Tegenwind

De hele weg naar huis hebben we tegenwind. Het is een mooie fietsroute die voor een groot deel over de dijk langs de Maas gaat. Maar bovenop die dijk vang je wel alle wind. Na ruim veertig kilometer nemen we een koffiepauze in een klein dorpje langs de rivier. Hè lekker, even rustig in de zon zitten. Als we weer opstappen, zucht ik dat m’n benen zo zwaar voelen door die tegenwind. En door te weinig slaap. H. bekent dat hij er vandaag ook wat moeite mee heeft.

Sja, het is onze eigen schuld. Hadden we maar niet tot half twee in de nacht wijntjes moeten drinken. We waren uitgenodigd voor een bezoekje aan de B&B van R., oud-collega en goede vriendin van H. Ze woont in Berlicum in een monumentaal huis met een prachtige tuin. De B&B is een apart huisje dat uitkijkt op die tuin. Woensdag waren we vertrokken en dit was de tweede overnachting van een driedaagse tocht.

Donderdag laat in de middag waren we aangekomen en konden we met een code de sleutel uit een kastje halen. We bewonderden het huisje en de tuin, zaten een tijdje op het terras en gingen toen verderop in de straat iets eten. Tegen tienen kwam R. thuis en vroeg of we zin hadden om iets te komen drinken. Dat deden we en het was heel gezellig. Voor we het wisten was het laat.

En nu moeten we tegen de wind in naar huis. Maar we zijn al over de helft en het is een prachtige dag. En spijt hebben we niet, want goede vriendschappen moet je onderhouden, al kost dat je soms wat nachtrust. Na 70 kilometer zetten we onze fietsen in de schuur en wandelen we onze eigen tuin in. Kleiner en minder goed onderhouden dan de tuin in Berlicum, maar toch helemaal niet verkeerd. ‘Leuke B&B,’ zeggen we tegen elkaar. ‘Zullen we hier blijven?’ En we laten ons in de makkelijkste stoelen vallen om even lekker uit te rusten.

Geen gezeur, even de schoffel erdoor

Kort geleden is de stoep in onze straat opgeknapt. Al jaren was het trottoir aan onze straatkant een hobbelige, onbegaanbare route. Boomwortels hadden de tegels her en der flink omhoog gewerkt. In juni 2019 werd door de gemeente een plan geopperd om de groenvoorziening in de wijk te veranderen (zie ‘struikelstoep’)

Er was sprake van het weghalen van alle bomen, waar gedoe over kwam. Een paar buurtbewoners met verstand van bomen kwamen met andere opties en uiteindelijk gebeurde er jarenlang niets anders dan dat er geheimzinnige gaten in de stoep verschenen. We kwamen er achter dat die gaten, rondom de bomen, bedoeld waren om de boomwortels te helpen door een keiharde tussenlaag in de grond naar beneden te komen.

Maar nu is de bultige stoep dus netjes gemaakt. De bomen in de straat zijn niet weggehaald, maar kregen meer ruimte; in plaats van een bescheiden vierkant om de boom heen is er nu een vak dat de hele breedte van de stoep beslaat. Het effect is een beetje wonderlijk: je kunt langs deze kant van de straat niet meer een eind over de stoep wandelen, want die wordt telkens onderbroken door een groenvak. De stukken stoep zijn in de praktijk een soort verlengde oprijlanen geworden naar de huizen.

Handig is het niet, maar wel lekker groen. De kleine struiken waarmee de boomspiegels gevuld zijn, slaan goed aan. Het onkruid ertussen ook. In de buurtpreventie app stelde iemand voor dat we met de buurt proberen de vakken een beetje onkruidvrij te houden: ‘wanneer iedereen één vak doet, is het niet zo veel werk.’

De reacties waren divers, maar natuurlijk zat er de voorspelbare opmerking tussen dat dit voorstel niet in de preventie app thuishoorde. Ook deze, die ik nogal flauw vind: ‘Ik denk dat we de gemeente daar genoeg voor betalen.’ En de nog sterkere bijval: ‘Er word zat voor betaald en ze doen nu al geen kut. En dan zouden we ze nog gaan helpen ook.’ Maar er waren ook positieve reacties en al met al bleef de preventie-app nog een hele tijd door pingen met steeds nieuwe berichten.

Ik besloot niet meer naar al die berichtjes te kijken en ging op deze mooie lentedag naar buiten met een schoffel (of eigenlijk een cultivator hark). Een uurtje later lag ‘ons’ vak er keurig bij en had ik een praatje met de buurman gemaakt, die dezelfde dag het vak voor zíjn huis onder handen nam. Ik was heel tevreden over dit afgeronde, duidelijke klusje.  

