Buiten spelen

Ik sta voor het raam en kijk naar buiten. In de achtertuin liggen op verschillende plaatsen bossen afgeknipte takken die nog afgevoerd moeten worden. De lente begint weer vroeg dit jaar en we zijn al flink aan het knippen geweest.

In mijn ooghoek zie ik iets bewegen. Een beest? Achter een takkenbos zie ik een bijna-witte dikke staart heen en weer bewegen. Het is de staart van Sneeuwwitje. Een lichtgekleurde ragdoll (kat) die twee huizen verderop woont. Ik weet de echte naam niet, maar toen ik die witte wolk vacht voor het eerst langs zag komen, werd het voor mij meteen ‘Sneeuwwitje’. 

Langzaam verdwijnt de zwiepende staart en even later zie ik het dier aan de andere kant van de takkenbos tevoorschijn komen. Sluipend. Op jacht naar een vogel?
Maar dan springt ze ineens naar voren, er blijkt een tweede kat achter een bosje te zitten. Het is stiefbroer Milo. Bij ons bekend als zwart-witte, brutale wildpoeper (zie Strijd om de moestuinbakken )

Na de ontmoeting sluipen ze weer elk een kant op. Om een muurtje heen, achter een andere bos takken langs, tot ze elkaar weer ontmoeten. Dan herhaalt het spel zich.
Als ze in de buurt van de moestuinbakken komen, sta ik klaar om de achterdeur open te doen en ze weg te jagen. Want al zijn ze leuk, ik ben geen liefhebber van kattenpoep tussen de veldsla.

Maar vandaag hebben ze het veel te druk met elkaar aan het schrikken te maken. Achter elkaar aan sluipen ze uit mijn gezichtsveld. Ik glimlach. Het is een mooie dag om buiten te spelen.

Oppassen

Vanaf de bank kijkt Louie ons ondoorgrondelijk aan als we binnenkomen. Jack laat zich pas tien minuten later zien. Op deze twee weldoorvoede bontballen passen we voor dochter E., die een lang weekend naar een vriendin is. Het is geen straf. ’s Morgens en ’s avonds voeren, een beetje knuffelen en/of spelen en de kattenbak schoonhouden. In ruil hebben we twee gratis overnachtingen in Amsterdam.

Vrijdag bezoeken we het Zaans Museum (nooit eerder geweest, en H. komt nog wel uit de Zaan) en nemen we een kijkje bij Loods 5. Die trendy woonwinkel valt een beetje tegen en we gaan vlug door naar de bouwmarkt om een houten schraag te kopen. De vrijdagavond hangen we lekker op de bank, en op zaterdag hebben we een vol programma.

Samen met een vriendin heeft E. een bootje. Geweldig leuk om met je eigen bootje door de wateren van Amsterdam te tuffen, maar in de winter moeten er allerlei dingen gebeuren.
Allereerst zorgen dat ie niet volregent en zinkt. Het aanbrengen van een dekzeil is lastiger dan je zou denken. Als het niet strak genoeg gespannen is, komen er plassen water te staan die uiteindelijk vaak het zeil lostrekken zodat al dat water alsnog in de boot terechtkomt.

Gewapend met onze houten schraag gaan wij dat bootje redden van de ondergang. Mijn voornaamste taak (behalve het super-idee van die schraag) is het aangeven en aanpakken van spullen, terwijl H. balancerend hoost en daarna met het zeil manoeuvreert.

Als de klus klaar is, gaan we opwarmen met koffie en chocoladetaart. En dan fietsen, met de pont naar Amsterdam-Noord, een bezoekje aan het NDSM terrein, in de IJ-hallen rondsjouwen.
We fietsen rond in de Zaanse buurt (blijkbaar het thema van het weekend) en bewonderen de gerenoveerde huizenblokken in de stijl van de Amsterdamse school. Nooit geweten dat hier zulke prachtige gebouwen staan.

We nemen een kijkje bij de Buiksloterdijk, waar H. gewoond heeft, fietsen over de Kamperfoelieweg, waar ik even gewoond heb, en als het al donker begint te worden, melden we ons bij Het Tolhuis om te gaan eten.

’s Avonds wachten Jack en Louie ongeduldig op hun eten. Of ze ook op ons wachten?
Daar laten ze zich niet over uit,
maar aaien mag.

