zaterdag 12 februari 2022

Moestuinbak (deel 1)

Er is in onze tuin altijd wel iets te oogsten: bessen, bramen, appels, vorig jaar stond ergens een tomatenplant die talloze minitomaatjes afleverde, op verschillende plaatsen staan kruiden… Maar nu ben ik van plan om eens serieus en structureel aan de slag te gaan met een moestuinbak. Of liever gezegd twee moestuinbakken.

De plek heb ik al bedacht. In de achtertuin , half op en half naast het terras waar we bijna nooit zitten. Het stukje tuin daar is altijd een beetje rommelig. Al in het najaar heb ik de planten die er stonden weggetrokken en ik heb er een berg herfstbladeren neergegooid. In die berg staan wat potten met overwinterende stekjes van bessenstruiken en een kouwelijk minisparretje.

Begin februari komt met een zonnig, voorjaarsachtig weekend waarin we aan de slag gaan met het moestuinplan. Op zaterdag gaan H. en ik naar de gamma om hout te halen. Voor twee bakken van 80 bij 120 kunnen we toe met vier planken van twee meter. Bij de fietsenmaker mogen we een grote, kartonnen doos meenemen, waar we met gemak twee stukken van 80 bij 120 uit halen. Dat wordt de bodem.

’s Middags zaagt H. de planken op maat, ik help met het afmeten en schuren en daarna moet ik weg voor een afspraak. Als ik na een uurtje terug ben, staan er twee bakken in de achtertuin. Al het gereedschap is al netjes opgeruimd en het enige dat ik nog hoef te doen is tevreden de houten constructies bewonderen. De volgende klus is het vullen met compost. Maar intussen begint het donker te worden, dus dat gaat vandaag niet meer gebeuren.

Op zondag regent het de hele dag, dus deel twee van het moestuinproject stellen we nog even uit. Tijd genoeg, want zeker op zo’n koude, natte februaridag is het duidelijk dat het echte voorjaar nog even op zich laat wachten.

woensdag 9 februari 2022

Speurtocht in de supermarkt

Kris kras loop ik door de Jumbo met mijn telefoon in m’n hand. Ik kom niet zo vaak in deze winkel en het is flink zoeken geblazen. Komkommer en bananen heb ik snel gevonden, maar wat is mazola-olie en waar vind ik dat?

Ik doe inkopen voor mijn Syrische vriendin N. Haar man en twee oudste kinderen hebben corona en zij zelf is flink verkouden en heeft het druk met de twee jongste. Mijn wekelijkse bezoekjes zijn even afgelast, en ik appte of ik misschien boodschappen voor haar kon doen. Er kwam een bescheiden boodschappenlijstje en daarna was er een uitlegronde per whats-app.
Ik: bedoel je dit met groentesoep? (foto van een blik soep)
N: Nee een sachet geplaatst in heet water en een kopje
Ik: Ooh ja (foto van ‘cup-a-soup’ Hollandse groentesoep)
N: Ja! Bij voorbaat dank lieverd

Voor bijna elk product zijn er allerlei mogelijkheden en terwijl ik in de winkel ben, stuur ik telkens een foto om zeker te weten dat ik het goede meeneem. Omdat ze weinig te besteden heeft, wil ik zeker geen te dure dingen kiezen en ook niet iets voor de kinderen dat ze niet blijken te lusten of zo. Dus speur ik zorgvuldig de schappen af tot ik precies de goede boodschappen bij elkaar heb. Alleen de mazola-olie vind ik nergens, al vraag ik er twee medewerkers naar die me elk een andere kant op wijzen. Maar zonnebloemolie vindt N. ook prima.

‘Je bent geslaagd!’ staat in haar laatste appje. Gevolgd door een reeks plaatjes van hartjes en bloemen.  Het is een onvermoede kwaliteit die ik in coronatijden ontwikkel: boodschappen doen voor een ander. En ik blijk er goed in te zijn. Een tijdje geleden haalde ik voor een vriendin bij de Lidl een krat vol levensmiddelen  die allemaal precies de bedoeling waren.