‘Klagen bij de gemeente is meer werk en heeft minder zin’, had een buurtgenoot ergens in de app opgemerkt, en daar was ik het helemaal mee eens.

Afscheid van een tijdschrift

Jarenlang maakte ik samen met F. het luistertijdschrift Hardop, voor blinde en slechtziende kinderen. Het was een leuke klus waar we veel creativiteit in kwijt konden. Steeds weer nieuwe thema’s verzinnen waar we dan een tijdschrift vol verhaaltjes, gedichten, informatie, muziek, geluiden en grapjes over maakten.

F. maakte niet alleen Hardop, maar maakte ook interviews en schreef hoorspelletjes voor een tweede luistertijdschrift: Zet’m Op, bedoeld voor jongeren met een verstandelijke beperking. Vaak vertelde ze daarover, waardoor ik me ook bij dat blad betrokken voelde.

Toen een van de insprekers van het hoorspel een tijd ziek was, bedacht F. een nieuw personage en vroeg of ik deze rol wilde spelen. Toen de zieke collega terugkwam, bleef ‘mijn’ personage bestaan en zo leverde ik elke maand een kleine bijdrage aan Zet’m Op.

Maar nu is Zet’m Op opgeheven. In april 2023 verscheen het laatste nummer van het tijdschrift. Vrijdagavond was het afscheidsfeestje met de redactie en alle medewerkers. Ook de hoorspel-spelers waren uitgenodigd.

De bijeenkomst begon in het huis van voorlezer E. Samen met F. las hij 38 jaar lang het blad voor. Ze waren voor de luisteraars echt personages. Allebei waren ze zeer betrokken, planden vakanties om opnamedata heen en verschenen trouw bij elke opname. Allebei misten ze in al die jaren maar twee opnames, vertelden ze niet zonder trots.

Met die 38 jaar spanden de voorlezers de kroon, maar ook de redactie was al vele jaren aan het blad verbonden. Zo kwam het dat de bijeenkomst veel weghad van een reünie:
“Weet je nog dat we dit vroeger zó deden…”
“Herinner je je die keer dat dít gebeurde…”
Na een drankje en een heleboel herinneringen, werden we verwacht bij de overburen, een Turks restaurant waar we als VIPs binnengehaald werden; onze gastheer en zijn partner zijn goede vrienden van de eigenaar.

Met het hele Zet’m Op team hadden we een heerlijk afscheidsetentje. Het ophalen van herinneringen ging nog lang door, terwijl we met deze bijeenkomst nog een laatste, mooie herinnering toevoegden. Een feestelijke bijeenkomst om met plezier aan terug te denken.

Uit eigen tuin

Ik weet niet meer waarom, maar ik ben lid geworden van de buurtpreventie-app. Soms gebeurt er een hele tijd niets, en dan ineens komt er een stroom aan berichtjes binnen. Bijvoorbeeld als er ergens in de buurt is ingebroken, als er vandalen rondlopen die spiegels van auto’s trappen of als er een hond kwijt is of juist gevonden. Een enkele keer plaatst iemand een bericht dat volgens iemand anders niet in de app thuishoort. Dan volgen er geïrriteerde reacties dat dat gezeur is of juist dat het wel serieus bij buurtpreventie moet blijven in deze appgroep.

Dit weekend stuurde ik een berichtje rond met de vraag of iemand interesse had in de stek van onze doornloze braam. Op het gevaar af dat ik door puristen op m’n vingers getikt zou worden voor dit frivole gebruik van de app. Binnen tien minuten kwam er een reactie en ik ging de bramenstek meteen maar even brengen. De vrouw bleek een kas in de achtertuin te hebben en in ruil kreeg ik een paar kleine paprikaplantjes mee. Terwijl ik met m’n plantjes op de stoep liep, passeerde langzaam een auto. Het raam ging open en iemand vroeg: ‘moet je je braam kwijt?’
Jammer dan, net te laat.

Weer thuis hoorde ik m’n telefoon piepen en was er weer iemand die het stekje wel wilde. H. zei dat we er nóg een hadden staan, dus een half uurtje later maakte ik alweer kennis met een buurtgenoot. Ze vertelde dat haar moestuintje op vaar-afstand aan het water lag, dus als we weer eens gaan kanoën, moeten we daar even naar gaan kijken.