Strijd om de moestuinbakken

Katten vind ik meestal leuk. Salomon van de overkant, die eigenlijk Diesel heet, is bij ons kind aan huis en zijn vriend Guus was ook welkom. Maar de oude Guus is een tijdje geleden overleden en nu hebben zijn baasjes twee nieuwe katten. Een bescheiden, langharige witte en een brutale kleine zwart-wit gevlekte: Milo.

Milo is nieuwsgierig, een beetje schuw en een echte jager. Met z’n dikke, zwarte staart zien we hem regelmatig door onze tuin sluipen. Hij klimt in struiken, loert op eksters en we zagen hem een keer met een muisje in z’n bek wegrennen. Knap, want hij draagt een belletje (al maakt dat niet veel geluid).

Milo is best grappig, maar helaas heeft hij een grote voorliefde voor onze moestuinbakken. Toen er nog niet meer in stond dan een paar kleine plantjes, in afwachting van opkomende kiempjes, besloot Milo dat dít zijn kattenbak was. Natuurlijk was ik het daar helemaal niet mee eens. Juist bij de groenten vind ik kattenpoep buitengewoon smerig. Er begon dus een strijd, die ik grotendeels gewonnen heb, maar nog niet helemáál.

Met scherp gepunte bamboestokken in de aarde en lange bamboestokken in een ruitpatroon over de bak, probeer ik de kat uit de bakken te houden. Het ziet er een beetje bloeddorstig uit. Toen J. de constructie zag, zei hij verbaasd: ‘Hé, punji sticks.’ Zo werden in de Vietnamoorlog boobytraps gemaakt.

Mijn bedoeling is vreedzamer. Ik wil liever niet dat er iets of iemand gespietst wordt, alleen dat Milo wegblijft. Het werkt bíjna. Comfortabel poepen gaat zo niet, maar er doorheen sluipen wel, zag ik een paar dagen geleden. Het blijft voor hem een interessante hoek van de tuin, misschien ook omdat er vaak vogels in de braam zitten, die tegen de schutting groeit.

Toen vanmorgen van één van mijn tomatenplanten de top jammerlijk was afgebroken, was ik ervan overtuigd wie de schuldige was. Ik kan het niet bewijzen, maar als Milo in de buurt van de groentebakken komt, jaag ik hem sissend en handenklappend weg. Ik verbeeld me dan ook dat ie me altijd een beetje vuil aankijkt als we elkaar tegenkomen.
En vooral na die kapotte tomatenplant is dat wederzijds.

Weekendje Amsterdam

We parkeren onder de Albert Heijn op het Bos en Lommerplein. Je moet het even weten, maar daar, midden in Amsterdam, kun je voor een euro per dag parkeren. Voorwaarde is wel dat je vóór je de parkeergarage weer uitrijdt, met het OV uit het Centrum gekomen bent. Met een koffertje, een rugtas en een gereedschapskoffer wandelen we naar het flatje van dochter E., die een lang weekend in Frankrijk zit met vriendinnen. Vier keer twee trappen op en we zijn in haar huisje, waar we dit weekend voor Jack en Louie zorgen, twee Britse Kortharen.

Het weer is mooier dan voorspeld. Op zaterdag wandelen we in het zonnetje door Amsterdam naar de Hortus. In de zes kilometer die we lopen toont de stad veel gezichten. In de gracht vlakbij huis liggen kleine bootjes, waarvan er één gekraakt wordt door een meerkoetenpaar. We zien de beestjes ijverig nestmateriaal aanslepen en op het dek draperen. Verderop lopen we door het Erasmuspark over een lange vlonder langs het water. Hier waan je je in een natuurgebied. Een paar kilometer verderop begint de toeristische zone en is er niets over van het vredige natuurgevoel. Stoepje op, stoepje af laveren we tussen de mensen door, ontwijken we fietsers en verbazen we ons over de grote hoeveelheden glassplinters die overal langs de stoepranden liggen. Waarom zijn er toch zoveel gasten die het nodig vinden om hun bierflesjes kapot te gooien op straat?

In de Hortus wandelen we langs de perken met medicinale planten die hier al vanaf de 17e eeuw gekweekt worden. Het is precies het goede jaargetijde voor een plantentuin. In de tropische kas slaat de vochtige warmte ons tegemoet. Planten met enorme bladeren, indrukwekkende luchtwortelstelsels schieten de lucht in. In een vlinderkas loopt iedereen verwoede pogingen te doen om de vlinders te fotograferen. Moeilijk, want ze willen maar niet poseren. Dan hebben we veel zin in koffie, maar dat geldt voor veel meer mensen. Het lukt ons niet om een plaatsje op het terras te veroveren.

