Paasweekend

Daar gaan ze met z’n tweeën in het kleine, witte autootje van E.
Onze kinderen waren allebei hier, het paasweekend. J. was er al een paar weken, omdat zijn kamer in Leiden te klein is voor deze langdurige coronaperiode van binnenblijven. E. kwam na wat aarzelen toch ook hierheen voor een onderbreking van haar eenzame thuiswerken-met-minimale-sociale-contacten. Ze voelde zich een beetje schuldig vanwege de oproep om er vooral niet op uit te gaan met Pasen. Maar het was toch wel fijn om een lang, zonnig weekend de beschikking te hebben over een tuin met terras en een ruim huis - en vooral om mensen te zien. Levende mensen in plaats van mensen op een schermpje.

Versgebakken scones bij het ontbijt.

We maakten er dan ook een gezellig weekend van. ’s Morgens samen ontbijten met versgeperst sinaasappelsap en warme, versgebakken scones. Vrijdag een monopoly-spel bestellen dat zaterdagmorgen al werd bezorgd, zodat we het ’s avonds konden spelen. Met z’n tweeën deelnemen aan een gezamenlijke online sportsessie met vriendinnen van E. (‘Mag er een moeder meedoen?’ ‘Natúúrlijk!’)

Toen ze vrijdag aankwam, wilde E. geen knuffel. Ze was zó gewend geraakt aan afstand dat het gewoon te eng was om zo dichtbij anderen te komen. Maar vanmorgen (maandag) bood ze toch aan om mijn wenkbrauwen te epileren (‘het is wel een zooitje, jouw wenkbrauwen’) en ik masseerde haar schouders, die vastzitten van de hele dag met de laptop aan de keukentafel en de stress.

Om een uur of vier vanmiddag is het tijd om terug te gaan naar Amsterdam. Omdat J. na zoveel weken bij z’n ouders wel weer even behoefte heeft om een paar dagen in z’n eigen omgeving te zijn, is zijn zus zo vriendelijk om hem mee te nemen en een omweg te maken. Later in de week ga ik hem ophalen, want de trein vindt niemand een fijn idee. Het kan goed heel rustig zijn, maar je weet het gewoon niet.

Dus stouwen ze het fiatje van E. vol met hun spullen en vertrekken. E. klaar voor weer een paar weken eenzaam thuisblijven. J. op weg naar een paar dagen lekker alleen zijn.
We zwaaien ze samen uit. ‘Goeie reis!’

Soms is een weekend net vakantie

Zaterdagavond lossen we een belofte van maanden geleden in en doen we m’n zwager en schoonzus een luxe etentje cadeau. Het is een gezellige avond met veel kleine, heerlijke gerechten. Daarna praten we bij ons thuis nog een tijdje na. Niemand heeft haast, want ze blijven slapen.

Zondagmorgen schijnt de zon. We bakken broodjes en persen sinaasappels uit en ontbijten buiten op het terras. In de wilg zit een lawaaiige koolmezenfamilie en vanaf het dak koert een Turkse tortel. Af en toe waait er een flard muziek uit de richting van het dorp. Ik bedenk dat dat van de lentefeesten moet zijn, die dit weekend in het winkelcentrum gehouden worden.

“En er is een braderie,” zeg ik en vertel dat ik ieder jaar weer gelokt word door die braderie en eigenlijk altijd teleurgesteld terugkom, omdat het altijd weer dezelfde soort kraampjes zijn met dezelfde soort onzinproducten. We lachen er samen om.

Toch besluit ik ’s middags om half vier, als de familie vertrokken is en H. een potje sport gaat kijken, om even naar het dorp te fietsen. Het is druk in het centrum. Op een groot podium zitten twee oudere mannen met een ingeblikt orkest mee te drummen en te zingen. De beat knalt als een mega-hartslag over het plein, dat is omgetoverd tot één groot terras. Mensen zitten er bier te drinken.  De muziek is niet mijn smaak, maar de sfeer is wel gezellig.

Verderop begint de braderie, die anders dan andere jaren in een lang lint van het plein af loopt. Er is wat meer variatie dan ik me van vorig jaar herinner. Als ik verder van de muziek weg loop, hoor ik in de verte onweer donderen. Het is bewolkt, maar wel zacht. Vanaf de braderie zie ik verderop brandweerwagens staan. Blijkbaar is er net een oefening geweest en nu zijn ze bezig de boel op te ruimen. Een paar kinderen worden in een bakje hoog de lucht in getakeld.  De lucht die steeds donkerder wordt.

De donder rommelt onafgebroken en ik besluit om terug te lopen naar m’n fiets, want het kan niet lang meer duren voordat het gaat regenen. Maar nee, het blijft bij een paar drupjes. Fijn voor de feestvierders op het plein, die hun biertje onverdund kunnen blijven drinken. Jammer voor de tuin, die smacht naar een flinke bui. Misschien komt die vannacht. Ik hoop het.