Na een nacht regen zie ik dat van de drie nieuwe paprikaplantjes nog maar twee over zijn. Slakkensporen maken duidelijk wie de daders zijn. Met de zachte voorjaarsregen is de jaarlijkse strijd weer aangebroken. Als ik consequent elke avond een slakkencontrole uitvoer, is er een kleine kans dat er iets eetbaars opgroeit in de twee moestuinbakken op het achterterras. Elke slak die ik vind, gaat met een grote boog het water in van de vaart achter de tuin. Moeten ze maar niet van mijn groenteplantjes eten. De twee resterende paprikaatjes zijn nog ongeschonden. Nog maar een paar maanden het slakkengevecht volhouden, dan kunnen we paprika’s uit eigen tuin eten  
 

Weekendje Amsterdam

We parkeren onder de Albert Heijn op het Bos en Lommerplein. Je moet het even weten, maar daar, midden in Amsterdam, kun je voor een euro per dag parkeren. Voorwaarde is wel dat je vóór je de parkeergarage weer uitrijdt, met het OV uit het Centrum gekomen bent. Met een koffertje, een rugtas en een gereedschapskoffer wandelen we naar het flatje van dochter E., die een lang weekend in Frankrijk zit met vriendinnen. Vier keer twee trappen op en we zijn in haar huisje, waar we dit weekend voor Jack en Louie zorgen, twee Britse Kortharen.

Het weer is mooier dan voorspeld. Op zaterdag wandelen we in het zonnetje door Amsterdam naar de Hortus. In de zes kilometer die we lopen toont de stad veel gezichten. In de gracht vlakbij huis liggen kleine bootjes, waarvan er één gekraakt wordt door een meerkoetenpaar. We zien de beestjes ijverig nestmateriaal aanslepen en op het dek draperen. Verderop lopen we door het Erasmuspark over een lange vlonder langs het water. Hier waan je je in een natuurgebied. Een paar kilometer verderop begint de toeristische zone en is er niets over van het vredige natuurgevoel. Stoepje op, stoepje af laveren we tussen de mensen door, ontwijken we fietsers en verbazen we ons over de grote hoeveelheden glassplinters die overal langs de stoepranden liggen. Waarom zijn er toch zoveel gasten die het nodig vinden om hun bierflesjes kapot te gooien op straat?

In de Hortus wandelen we langs de perken met medicinale planten die hier al vanaf de 17e eeuw gekweekt worden. Het is precies het goede jaargetijde voor een plantentuin. In de tropische kas slaat de vochtige warmte ons tegemoet. Planten met enorme bladeren, indrukwekkende luchtwortelstelsels schieten de lucht in. In een vlinderkas loopt iedereen verwoede pogingen te doen om de vlinders te fotograferen. Moeilijk, want ze willen maar niet poseren. Dan hebben we veel zin in koffie, maar dat geldt voor veel meer mensen. Het lukt ons niet om een plaatsje op het terras te veroveren.

We besluiten tot het station terug te lopen en dan verder de bus te nemen. Onderweg drinken we koffie bij café De Druif op het Rapenburgerplein. Het is een oud, bruin café, dat ik nog ken van toen ik hier in de buurt mijn allereerste baan had bij een papiergroothandel. Grappig dat het er nog steeds is. De jongeman die ons bedient is erg vriendelijk, maar de koffie die hij me brengt, vind ik verschrikkelijk vies. Hij heeft er een flinke scheut (koude) melk voor me in gedaan, waardoor het lauw en melkerig smaakt. Pech gehad, ik drink straks ‘thuis’ wel een betere koffie.

De katten vinden het gezellig dat we terug zijn. Maar lang blijven we niet. Vanavond gaan we eten bij vrienden hier in Amsterdam.

Op zondag trekken we alweer de wandelschoenen aan om naar het centrum te gaan. Alweer in een vriendelijk zonnetje lopen we nu langs een andere route. We staan een tijdje op een brug te kijken naar een paar magneetvissers, die een groot, ijzeren rek uit de gracht vissen. In een markthal maken we een praatje met een man die gedetailleerde, houten reliëfkaarten verkoopt van steden. Op mijn werk worden functionele reliëfkaarten gemaakt voor blinden, deze hier zijn prachtig om te zien, maar misschien ook wel om te voelen.

Tenslotte nemen we vanaf de Rozengracht de tram terug naar de parkeergarage. Daar weigert de betaalautomaat als H. zijn ov-kaart probeert te scannen. Via een drukknop krijgen we na een tijdje contact met een dame, die ons vertelt dat er een storing is. We kunnen gewoon gratis uitrijden. Zo kun je nog eens voordelig een weekendje Amsterdam doen.

Teamuitje

Sinds Corona hangt onze afdeling een beetje als los zand aan elkaar. A. en ik vinden het hoog tijd voor een afdelingsuitje om weer wat meer teamgevoel te krijgen. We verzinnen allerlei mogelijkheden om iets te gaan doen wat iedereen leuk vindt en komen uit op een kookworkshop. Maar dat blijkt onhaalbaar met ons budget. Ik denk aan vroegere kookfeestjes bij ons thuis en stel voor om H. te vragen of hij bij ons thuis een kookmiddag wil leiden. Hij accepteert de uitdaging en het plan staat vast.