We besluiten tot het station terug te lopen en dan verder de bus te nemen. Onderweg drinken we koffie bij café De Druif op het Rapenburgerplein. Het is een oud, bruin café, dat ik nog ken van toen ik hier in de buurt mijn allereerste baan had bij een papiergroothandel. Grappig dat het er nog steeds is. De jongeman die ons bedient is erg vriendelijk, maar de koffie die hij me brengt, vind ik verschrikkelijk vies. Hij heeft er een flinke scheut (koude) melk voor me in gedaan, waardoor het lauw en melkerig smaakt. Pech gehad, ik drink straks ‘thuis’ wel een betere koffie.

De katten vinden het gezellig dat we terug zijn. Maar lang blijven we niet. Vanavond gaan we eten bij vrienden hier in Amsterdam.

Op zondag trekken we alweer de wandelschoenen aan om naar het centrum te gaan. Alweer in een vriendelijk zonnetje lopen we nu langs een andere route. We staan een tijdje op een brug te kijken naar een paar magneetvissers, die een groot, ijzeren rek uit de gracht vissen. In een markthal maken we een praatje met een man die gedetailleerde, houten reliëfkaarten verkoopt van steden. Op mijn werk worden functionele reliëfkaarten gemaakt voor blinden, deze hier zijn prachtig om te zien, maar misschien ook wel om te voelen.

Tenslotte nemen we vanaf de Rozengracht de tram terug naar de parkeergarage. Daar weigert de betaalautomaat als H. zijn ov-kaart probeert te scannen. Via een drukknop krijgen we na een tijdje contact met een dame, die ons vertelt dat er een storing is. We kunnen gewoon gratis uitrijden. Zo kun je nog eens voordelig een weekendje Amsterdam doen.

Luxe B&B met katten

Dochter E. is een lang weekend met vriendinnen naar Valencia en ze heeft ons gevraagd of we de katten wilden verzorgen. Zeker wilden we dat! Dus rijden we vrijdag naar Amsterdam, waar E. ons ontvangt met een echt Amsterdamse millennial-lunch: broodje met gepocheerd ei, avocado, feta en een beetje chilivlokken.

Om kwart voor twee komt vriendin S. en brengen we de twee dames naar Schiphol. Ze hebben zin in hun weekendje weg, en wij ook! Als we terugkomen en de auto geparkeerd hebben, is er al een groot deel van de middag om. We halen brood bij de Turkse bakker, belegjes bij de Turkse supermarkt en een soep-pakket bij Appie. Dan installeren we ons in onze luxe B&B, waar de katten ons opwachten.



Er zijn uitgebreide instructies voor de twee Britse Korthaar katten. Behalve de brokjes die het voer-apparaat vier keer per dag uitstort, krijgen ze ’s morgens en ’s avonds blikvoer, zou het fijn zijn als er af en toe met ze gespeeld wordt en moet regelmatig de kattenbak uitgeschept worden. H. laat de zorg aan mij over en houdt het bij een beetje kroelen als een van de twee bij hem in de buurt komt.

Op zaterdag lopen we van Bos en Lommer naar de Hermitage. We kiezen een leuke omweg door het Erasmuspark en door de Haarlemmerstraat. In het museum is een tentoonstelling over Rembrandt en zijn tijdgenoten. We besluiten om de tijd te nemen voor dat ene onderwerp en het daarbij te houden. (Leve de museumjaarkaart, anders zouden we 32 euro moeten betalen) Er lopen best veel mensen rond. Ik vermoed dat er veel tweede-keus bezoekers bij zijn die te laat waren om een kaartje te krijgen voor Vermeer in het Rijksmuseum. Nou, dit is ook mooi!

Terug nemen we de tram. En ’s avonds gaan we naar het aan ’t IJ, waar het Nederlands Kamerkoor zingt. ‘Orpheus’. Een paar jaar geleden hebben we dit koor in Cuijk horen zingen en ik vond het prachtig. (zie ‘Zo kan een koor dus ook klinken') Deze uitvoering was heel anders, maar net zo afwisselend en verrassend. Terug in het huisje van E. moeten er nodig katten geknuffeld worden. En een bak uitgeschept. Niet te geloven wat een hoeveelheid kattenpoep die twee produceren!

