Kruiden van bij het beekje en bouillabaisse uit een tuitpotje

Meestal kieper ik de mailtjes van aanbiedingensite Groupon meteen in de virtuele prullenbak. Maar ik kies er wel voor om ze te blijven ontvangen, want af en toe zit er een leuk etentje bij. Begin dit jaar had ik een bon gekocht voor een zeven gangen verrassingsdiner bij Het Koetshuis in Bennekom. Het werd tijd om die eens te gebruiken en we reserveerden vrijdagavond een tafel voor twee.

Het leuke is dat de bon al lang betaald is en dat mijn hersens me dan wijsmaken dat het etentje niets kost – behalve de drankjes, waar we dan weer niet zuinig over doen, want het is ten slotte het enige dat we hoeven af te rekenen.

In een sterrenrestaurant word je ontvangen alsof je een speciale, zeer welkome gast bent. Jas aangenomen, tafeltje gewezen, stoel achteruit getrokken en dat is dan nog maar de binnenkomst. Op tafel staat een kaart waarop onze zeven gangen staan vermeld. Daarom weten we dat het eerste kleine voorafje extra is. Het is een flinterdun gefrituurd kunstwerkje van cassave, geserveerd op een bakje met grint (ja, steentjes!) met daarbij een piepklein stenen karafje met rood wortelsap.

Ik hou ervan dat de serveerster die je bedient bij elke gang even vertelt wat er op de borden, schaaltjes of plankjes ligt. Ieder gerechtje komt op een ander stuk serviesgoed en het bekijken van de creaties hoort bij het genieten van dit diner. Een tweede en een derde amuse bevatten veel gember waar ik niet dol op ben, maar zijn prachtig om te zien, wat veel goed maakt. Pas bij de vierde ronde krijgen we nummer 1 van de zeven gangen.

Op een rechthoekig, wit bordje ligt een klein stukje makreel naast gegrilde kropsla, gegarneerd met kleine blauwe, witte en paarse bloemetjes. Het meisje dat ons bedient, schildert er met een sausje een sierlijke krul omheen en vertelt intussen dat de ze de kruiden vanmorgen met z’n allen vers geplukt hebben bij het beekje. Ik zie voor me hoe het voltallige personeel gezellig naar het beekje wandelt en daar geconcentreerd de mooiste wilde kruiden verzamelt. Het heeft iets vertederends. Respectvol eten we alle bloemetjes op. Een lekker gerechtje trouwens, maar dat ligt vooral aan de gegrilde slaharten en de makreel.

Er volgen nog twee visgerechten. Op de huid gebakken zeebaars met ringetjes inktvis en paprika op drie manieren en bouillabaisse met scampi’s. De vissoep wordt aan tafel uit een potje met een tuit in het diepe bord over de scampi’s geschonken. Op de brede rand van het bord ligt een mini-naanbroodje met knoflookmousse. Het zit daar slim vastgeplakt met een klein beetje aardappelpuree.

Na de vis komen er twee gerechtjes met vlees. Eerst boterzacht buikspek en dan een mals, rood plakje black angus. Net als de vis, zijn de porties gelukkig klein zodat we alles op kunnen eten zonder dat we ons veel te vol proppen.

De laatste twee gangen zijn toetjes, waarvan ik het eerste na een klein hapje doorschuif naar H., want van gebakken geitenkaas met een suikerig korstje word ik niet heel blij. Als de serveerster de bordjes komt weghalen en net als bij elk ander gerecht vraagt of het gesmaakt heeft, antwoord ik eerlijk dat ik geen liefhebber ben. Ze vraagt of ze me dan misschien iets anders zal brengen. Ik voel me ongelofelijk verwend en wimpel het aanbod vriendelijk af. Kan gebeuren als je een verrassingsdiner kiest, dat niet alles je smaak is. De afsluiter bestaat uit rood fruit met vlierbloesemijs, dat een geweldige combinatie blijkt te zijn.  

Het is al behoorlijk laat als we onze drankjes afrekenen en begeleid worden naar de hal. Daar helpt onze serveerster ons in onze jassen en houdt de deur open. Zo is het helemaal af.

Wat een luxe. Hierna doen we weer een tijdje gewoon. Maar ik hou de Groupon aanbiedingen wel in de gaten. Als er weer zo’n zoveel-gangen diner van Het Koetshuis langs komt, verzinnen we wel een aanleiding om die te kopen en te boeken. Heerlijk!

Is Nederland rijp voor een doggybag?

In Amerika is het niet gek om na het eten in een restaurant je overgebleven voedsel mee te nemen naar huis. Je vraagt gewoon om een doggybag. Bij ons in Nederland wordt daarover gegniffeld. We hebben bijvoorbeeld deze mop:

‘Een gezin heeft in een restaurant gegeten. Als de ober komt afruimen, vraagt de vader of hij misschien de overgebleven stukken vlees mag meenemen. Voor de hond. De kinderen kijken blij naar hun vader en de jongste roept door het restaurant: “Hoi, hoi, we krijgen een hond!”’

Die mop zou wel eens z’n langste tijd gehad kunnen hebben: De Spits meldt: “Driekwart van de restaurant-bezoekers ergert zich aan de verspilling van voedsel.”
De Partij van de Dieren heeft er een motie aan gewijd waarin gepleit wordt voor een doggybag. Ze krijgen geen bijval van de andere partijen, maar blijkbaar wel van het etende publiek. Hoewel, een zakje voor de hond vindt men toch wel een beetje genant. Maar het kan ook anders.
Op de horecava wordt een variant gepresenteerd met meer stijl: de foodiebag. Het is een strak ogend hardkartonnen tasje met aan het handvat een sjieke amuselepel. Die lepel is het discrete signaal waarmee je aan kunt geven dat je je restjes mee naar huis wilt nemen. In de supportende restaurants ligt ie los op tafel en liefhebbers kunnen hem aan de rand van hun bord klemmen.
Het blijft een beetje besmuikt, maar we beginnen voorzichtig zuiniger om te gaan met al het goede eten dat anders weggegooid gaat worden.
Je kunt je afvragen of het koudgeworden voedsel echt wel thuis opgegeten wordt, of daar alsnog de vuilnisbak in gaat. Misschien is het wel een beter idee als restaurants hun porties aanpassen aan de wens van hun klanten. Eten dat nog niet is bereid, kun je beter bewaren. Of je hoeft het je niet eens in te slaan.
Een zinvolle besparingstrend is de laatste jaren ontstaan in de sector “onbeperkt eten”. Klinkt tegenstrijdig, maar het gaat zo: je kunt bij veel restaurants tegenwoordig bijvoorbeeld voor een bepaald bedrag “onbeperkt” sushi eten. In een aantal rondes bestel je steeds kleine porties, maar de voorwaarde is wel dat alles wordt opgegeten. Voor porties die overblijven, wordt een klein bedrag extra gerekend. Hetzelfde principe kwam ik kort geleden tegen bij een pannenkoekenrestaurant. Onbeperkt, maar dan wel alles opeten wat je bestelt. Een prima manier om zo weinig mogelijk weg te gooien, terwijl niemand kan klagen over te weinig eten.
Volgens het artikel in de Spits gooien we jaarlijks met z’n allen voor 4 miljard euro aan goed voedsel weg. Een onvoorstelbaar bedrag. Daar valt nog heel wat te winnen. Met foodiebags of extra betalen voor niet opgegeten porties, maar misschien vooral gewoon thuis: door niet meer eten in te kopen dan je op kunt.