Het is een soort speurtocht in de supermarkt als je met andermans lijstje boodschappen doet. Soms kom ik artikelen tegen waarvan ik helemaal niet wist dat ze bestonden. Best leuk, en je helpt er nog iemand mee ook. Maar toch hoop ik voor zowel de vriendin als voor N. dat ze mijn speurkunst niet te vaak nodig hebben.


woensdag 2 februari 2022

Impuls-aankoop

Vrijdag en zondag wordt het mooi weer, voorspelt het weerbericht. Zaterdag wordt grijs en nat. H. stelt voor om vrijdag naar Kleve te fietsen. Dan drinken we bij de Konditorei koffie met zo’n lekker stuk taart. Ik vind het een goed idee.

Wat moet er mee? Mondkapjes, telefoons met QR code, geld, bandenplakspullen, fietspomp. Om 11 uur staan we klaar om te vertrekken op de elektrische fietsen. Oei, als we wegrijden zie ik dat mijn batterij nog maar voor 60 kilometer energie heeft. Daarmee kom je niet heen en weer naar Kleve. Nou ja, dan rijden we het eerste stuk zonder ondersteuning. Op de heenweg hebben we toch de wind mee.

We fietsen in de winterzon door de Ooypolder en door de Duitse Duffelward. Hoewel het maar een graad of 4, 5 is, hebben we het best warm. Maar als we in Kleve aankomen, is de zon verdwenen en is het wel fijn om even lekker binnen koffie te gaan drinken. Maar de voorbereiding was nét niet zorgvuldig genoeg. Als ik m’n ID moet laten zien, blijk ik die niet bij me te hebben. Helaas. Het wordt koffie-met-taart-to-go, buiten op een muurtje. En dan voelen we toch wel dat het nog lang geen voorjaar is…

We houden de pauze dus kort. Maar voordat we terug fietsen, wandelen we even langs de winkels hier in de straat. Ik heb buiten een bak zien staan met wol in hele mooie natuurkleuren: een mix van steenrood, mosgroen en oker . Daar gaan we even kijken.
‘Alleen maar kijken,’ zeg ik, ‘want ik heb nog wel even genoeg wol.’
‘Weet je het zeker? Het is wel heel mooi,’ vindt H.
Ik weet het zeker, maar hij vraagt zich hardop af hoeveel bollen er nodig zijn voor een trui. Een verkoopster komt naar buiten en hoeft er geen seconde over na te denken: ’10 bollen voor een damestrui maat 38/40. Voor een herentrui 12 bollen.
‘Kom op,’ zegt H., we dóen het gewoon. En hij vertelt de verkoopster dat we 10 bollen willen. En ook nog 12 van die zachte blauwe verderop. Het past allemaal nét in de fietstas.

Aangezien H.. niet kan breien, zal ík er iets mee moeten gaan doen. Het zal even duren voordat ik daar aan toe kom, want ik ben nog met een ander project bezig. Maar leuk vind ik het wel.

Op de terugweg hebben we tegenwind en zetten we de fietsen aan. De zon is weg, ik heb het koud gekregen. De hele weg denk ik aan de warme truien die ik ga breien van de impuls-aankoop van H. Ik heb er nu al zin in.

zondag 23 januari 2022

Wandelen of fietsen

Ruim vijftien kilometer is de route die we wandelen. Met veel heuvels en dalen, dus dat telt extra. Iets over de helft houden we een pauze bij het pannenkoekenrestaurant. Vanwege corona (arme horeca) mogen ze niet echt open zijn, maar er is een loket waar je iets kunt bestellen en er staan een paar bankjes waar we kunnen zitten.

Met koffie voor H. en warme chocomel voor mij lopen we naar een van de banken. Even aarzelen we, want de bank is behoorlijk nat. H. gaat op de leuning zitten en ik maak aanstalten om eerst mijn jas uit te trekken en op de bank te leggen.

‘Je mag hem hiermee wel even droogmaken, dat hebben we zelf ook gedaan!’ klinkt het achter me. Twee mannen zitten iets verderop en de ene gooit me een shirt toe. Ik gebruik het dankbaar om het hout mee af te drogen en gooi het dan terug.
‘Lopen jullie ook een route?’ vragen ze. En dan vertellen ze dat ze aan het trainen zijn voor een wandelroute van 100 kilometer. In drie dagen dan wel.
‘Oh, in drie dagen,’ zegt H. ‘Dan is het wel te doen.’