En dan is het alweer zondag. Bezoekje aan de oudste broer van H., die in een verpleeghuis woont. We nemen hem mee uit lunchen. Aan het eind van de middag maken we schoon en pakken in om vroeg in de avond naar huis te rijden. Zondagavond heb ik koorrepetitie. Met m’n hoofd nog vol Nederlands Kamerkoor is het even wennen om ons eigen programma te zingen. Zo goed als dát koor zijn we niet, maar voor een amateurkoor kunnen we echt wel wat. Maar daar heb ik vorige week al over geschreven.

Het betere bedelwerk

De buurman is naar z’n vriendin in Roemenië. Daar zit ie regelmatig een tijdje en we weten het altijd meteen, want dan komt Salomon ons opzoeken.

Wij zijn het tweede-keus adres van de kat. Maar hij heeft ons intussen wel zo ver dat we kleine zakjes kattenvoer in huis halen. Deze week zit ie elke morgen voor de achterdeur. Zodra er een teken van leven in huis is, gaat ie rechtop staan zodat ie door het glas naar binnen kan kijken. ‘Mauw,’ mimet hij, we horen het binnen niet, maar zien het wel. Als hij binnengelaten is, loopt ie vol verwachting naar de keuken voor z’n ontbijt.

Bij de buurman krijgt Salomon vol pension met een eigen bakje vol katten-eten. En dat terwijl hij eigenlijk aan de overkant thuishoort (lees: Salomon). Hier komt ie vaak een beetje extra schooien voor de lol. Geven we hem dan een serieuze hoeveelheid eten dan laat ie het meeste staan. Maar nu heeft ie duidelijk echt honger.

 
Als z’n bakje leeg is, komt hij kijken of er op tafel nog iets lekkers voor hem bij is. Hij springt op een kruk en blijft daar keurig zitten. Op de tafel komt ie nooit, maar na een tijdje zet ie wel voorzichtig twee pootjes op de rand. Het ziet er grappig uit, alsof hij straks met mes en vork zal gaan eten.

Als ik een foto van hem heb gemaakt, springt ie van de kruk en krult zich op in een stoel. Daar blijft ie als een grijs, harig kussentje liggen. Net zo lang tot er iemand in de keuken in de weer gaat en Salomon vermoedt, dat het weer etenstijd is.

Kattenspam

Er is een nieuwe huisgenoot in het leven van E. gekomen. Hij is klein, harig en schattig en ze is er helemaal vol van. Jack heet de Britse korthaar die ze nu een kleine twee weken in huis heeft. Ik krijg voortdurend foto’s en updates over zijn vorderingen.

De eerste nachten sliep het beestje bij haar op bed, maar wegens een verschil in slaapbehoefte doet ze nu toch maar ’s avonds haar slaapkamerdeur dicht. En wonderwel doet Jack daar niet al te moeilijk over. Een klein beetje aan de deur krabben en daarna zocht ie gewoon een plekje op de bank.  

E. is lang op zoek geweest naar een jong katje. Tijdens de lockdown was ze bepaald niet de enige die besloot dat het met al dat thuiswerken gezellig zou zijn om een huisdier te hebben. Nu het haar eindelijk gelukt is om haar ware Jack te vinden, worden om haar heen de huisdieren al weer ingeleverd bij het asiel: toch teveel werk, niet meer zoveel tijd, tegengevallen, wie zal het zeggen.

Maar E. vertelt ons dat ze zich er zeer bewust van is dat je met een jong katje een commitment aangaat voor misschien wel vijftien jaar. Over de eerste twee weken van die vijftien jaar is ze heel tevreden. Hij is lief, makkelijk en sociaal. Dat laatste is al behoorlijk op de proef gesteld. Er komen voortdurend vriendinnen langs om Jack te zien en liefst ook te knuffelen.

Vandaag komen wij langs. Binnen struikel je over de kattenspullen. Een krabpaal, een paar speeldingen met balletjes erin, een bakje water en een kattenfonteintje… Op het balkon staat de superdeluxe kattenbak, in de vensterbank is een soort hangmat geïnstalleerd en in een kastje staat het speciale Britse-korthaar-voer. Deze kat zal niets tekortkomen.

We maken uitgebreid kennis met Jack en dan lunchen we samen en doen een kaartspelletje. Dan wil E. nog even samen met mij een plant kopen bij de praxis en mogen haar vader en broer zomaar bijna een uur op de kat passen. Als we weer vertrekken, omhelzen we elkaar, mijn dochter en ik. Ik ben blij dat ze zo’n lief huisgenootje heeft en ik hoop dat ze me voorlopig blijft bestoken met kattenspam.