Op dinsdagmiddag om half twee komen we na een ochtend werken met z’n allen naar ons blauwe huis, waar H. ons opwacht met een korte PowerPointpresentatie: ‘Koken zonder sterren’. In drie tweetallen krijgen we concrete opdrachten. Groep 1 gaat sapjes persen en op twee manieren garnalen bereiden. Groep 2 maakt crêmesoep en een dessert van sorbetijs en gevulde cannoli’s; groep 3 bakt brood en maakt asperges Benedict en kibbeling.

Het is een uitgebreid menu, dat best bewerkelijk is. H. had me de plannen laten zien en ik was een beetje bezorgd over de haalbaarheid. Maar behalve dat het een beetje woekeren is met beschikbare schalen en kommen, is de planning strak en loopt het behoorlijk volgens schema. Ik ben groep 2 samen met maatje T. We hebben het druk met het sorbetijs dat elk half uur geroerd moet worden, en intussen maken we de cannoli-vulling en de crêmesoep.

Aan de grote tafel maakt groep 1 lawaai met de sapmachine. Wortelsap, bietensap, komkommersap, appelsap; er verschijnen steeds meer kannen met kleurige, gezonde drankjes. Groep 3 heeft al gauw twee sodabroden in de oven staan en dan worden er asperges geschild en een grote kabeljauw in stukjes gesneden. Om half vijf komt iedereen om de tafel met sapjes heen zitten en gaan we allerlei combinaties uitproberen. A. en ik hebben een quiz gemaakt, waar we zowaar ook nog tijd voor hebben.

Dan dient ieder tweetal z’n eigen gerechten op. Voor de vegetariër zijn er vis-vervangers en voor de ‘moeilijke eter’ blijven alle mogelijke alternatieven in de koelkast omdat ie (bijna) alles lekker blijkt te vinden. Tussen de gangen door wassen we snel borden en kommetjes af, anders moet er wel érg veel servies uit de kast komen. Als we eindelijk aan het citroen-ijs toe zijn (dat steeds om het half uur geroerd moest blijven worden), kan dat er nog maar met moeite bij. De bonbons voor bij de koffie blijven in hun doosje zitten.

Om half 11 zijn we klaar met eten en napraten. Iedereen vertrekt naar huis. We hebben veel geleerd en geproefd en lekker samengewerkt. Het teamgevoel was er wel. En we houden het zeker nog even in stand: volgende week gaan de bonbons mee naar kantoor.

Naamgenoot

Ik vond haar de liefste tante. Goedlachs en lang niet zo streng als de andere tante bij wie we soms logeerden. Ze kon aanstekelijk schateren; dat lees ik ook terug in de dagboeken van mijn moeder. Die genoot erg als haar jongere zus langskwam.
Vandaag is ze begraven, de tante met dezelfde naam als ik. Ze was de laatste van negen; vijf zussen en vier broers.

Het is een flink stuk rijden, dus ik vertrek op tijd naar de begrafenis, in Fluitenberg, bij Hoogeveen. Een half uur te vroeg kom ik aan, gelijk met twee auto’s vol nichten en neven uit Groningen.
In het uitvaartcentrum zie ik mijn broer met z’n dochter, en meer familieleden. Sommigen herken ik meteen, van anderen weet ik niet zeker welke zus of broer het is van de zeven, de vijf… Als kinderen zagen we elkaar wel in vakanties, maar dat is lang geleden. In een ‘Nichten en neven’ Facebookgroep worden belangrijke gebeurtenissen in de familie gedeeld. Zoals deze.

Om 1 uur begint de herdenkingsdienst. Op een groot scherm zien we foto’s van mijn tante. Met kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, vaak vrolijk lachend. De reeks stopt met een foto in Zwitserland: op een bankje zit ze in wandel-outfit uit te rusten. Het is háár bankje, dat staat te lezen op het metalen plaatje aan de rugleuning. Ze had een huis in Zwitserland, waar ze gul gasten ontving, want ze was een gezelschapsmens.

Er is muziek, er wordt gesproken door haar twee zoons en dochters. Achterkleinkinderen mogen kaarsen aansteken. Kleindochters vertellen over hun oma. Tenslotte lopen we allemaal langs de kist om haar nog één keer te groeten. Dag tante. Dag laatste zus van mijn moeder.

Dan is er koffie, er zijn broodjes, er is veel familie om bij te praten. En al gauw is het tijd om weer te gaan. Maar eerst spreek ik met mijn neef A. af dat ik hem op kom zoeken in zijn taalschool. Daar moeten we niet te lang mee wachten, want voor je het weet zijn we zelf 93. 

Post: Bewerken

Nieuwe post maken...