Als we na de koffie en chocomel weer op pad zijn, vertel ik H. dat ik dat echt te veel zou vinden. Drie dagen achter elkaar meer dan 30 kilometer lopen.
‘Als je maar genoeg traint, went dat wel,’ vindt hij. Maar daar ga ik dus niet aan beginnen.
Lopend gebruik je meer spieren dan als je fietst. Het is ook beter voor je botten, als je osteoporose hebt, zoals ik. Maar ik vind fietsen fijner.
‘Eigenlijk ben ik te lui voor lange wandelingen,’ vertel ik H. terwijl we door de blubber een helling op ploeteren. Maar we maken deze wandeling toch maar af. Na drie uur en een kwartier zijn we terug op de parkeerplaats waar we vertrokken. En dan voel ik al m’n spieren.

’s Avonds bestuderen we de kaart van Nederland. Eind maart willen we een lang weekend naar Rotterdam. We gaan er op de fiets naartoe en nu gaan we kijken welke route we nemen en hoe lang we daarover doen. Misschien nemen we vanaf Schiedam de waterbus, dan kunnen we het in één dag doen, want van hier tot Schiedam is het ongeveer 100 kilometer.
Een stevig dagje fietsen, maar gelukkig hoeven we het niet te lopen. Want 100 km. lopen vind ik echt veel te veel.


zaterdag 15 januari 2022

Bomen planten

Er staat een grote vrachtwagen op de weg vlak voor de ingang van de Waalgaard. Ik zie dat er een paar perenbomen met kluit op staan. Die zijn dus verkocht en worden nu opgehaald. Dat is goed, want deze perenboomgaard is bezig omgevormd te worden tot een voedselbos.
Voorzichtig begin ik langs de lange, lage laadbak te fietsen over het smalle stukje weg dat er over is. Maar dan begint de vrachtwagen te rijden en blijf ik staan. Ik zie de chauffeur in de spiegel, dus hij moet mij ook kunnen zien, maar ik weet niet zeker of hij oplet en ben bang mezelf klem te rijden.

Gelukkig rijdt hij alleen maar een paar meter vooruit. Daarna gaat het portier vóór me open en stapt er een man uit. Hij slaat de deur weer dicht, loopt er langs en kijkt om naar mij.
‘Rij maar door hoor. Je kunt er zo wel langs met je fiets. Sorry, we zijn hier bomen aan het opladen.’
Ik rij er langs en een paar meter verderop stap ik weer af om door een modderige afrit met m’n fiets naar het parkeerterreintje te hobbelen. Ik kan nog net voor de kleine machine langs die een boom met ingepakte kluit naar de vrachtwagen rijdt.

Nog voordat ik ook maar iets gedaan heb, zitten m’n schoenen onder de natte klei. Het is 1 uur en de ochtendploeg vrijwilligers is bezig af te ronden. Vers bloed is welkom en ik kan samen met M. aan de slag. Nieuwe bomen planten. Vlak bij de ingang staan een paar honderd (schat ik) jonge boompjes in clusters bij elkaar gebonden. Elke soort heeft een label met de naam en een nummer. De nummers corresponderen met nummers aan bamboestokjes die op de plaats staan waar de bomen moeten komen.

Ook de rijen in de boomgaard zijn genummerd. Rij 7 staat nog vol perenbomen, maar van deze zijn de meeste zijtakken afgezaagd. Zo is er ruimte gemaakt om de nieuwelingen er tussen te zetten en blijft er ook nog een deel perenoogst voor het komende jaar. De nieuwe boompjes brengen de variatie die een voedselbos moet hebben. Ik herken niet veel namen, maar zie dat er in elk geval pruimenbomen tussen zitten en waarschijnlijk appelbomen.

Samen sjouwen we de boompjes naar de goede plek. Daarna komt de stevige klus om ze te planten. Met de hand moeten er kuilen in de zware klei gegraven worden. Diep en wijd genoeg voor de wortels. Boom erin en de aarde terug scheppen en aandrukken. Sommige wortelkluiten zijn maar klein, voor anderen is een flinke kuil nodig. We werken tot vier uur door en dan hebben we, samen met nog een paar andere vrijwilligers, de klus voor vandaag af. Een stuk of tien boompjes heb ik geplant en ik voel m’n rug.

Maar ik voel me ook tevreden. De bomen die we vandaag geplant hebben zullen misschien deze zomer al vruchten dragen. En anders zeker volgend jaar. Ik kan niet wachten om te zien hoe ze groen worden en dan in bloei komen. In de voedselbos. Ik hou van dat concept.

zaterdag 8 januari 2022

Badkamer make-over

Soms kijken we naar het tv-programma ‘Weer verliefd op je huis’. Het is best leuk om te zien hoe een interieur waar de bewoners niet tevreden over zijn, door stylisten helemaal wordt veranderd. En dan altijd zo dat diezelfde bewoners er helemaal blij van worden.

