
In plaats van een paar schoenen heb ik voor €49,90 een lesje gekocht: vertrouw niet op de positieve recensies op een onbekende website en betaal niet zomaar vooruit.

Op 12 maart komt er - heel verrassend - een pakje voor mij. Het is geen doos, maar een ovaal pakketje. Zou het echt? Jawel, opgevouwen zit er het paar laarsjes in dat ik besteld heb. In de goede maat, in de goede kleur, het suède wat kreukelig door de manier van verpakken, maar verder zijn ze oké. Begin februari besteld, vandaag aangekomen. Toch is de website bootsies.nl wat mij betreft niet echt een aanrader.

IJsfeest

De achtertuin is al de hele week een wit heuvellandschap. De schone sneeuw schittert in de zon. Vanaf de achterdeur loopt een gebogen spoor van kuilen naar achteren. Het is het voetspoor naar het vogelvoerhuisje waarin ik steeds opnieuw mijn voeten zet. Maar het  platgetrapte laagje onderin de 30 cm diepe gaten begint nu erg glad te worden.

De zon lokt ons naar buiten. H heeft zijn schaatsen opgezocht en gaat een tochtje in onze waterrijke buurt maken. Ik maak eerst de stapstenen vrij onder het gladde kuilenspoor. Dan ga ik een stukje lopen. Aan het eind van de straat is een kleine plas en vanaf daar kun je een flink stuk schaatsen. Dat wordt dan ook druk gedaan.

Ik loopt dwars over een sneeuwveld tot een paar meter voor het bevroren water. Schaatsen heb ik zelf nooit graag gedaan, maar het is wel leuk om te kijken naar de drukte op het ijs. Mensen met ijshockeysticks die sierlijke bochtjes rijden, kinderen die op dubbele ijzers over het ijs schuifelen, ouders die een slee trekken met een of meer kinderen erop.

Langs de oever staan groepjes fietsen, plukjes laarzen en schoenen; er zitten mensen hun veters te strikken, hier en daar klinkt muziek. Hoe verder ik langs de ijsvlakte loop, hoe drukker het wordt. In de verte zie ik een figuurtje met een felblauw fleecevest aan komen schaatsen. Grote slagen, voorover gebogen met de handen op z’n rug. Het is H.
Ik roep en hij maakt een elegante stop.
“Weet je wie ik allemaal tegenkwam daar verderop?” Hij noemt een reeks namen en laat een vrolijke foto zien. Ik maak een filmpje van hem als hij weer verder schaatst.

Door de rulle sneeuw loop ik langs sloten, vaarten, meertjes, bruggetjes. Overal zijn mensen buiten. Ergens zijn twee enorme geluidsboxen neergezet. Na zoveel saaie lockdownweken lijkt iedereen uitgelaten. Het bruist van het leven op het ijs, in de sneeuw, in de zon.
“Pas op, corona!” zegt een helft van mijn hersens.
De andere helft zegt: “Onzin, we zijn buiten. Dit is gewoon leuk!”
En leuk is het. Zelfs voor iemand die niet van schaatsen houdt. Even lekker los. En nu maar hopen dat het virus lekker binnen blijft vandaag.