Maar als we ons dan voorstellen hoe ons eigen huis onder handen genomen zou worden, weten we dat we nooit of te nimmer aan zo’n programma mee zouden willen doen. Behalve dat je vooral spullen binnen zou krijgen van de sponsoren van het programma (overal worden bijvoorbeeld stalen deuren met glas ingezet) zijn we allebei erg van de duurzame spullen. Dingen die nog goed zijn, gooi je niet weg. Vandaar dat in ons huis niet elke paar jaar het hele interieur vernieuwd wordt.

Zo hebben we in grote lijnen nog steeds dezelfde badkamer als toen we hier kwamen wonen. Met gewone, vierkante witte tegeltjes aan de muur, met zo’n sierrandje op schouderhoogte wat volgens mij nergens meer ingezet wordt. Maar badkamers zijn altijd vochtig en af en toe moet er opgetreden worden tegen oprukkende schimmelplekken.

H. moppert al een tijdje over de steeds zwarter wordende voegen tussen de tegels en ik stel voor om hem dit weekend te helpen die randjes met schimmelwerend spul te bewerken. Het is een hele operatie. Op donderdag worden wanden en plafond door H. ingesprayed met verdund bleekmiddel (niet erg duurzaam, oké, maar dit doen we maar héél af en toe)’. Vrijdag gaan we gewapend met een dun kwastje de badkamer in en beginnen ieder aan een andere tegelwand.

Zorgvuldig schilderen we alle voegen over met het witte spul. Natuurlijk gaat mijn bakje een keer per ongeluk om en zitten mijn kleren onder de witte vlekken. We zijn de hele vrijdagmiddag bezig en zaterdag ook nog een paar uur. En al die tijd kan er niemand douchen, poetsen we tanden voor een tegelwand in plaats van een spiegel en staat alles wat normaal in de badkamer op plankjes staat op de grond in de gang.

Maar nu is het klaar. En ik zal niet zeggen dat ik weer verliefd op onze badkamer ben, maar het is er weer fris en schoon en zo kunnen we er voorlopig weer mee vooruit.


zondag 2 januari 2022

Eén januari

De eerste dag van het jaar is altijd zo’n langzame dag waarop alles nog op gang moet komen. Je staat laat op, je hoeft meestal niet zoveel, je eet nog eens een overgebleven oliebol, hangt wat rond. Omdat het zeldzaam mooi weer is besluiten H. en ik om een eind te gaan fietsen. Over de dijk naar Deest en ‘binnendoor’ terug. We zijn niet de enigen die op dit idee kwamen. Vooral op de dijk komen we andere fietsers tegen, maar vooral veel wandelaars.

We hebben bij het aanbreken van het nieuwe jaar geen goede voornemens uitgesproken. Maar het plan om regelmatig te gaan of blijven wandelen en fietsen hangt altijd wel in de lucht. Hoe vaak ga ik niet met enige tegenzin een stuk lopen om onderweg te voelen hoe fijn het eigenlijk is om buiten te zijn. Ik verzin de voornemens van de groepjes wandelaars die we tegenkomen.

‘Dit jaar gaan we vaker iets met het hele gezin ondernemen.’
‘Dit jaar ga ik eindelijk beginnen met hardlopen.’
‘Dit jaar moeten we toch eens dat klompenpad doen, het schijnt een mooie wandeling te zijn.’
Sommige mensen zien er blij uit, anderen alsof ze straf hebben. Dat kan natuurlijk ook te maken hebben met het slaaptekort of de alcohol inname van de afgelopen nacht.

Als we op de terugweg zijn, worden we getrakteerd op een spectaculaire zonsondergang. Badend in een gouden licht bereiken we ons dorp en dan is het ineens een stuk kouder. En zo hoort het natuurlijk ook begin januari. Want dat hele warme weer is eigenlijk gewoon griezelig in de winter.
Maar aan het weer kun je niks doen, dus je kunt er maar beter van genieten. En dat klinkt bijna als een goed voornemen voor 2022. Toch nog eentje.

 

 

De lucht in

We zitten op de vierde rij te wachten tot het concert begint. Polderklanken heet het en we zullen koorwerken van Nederlandse componisten hor...